{mosimage}HMH Amsterdam
7 april 2008
Het is ook wat. Je maakt twee platen vol alternatieve downtempo triphop: de melancholie druipt er vanaf. Vervolgens blijkt je muziek als soundtrack te worden gebruikt voor nietszeggende gesprekken in hippe koffietenten. Dat overkwam Portishead in de jaren negentig. Het collectief heeft de tussenliggende tien jaar nodig gehad om dit te verwerken en een plaat te maken die men de moeite waard vond om uit te brengen.
Voorafgaand aan de release van het derde album (het inmiddels uitgelekte) Third staat de groep in een stampvolle Heineken Music Hall. Er komt flink wat nieuw materiaal voorbij. Opener Silence laat horen dat Portishead nog steeds sfeervolle melancholische triphopnummers kan maken. Het industriële compromisloze Machine Gun daarentegen is de garantie dat Third niet op repeat gezet zal worden in hippe cappuccino-clubs.
Opvallend is dat Geoff Barrow, de muzikale mastermind van de groep, tijdens de nieuwe nummers de draaitafels zo goed als negeert. In plaats daarvan vervult hij een vrij onopvallende rol als percussionist. De gitaren van van Adrian Utley klinken echter meer psychedelisch dan ooit. Zangeres Beth Gibbons is (op het podium althans) gestopt met roken en uitstekend bij stem. De drie vaste Portishead-leden worden op het podium bijgestaan door een drummer, bassist en toetsenist die het geluid onopvallend, maar functioneel verder invullen.
Het oude werk word steevast na enkele noten met gejuich ontvangen. Publieksfavorieten als Glory Box, Sour Times en Cowboys klinken alsof er geen decennium voorbijgegaan is. In de toegift schreeuwt Beth Gibbons de zaal massal naar een hoogtepunt. Tot slot geeft afsluiter We Carry On goede hoop dat het volgende bezoek niet nogmaals tien jaar op zich laat wachten. Pim van de Werken
