{mosimage}Aangezien het Japanse postrock-viertal Mono onlangs een soort van overzichtsalbum uitbracht (Gone) en de band in november twee keer in ons land speelt, leek het ons een goed idee om eens contact te zoeken met Taka Goto, gitarist en oprichter van de groep. Makkelijker gezegd dan gedaan: Mono toerde in oktober door de VS en het Engels van de heren en dame schijnt nogal beperkt te zijn. Een telefonisch interview zat er dus niet in. Echter: toen we de band via de mail een vragenlijstje stuurde, hadden we zowaar binnen een uur al antwoord. Een snelle Q&A-sessie.
Advertentie
Sommige van jullie nummers duren twee minuten, anderen een kwartier. Volgen jullie gewoon je gevoel en zien jullie wel waar het schip strandt? "De muziek dicteert. Componeren is net als plassen. Je voelt wanneer je blaas leeg is, je bepaalt niet vooraf wanneer je gaat stoppen met urineren. Ik volg de muziekstromen in mijn hoofd."
Voor het gemak omschrijf ik jullie meestal als postrock, maar jullie schijnen niet zo weg te zijn van dat naambordje. Hoe moeten we jullie instrumentale tracks dan wel benoemen? "We zijn een rockband. Niets meer, niets minder. Verder geloof ik alleen in de classificatie ‘goede muziek’ en ‘niet zulke goede muziek’."
Jullie nieuwe cd Gone is geen echte Best Of: wat is het wel? "Op eBay werd belachelijk veel geld geboden voor oude EP’s van ons. Om dat tegen te gaan, wilden we de tracks die wel op de EP’s maar niet op de cd’s stonden, samenvoegen en opnieuw uitbrengen. Nu is alles weer gewoon beschikbaar voor iedereen."
Hoe gezond is het muziekklimaat in Japan? Toen ik er was, zag ik opvallend veel platenzaken die zich op vinyl richten. "Tokyo is oké, in de rest van het land is er weinig ruimte voor onze Do It Yourself-instelling. Mainstream-media hebben te veel macht. Gelukkig hebben wij in Japan een loyale fanschare en weten liefhebbers ons elders ook te vinden."
Titeltrack Gone klinkt nogal orkestraal. Hoe dat zo? "Het thema van die EP is de atoombomtragedie in Hiroshima. Met onze songs probeerden we het ‘weer oppakken van je leven na een tragische ervaring’ te verbeelden. Daar was enige grandeur voor nodig." Arnold Scheepmaker | Foto: Teppei
livedata 9 november Patronaat, Haarlem 13 november Vk, Brussel 21 november w2, Den Bosch
