{mosimage} Crossing Border, 18 tot en met 24 november
Toneelkwartier, Den Haag
De verhuizing van Crossing Border naar het Toneelkwartier is een zegen voor Crossing Border. Meer dan ooit kan het publiek deze jaargang door de gangen van de gebouwen van het Nationaal Toneel en de Koninklijke Schouwburg dwalen, op zoek naar nieuwe uitdagingen op grote en kleine podia. En uitdagingen zijn er deze week genoeg, want het programma blijkt ijzersterk. Met nieuwe ontdekkingen, waaronder de grote nieuwe belofte uit Amerika Tom Brosseau, en oude helden, als Patti Smith. Die laatste zorgt zaterdag zelfs voor zoveel beroering dat de rest van de zalen op het tijdstip van haar optreden angstaanjagend leeg blijven. Een verslag van een roerige festivalweek.
Crossing Border
woensdag 21 november 2007
De vijftiende editie van Crossing Border is vandaag officieel al drie dagen bezig, maar het muziekprogramma begint vandaag pas. Crossing Border komt rustig op gang, muzikaal valt er nog niet heel veel te beleven op het festival. Het is duidelijk dat het feest morgen pas echt gaat beginnen. Net als vorig jaar is er een optreden van Kubus en Bang Bang. Toen werden ze nog omringd met optredens van collega-rappers, dit jaar staan ze toch wat prompt verloren in de nieuwe zaal van het Nationaal Toneel. Het is duidelijk dat er geen standaard hiphop publiek vanavond aanwezig is. De groep mensen die staat te wachten met een bak koffie in de hand wordt vriendelijk verzocht om van de foyer de zaal in te gaan want het optreden kan elk moment gaan beginnen. Kubus laat meteen even horen dat dit niet voor de tere oortjes. Het geluid in de zaal is werkelijk fantastisch en de rauwe beats van Kubus komen helemaal tot zijn recht. Bang Bang ziet er niet alleen indrukwekkend uit. Ook zijn Engelstalige raps zijn indrukwekkend. Bang Bang zijn teksten staan vol van betekenis, het lijkt alsof hij alle sores van de wereld draagt. Ondersteund met de knallende, en soms filmische, beats van Kubus klinkt het geheel erg sterk. Kubus en Bang Bang weten goed de aandacht van het publiek erbij te houden en dat is al prestatie op zich. Het is een goed optreden en het maakt ons warm voor wat de komende dagen allemaal nog komen gaat!
Crossing Border
donderdag 22 november 2007
De Belg Flip Kowlier opent de tweede dag in de grootste zaal van het Nationaal Toneel. Er staan niet meer dan twintig man en dat oogt toch wat triest. Het lijkt Flip Kowlier niet te deren. ’s Middag was heeft hij nog een in-store gegeven in een cd-winkel en daar was helemaal niemand op af gekomen, zo vertelt hij ons. “Het is leuker om met publiek te spelen dan zonder”. Hij speelt voornamelijk nummers van zijn laatste (derde) album: De man van 31. De teksten zijn in een onverstaanbare Belgische dialect maar klinken persoonlijk en oprecht. Het is een sterk optreden, maar verdient toch echt wat meer aandacht. Aan het eind van het optreden is de zaal is gelukkig wat voller gelopen en dat geeft toch net wat meer sfeer. Flip Kowlier mag dan al drie prachtige platen hebben en in België zalen uitverkopen, dat is in den haag geen garantie voor publiek, zonde! Als we onze weg vervolgen en richting de grote zaal van de koninklijke schouwburg lopen zien we dat de menigte zich wel voor Spinvis interesseert. De volle zaal luistert aandacht naar de kwetsbare nummers. Spinvis en band hebben zich als live band duidelijk ontwikkeld. Een paar jaar geleden op noorderslag was te zien dat de nummers op het album nog niet altijd even goed live tot uiting kwamen. Dat is nu wel anders, Spinvis oogt zelfverzekerder maar blijft wel de perfectionist die nodig is voor het vertolken van zijn gevoelige nummers op het podium. Kula Shaker lijkt zich niet echt te lenen voor een zit concert, toch spelen ook zij in de grote zaal van de schouwburg. Het duurt gelukkig maar enkele seconden voordat de band de mensen van haar zitplaats afkrijgt. Het geluid is uitstekend en de band speelt sterk. Toch klinkt Kula Shaker, zoals altijd, wel wat gedateerd.
Crossing Border
vrijdag 23 november 2007
Muzikaal is de vrijdag wellicht de lastigste avond van het festival, geen duidelijke headliners maar des te meer ruimte voor nieuwe ontdekkingen. In die kleine tent staat namelijk Tom Brosseau, een jonge Amerikaanse singer-songwriter op het podium. Moederziel alleen en ver weg van huis, zo komt hij over, maar zijn stemgeluid is qua intensiteit vergelijkbaar met Jeff Buckley. Zijn liedjes zijn bij vlagen net zo sterk en hij sluit af met een nummer zonder gitaar, a capella, dat kippenvel opwekt. Wellicht het mooiste moment van een week Crossing Border. We beginnen de avond in de Schouwburg met de Canadese “supergroep” The New Pornographers. De band begint met liefelijke popmuziek maar schakelt al snel over naar meer up-tempo pop/rock deuntjes. De aanstekelijke refereintjes zorgen ervoor dat het lastig is om in de koninklijke stoeltjes te blijven zitten. De band wordt vaak vergeleken met de Beach Boys door de sterke samenzang. De vergelijking is ook vanavond treffend maar dat wil zeker niet zeggen dat ze geen eigen geluid hebben. In de grote zaal van het nationaal toneel is het de hele avond Scottish Night. Michel Faber presenteert de avond en op het moment dat we binnenkomen, is hij bezig met zijn voordracht. Nu komt pas het besef dat crossing border geen gewoon muziekfestival is maar ook, en misschien wel vooral, een litteraire gebeurtenis. Michel Faber weet het publiek goed te boeien met een grappig verhaal over een vergeten paspoort van schrijver Alasdair Gray (die daardoor niet op het festival aanwezig is) in combinatie met het fallus teken op het crossing border affiche. Na dit literaire intermezzo is het weer tijd voor muziek. Loney, Dear, Emil Svanängen en zijn band, klinken liefelijk en vooral de interactie met het publiek zorgt voor een aangename sfeer. Zanger Emil nodigt het aanwezige publiek uit naar hun concert in Stockholm te komen en geeft ons nog een gouden tip voor morgen.” Andrew Bird moet je echt gaan zien, ik heb hem als eens live gezien en dat was echt indrukkwekkend”. We nemen zijn advies ter harte. Zo blijkt de vrijdag toch een sterke avond te zijn, die vooral duidelijk laat zien hoe breed dit festival is.
Crossing Border
zaterdag 24 november 2007
De zaterdag lijkt muzikaal de beste dag van het festival, het is ook de enige avond dat het festival volledig is uitverkocht. iLiKETRAiNS opent de avond in de paradijs zaal van de koninklijke schouwburg. Een band die vaak wordt vergeleken met The National en de Tindersticks. Muzikaal klinkt de band echter vele malen zwaarder dan deze twee bands. De nummers worden langzaam opgebouwd maar eindigen kolossaal in geluid. De diepe stem van de zanger klinkt meeslepend en melancholische. Het is een pittige, maar mooie opening van de avond. Op weg naar de grote zaal van het nationaal toneel blijkt dat Andrew Bird zijn opwachting heeft gemaakt voor de lokale radio zender. Hij staat er alleen, maar door de technische snufjes creëert hij een geluid waar menig band jaloers op zou zijn. Tijd om eens de Super Furry Animals-experience te ondergaan. Bij de onnavolgbare Engelsen weet je nooit wat je te wachten staat. Getooid in een power ranger helm loopt de zanger door het publiek heen. De setlist bestaat zeker het eerste gedeelte uit greatest hits, die er in sneltreinvaart en met de versterker op tien voorbij komen. Prima optreden van een beroemde britpop-band, die als de show ten einde loopt nog even een bord met de tekst Hou je haaks tevoorschijn tovert.
Black Rebel Motorcycle Club sluit de avond af in stijl. De zware donkere rock van de Amerikanen klinkt weer zoals in hun begin jaren. Het muzikale uitstapje dat de band twee jaar geleden heeft gedaan lijkt alleen nog op een subtiele manier terug te komen in het optreden. Ondanks wat technische problemen aan het begin van de show weten de mannen het sterkste optreden van de avond neer te zetten. Crossing Border 2007 was een veelzijdige editie met als muzikale hoogtepunten Flip Kowlier, Tom Brosseau, Loney, Dear en Black Rebel Motorcycle Club.
Tekst en beeld: Fedor Bron
