(ANTI/EPITAPH){mosimage}
Indiepop heb ik altijd een wat onduidelijke term gevonden, maar op Spoon lijkt deze term opeens goed toepasbaar. Want hun liedjes klinken heerlijk poppy, mooi gezongen ook, en tegelijkertijd houdt hun uitermate onafhankelijke houding hen ver van alle gebaande paden. Stilistisch gaat het van minimale pianodreun naar soulpop, en naar The Clash en weer verder. De compromisloosheid van Shellac wordt gemengd met het liedjesgevoel van Badly Drawn Boy. Dat is een vergelijking waar je weinig aan hebt maar die de ongrijpbaarheid van deze plaat wel uitdrukt. Ga Ga.. is gewoon hele goede plaat waar je naar kan blijven luisteren, is dat beter gezegd? Lodewijk Reijs
Advertentie
