{mosimage}LOWLANDS 2007, 19 augustus, Biddinghuizen
Lowlands zit erop. De editie van 2007 gaat overduidelijk de boeken in als een meer dan geslaagde. Het weer was en bleef uitstekend en de sfeer was bijzonder aangenaam. Omdat, zoals de organisatie het vrijdag al omschreef, op Lowlands zijn dit jaar een voorrecht was. En dat bleek inderdaad zo te zijn, drie lange festivaldagen lang.
De derde festivaldag begint voor een groot deel van het publiek bij Patrick Watson in de India. Deze artiest is vooraf getipt en dat blijkt, want veel nieuwsgierigen hebben dit middaguur de weg gevonden naar de groter geworden India. Watson is minder zwaar op de hand dan je zou vermoeden op basis van zijn nieuwe album, maar theatraal is hij wel en soms komt hij op de proppen met een arrangement waarvoor het woord barok lijkt te zijn uitgevonden. Op plaat is Watson nog niet echt sterk, maar dit maakt zeker indruk.
Minder animo is er voor The New Young Pony Club in Bravo. Dit gezelschap, drie vrouwen en twee man, maakt dansbare pop die op plaat ongetwijfeld minder zal beklijven dan in deze nog net halfvolle Bravo. Het is een gevalletje 'juiste plek, juiste plaats': de band uit Londen swingt pretentieloos, zangeres Tahita Bulmer zegt meermaals dat deze show de beste zal zijn die we vandaag te zien krijgen. Een paar uur later weten we al dat dat niet het geval is, laten we het maar houden op overmoedig enthousiasme.
Prachtig is het optreden van The Shins in de goed volgelopen Grolsch. De fonkelende popliedjes van de band blijven recht overeind staan voor zo'n groot publiek en dat is opvallend. Sterker, de band lijkt er zin in te hebben en ook dat hebben we in Nederland wel eens anders gezien. Centraal staat het album Wincing The Night Away, die opvallend genoeg blijkbaar bij velen bekend is.
Direct daarna treden de Amerikaanse plattelandsrockers van Kings Of Leon aan in de Alpha. Ook hier is de tent niet vol, en dat is direct een opvallend fenomeen op Lowlands: het publiek vermaakt hier zich net zo vaak met elkaar in het gras dan bij concerten. Mooi is het om te zien dat elke band op Lowlands wel een hitje als herkenningspunt heeft. Bij Kings of Leon zijn dat er wel meer, en die worden bepaald niet strategisch achter elkaar in de set geplaatst. De korte opleving markeert een degelijk optreden, maar het had beter geweest om deze band in een kleinere tent te zetten.
Het is erop of eronder voor The Pigeon Detectives, die met deze laatste grootse festivalshow van de zomer definitief door moeten stoten. Het verbaast ons ook, maar de India is niet helemaal vol: het zal met Nine Inch Nails te maken hebben, die tegelijkertijd spelen. De Detectives zijn in ieder geval minder indrukwekkend dan tijdens een gemiddelde clubshow. Maar ook zonder al die interactie moet de band toch wel kunnen doorbreken, want hits als I Found Out en The Romantic Type lijken perfect voor de gemiddelde Lowlander.
Misschien is perfect niet het goede woord voor Sonic Youth, maar het is een genot om deze oude helden op het podium van Alpha hun zelf te zien zijn. De show staat niet in het teken van oud werk of een bepaald album, maar wordt vooral gevormd door nieuwer werk. Werk dat er zeker mag wezen, al is het niet heel druk in de Alpha. Kijk om je heen, en je ziet smaakbepalers en trendsetters op leeftijd staan, die bij andere shows worden ondergesneeuwd. En wie zingt er mooier vals dan Kim Gordon? Wij weten het niet.
De multiculturele feestband Mala Vita, gevestigd in Nederland, overdonderd de Lima overtuigend met nummers die vorige week nog in uitgeklede versie te horen waren in NightLiveXS. En als je niet beter zou weten zou je zelfs denken dat dit de band van Lowlands was, zo druk is het en zo wordt er meegedanst met zowel de snellere als de langzamere nummers van de band die live niet een klein beetje aan Manu Chao doet denken. Hulde!
Waanzinnig is het korte optreden dat we vervolgens zien van Jaya The Cat in de Magneet Bar. Niet aangekondigd, maar loop binnen (als je langs de doorbitches komt) en je krijgt de mooiste dingen te zien: jamsessies van The Eagles Of Death Metal, optredens van The Reverend And The Makers en nu dus drie ontzettend felle nummers van Jaya The Cat. Met Green Lizard erbij een waar feest om naar te kijken, daar in die uitzinnige Magneet Bar waarin het publiek bizar is uitgedost om naar binnen te mogen. Geen wonder dat bands het hier fijn vinden.
Goed ontvangen wordt ook het optreden van Trentemoller (live), die zijn zo intieme album The Last Resort live vertaalt naar een overdonderende mix van drums, beats en bas. Een gewaagde zet die zich weinig aantrekt van wat nu modieus is, maar die glangsrijk uitpakt. Het is een van de weinige keren dat tijdens een concert zowel rockers als danceliefhebbers zich even goed kunnen vinden. Want bij UNKLE, iets eerder in dezelfde tent, kregen juist rockers de overhand nu de band de richting van de woestijnrock is opgegaan.
Dan zappen we langs de afsluitende bands. Klaxons-vervanger Biffy Clyro teistert ons gehoor met een testosteron-rock optreden, Dave Grohl zou er jaloers van zijn. LCD Soundsystem mag qua tent een stukje groter, maar blijft hetzelfde doen en zou eigenlijk de studio weer in moeten. En Arcade Fire dan? Ja, die maken hun status waar en weten de Alpha met gemak te bespelen. En dat is knap.
Minder makkelijk verloopt het optreden van Dinosaur JR. De toch tamelijk invloedrijke en legendarische band heeft weinig publiek naar de India weten te lokken, en zal daar ook geen populistische oproep voor doen. De klassieke rocksongs komen zonder opsmuk voorbij en veel meer dan Thank You komt er niet uit, alhoewel we eerlijk moeten concluderen dat de band live minder statisch is dan we hadden verwacht.
Met Tool op de achtergrond zit het er wat betreft bands op. Helaas besloot Lowlands ook dit jaar geen bands meer na elf uur 's avonds te laten optreden, een keuze die vervreemdt en iedere avond weer tot maffe taferelen leidt als rockers hun heil dan maar gaan zoeken op de camping. Lowlands maakte deze drie dagen in ieder geval ruim baan voor dance, met een sterk programma vol top-dj's als Dave Clarke en Richie Hawtin. Met zowel een sterk dance- als rockprogramma mogen we wel stellen dat Lowlands de belofte het programma toch heeft waargemaakt. Het ontbrak misschien aan echte headliners (op The Killers, Kaiser Chiefs en Tool na), maar in de breedte scoorde Lowlands wel degelijk. Met de fantastische aankleding van het terrein in gedachten en het ongekend veelzijdige randprogramma (hoe krijgen ze het voor elkaar?) kunnen we daarom maar een ding concluderen: Lowlands is het leukste en meest veelzijdige festival van Nederland. Anton Slotboom
Beeld: Hub Dautzenberg
