Josh Ritter bezorgt muisstille climax

Josh Ritter bezorgt muisstille climax

{mosimage}LANTAREN/VENSTER Rotterdam
22 maart 2008

Het is al weer de vierde keer dat het befaamde singer/songwriter-festival Singasong wordt georganiseerd. Singasong biedt de gelegenheid om de beste muzikanten in het genre van dit moment te spotten en vanavond kunnen we er (verdeeld over twee zalen) negen zien optreden, terwijl tegelijkertijd de premièrefilm I’m Not There over Bob Dylan vertoond wordt.

Advertentie

De zeer innemende Kris Delmhorst uit Boston maakt – vergezeld door Dennis Crommett op gitaar, indruk met haar warme stem en de door poëzie doordrenkte liedjes. Marissa Nadler zingt op dusdanig intense wijze over dood en veroordeelde liefde dat menig bezoeker het van ellende op een drinken zet. De verrassing van de avond is zondermeer Foy Vance die moeiteloos blues, soul, gospel en jazz laat overgaan in een zeer onderhoudende set. Opvallend is zijn bijzonder krachtige, doorleefde stem en performance, die de zaal van begin tot einde in zijn wurggreep houdt.

Pas echt knallen doet het echter als hoofdact Josh Ritter met zijn band het podium betreedt. Waar het singer/songwriter-gebeuren zich hoofdzakelijk kenmerkt door een ‘less is more’-instelling wordt bij Ritter alles uit de kast getrokken. Zelden een muzikant (en band) zo uitbundig zien stralen op het podium, en als dan de folky nummers in een uptempo-arrangement worden gestoken, wordt de sfeer pas echt lekker uitgelaten. De veelzijdigheid van Ritter komt duidelijk tot uiting op de momenten waarop hij gemakkelijk overstapt op een ingetogen semi-akoestisch nummer en de – op zijn verzoek geheel verduisterde zaal – een muisstille climax bezorgt. Jeroen Bakker

Gerelateerde berichten:

Dit bericht is geplaatst in Live Recensies. Bookmark de permalink.