{mosimage}DIVERSE LOCATIES Rotterdam
10 t/m 13 april 2008
De Motel Mozaïque-vrijdag begint met de jonkies van Be Your Own Pet. Zij laten snoeihard hun punkrock beuken door de Rotterdamse Off_Corso. Hun rudimentaire gitaargeweld gaat gepaard met een aangename podiumpresence. Bij Alela Diane lijkt het omgekeerde aan de hand: zij houdt zich rustig op het podium en laat haar soulvolle muziek voor zich spreken.
The Dø is een Frans-Fins duo: bestaande uit een ex-jazzmuzikant en een zangeres. De stem van laatstgenoemde lijkt een beetje op die van Juliane Hatfield, terwijl het muzikaal iets wegheeft van CocoRosie. Bij DeVotchKa barst het feest definitief los. Op de Oost-Europese folk-klanken van deze Amerikaanse band wordt even hard gedanst als er doorheen wordt gebabbeld. Gezellig is het in ieder geval. The Guillemots vallen dan weer een beetje tegen: de band komt goed tot haar recht in de mooie schouwburg en de muziek is knap, maar het mist bezieling. In Rotown wordt onze 'frowney' al snel een 'smiley', door de fijne set van Holy Fuck. Die doet muzikaal denken aan Battles en !!!, maar is een stuk speelser. Topper! Aan de andere kant van Motel Mozaïque-land is Trentemøller al begonnen. Er staat al een dikke rij voor de deur die gelukkig langzamerhand oplost. Het slotkwartier is overweldigend en smaakt naar meer.
De opbouw van de zaterdagavond is een stuk rustiger: van Efterklang via de Shout Out Louds zijn de oren en de wandelspieren goed opgewarmd. Vanavond lijkt het wat drukker. Er is hier en daar frustratie door volle zalen en de daarbij behorende rijen. Zo staan er natuurlijk de nodige mensen in de rij voor de rustige, mooie set van Goldfrapp. In Rotown zetten The Black Lips de tent op z'n kop. Het is een heel leuke gitaarband, maar verwordt soms een beetje tot een typisch pub-huisband. Maar dan wel een goede… In Lantaren/Venster is het andere koek: daar zit het publiek ademloos te luisteren naar de prachtige set van singer/songwriter Simone White. Haar ontwapenende voorkomen en loepzuivere stem zijn al genoeg om dit tot een memorabel optreden te maken, ware het niet dat miss White ook nog een Nederlandstalige versie brengt van haar The Beeb Beep Song. Met een schattig accent zingt ze van de 'toeterende auto's in de straat'. We sluiten de avond af met Ebony Bones: M.I.A. meets The Arctic Monkeys. Speels en krachtig, maar er is weinig muzikale variatie. Jammer dat ze met teksten als Don't Fart On My Heart zichzelf verlaagt tot 'niveau Dikke Lul Band'. Saskia Videler, Ineke van Nieuwenhove
