{mosimage}LOWLANDS 2007, 17 augustus, Biddinghuizen
De kop is er af, Lowlands is begonnen. De uitverkochte editie van 2007 begon met een bui, maar daarna kwam de zon tevoorschijn. Het was het begin van een lange, indrukwekkende festivaldag. Zoals een woordvoerder van het festival 's middags met een grote grijns op zijn gezicht meldde: "Er heerst het gevoel van 'wij zijn uitverkoren, wij zijn er wel, en heel veel anderen niet." En zo is het, want op Lowlands zijn blijkt dit jaar een voorrecht.
We beginnen onze festivaldag rustig met Alamo Race Track in de India. De band, net terug uit de Verenigde Staten, maakt een bloednerveuze indruk. Logisch misschien, want de India is van een groot formaat en redelijk goed gevuld. Vooral zanger Ralph heeft daar moeite mee. Hij brabbelt tussendoor en komt niet uit zijn woorden, en zegt nog iets bizars ook: 'Mensen, we hebben haast want ik heb nog een taart in de oven staan.' Goed, die taart zal aangebrand zijn, want langzamerhand kwam de band alsnog op dreef en begon ook zanger Ralph beter te zingen.
Battles, ook in de India, mag rekenen op veel aandacht. En dat is opvallend, want normaal gesproken zou je hun muziek-met-drive plaatsen in de hoek experimenteel. Dat betekent wel dat onrustig festivalpubliek na drie, vier nummers begint te zappen. Dat doen wij ook, waardoor we bij de opkomende Brit Jack Penate belanden. De man heeft nog geen plaat uit, maar wat we horen lijkt op zich veelbelovend: alleen leunt hij nog wat te veel op de ska-ritmes die vandaag wel heel vaak lijken terug te komen. De nieuwe Jamie T? Wie zal het zeggen.
De vervanger van Lilly Allen heet Tinariwen, bestaat uit leden van de rebellenclub van kolonel Ghadaffi, en is een uitdaging voor het publiek. De band, gesluierd, staat in de Grolsch en die is nog voor geen kwart vol. Maar het publiek dat er is is wel onder de indruk van de rustig kabbelende woestijnklanken. Geert Wilders eat your heart out, het Lowlandspubliek lust in ieder geval wel wat het niet verstaat of kent.
Air Traffic moet het vandaag gaan maken, zo heeft de platenmaatschappij benadrukt. Of dat lukt? Wij zijn sceptisch. De India is niet helemaal gevuld, een niet zo goed teken, en qua zang kan er nog veel verbeteren. Wel in orde zijn liedjes als Charlotte, die herkend worden en wel inwerken op het publiek. Een twijfelgeval, maar of Air Traffic The Kooks achterna gaat qua succes, valt nog te bezien.
The Good, The Bad & The Queen (foto) is zoals verwacht bijzonder. Met strijkers, fantastisch -maar weinig- licht en een band vol legendes kan dat ook niet misgaan. Het album wordt integraal gespeeld op een manier die indruk maakt: zonder opsmuk maar met oor voor werkelijk elk detail. Zie dit spelen in Carre en je bent verkocht, nu praten nog te veel festivalgangers door de ingetogen zang van Damon Albarn heen, en dat is zonde. Maar om dit uberhaupt al aan het werk te zien voordat het project weer wordt opgeheven is een voorrecht.
Kasabian staat garant voor platte maar uiterst effectieve happy mondays meets stone roses-klanken en maakte grote indruk met hun opzwepende show. De band richt zich opvallend veel op de aanwezige Britten, en dat zijn er nog al wat hier: zeker drie-kwart van het voorste gedeelte van de Alpha steekt z'n armen in de lucht als de zanger wil weten wie Engels is.
Het is aan The Killers om vandaag af te sluiten, en dat de band op het festival speelt gonst de hele dag al rond. Een enorme massa is naar de Alpha getrokken, en de band van Brandon Flowers maakt die status van headliner meer dan waar ook. De setlist is niet veel anders dan eerder in Paradiso, maar de band is inmiddels al vele festivals en stadions verder en derhalve veel beter op elkaar ingespeeld. En Flowers? Ja, die heeft zijn ideale rol, die van entertainer, wel gevonden. Met gebalde vuist en vuur in zijn ogen leidt hij het publiek door een hoogmis vol beter Amerikaans rockwerk (When We Were Young knalt er in) en Brits getinte popsongs (de Alpha is te klein met Somebody Told Me). En dan zit dag een er, qua livebands, op. Tijd om de dansvloeren op te zoeken en uit te kijken naar de zaterdag, waarvan zondagochtend uiteraard verslag.
Anton Slotboom
Foto: Hub Dautzenberg
