MUZIEKODROOM & DIVERSE PODIA Hasselt
16 & 17 mei 2008
2 dagen, 10 podia, 80 bands waaronder enkele fijne headliners: de derde editie van het Play Festival in Hasselt kondigde zich als veelbelovend aan. Verwachtingen die het evenement, dat zich wil profileren als ‘showcasefestival’, niet helemaal kon inlossen. Play miste vuur, beleving en vooral: verrassing.
Play start op donderdag 15 mei met de uitreiking van de Pop In Limburg-awards: productieprijzen die de provincie Limburg toekent aan Groepen Met Plannen. COEM, Radio Infinity en Kiss The Anus Of A Black Cat (al dan niet toevallig allemaal Hasseltse bands) mogen een cheque ter waarde van 5000 euro in ontvangst nemen. De bands brengen elk een set van een half uur, waarbij vooral die van COEM opmerkelijk is. De groep, onder leiding van frontman Marc Wetzels, speelt in een uitgebreide bezetting, compleet met strijkers en op piano de heerlijke Sara Gilis (Billie King). De Hasselaren citeren vlotjes uit de veelgeprezen nieuwe cd We’ve Got Speakers On The Outside Of Our Spacecraft, en het eerste hoogtepunt is meteen een feit.
Op vrijdag lopen de cafeetjes in de Hasseltse binnenstad behoorlijk vol voor een programma met eigenlijk vooral ‘local heroes’. ‘s Nachts zorgen Alex Gopher en vooral Shameboy met vette beats voor een stomende party in een afgeladen vol Muziekodroom. De talrijke aanwezigen gaan volledig uit hun dak gaan op beats die het kalk van de muur daveren: hoogtepunt twee mag met stip in de annalen worden opgenomen.
Zaterdag – zowat de officieuze Hoogdag van Play met alleszins de meeste headliners – klinkt een heel stuk minder. Met alweer een ruime opkomst beantwoordt de opkomst toch aan de verwachtingen. Toch heeft de sfeer op de site rond de Muziekodroom wat aan sfeer ingeboet: er is op de inkleding van het terrein bespaard, en dat komt de ambiance niet echt ten goede. Laten de twee voorbije dagen vol muziek en weinig slaap hun sporen na? Of zit het slechte weer (pijpenstelen en oude wijven, om u een idee te geven) daar voor iets tussen?
Eén van de hoogtepunten van Play op zaterdag valt al vroeg: Roadburg, een clubje jongens van 17 jaar dat in Humo’s Rock Rally en Limbomania al de neus aan het venster stak, zet een grillige, verrassende set neer. Veel meer spanning dan bij hun spin-off groepje The Galacticos, dat iets later in het café een wat tamme poprockset neerzet.
The Rones zijn ex–Limbomaniawinnaars en ondertussen trotse eigenaars van een nagelnieuwe cd Sinner Songs, geproduceerd door Luuk Cox (Shameboy) en gemasterd door New Yorker Fred Kevorkian (The White Stripes, Iggy Pop, Tim Vanhamel). Maar op Play wil het vuurwerk maar niet ontsteken – de anders zo krachtige industrialrock lijkt een lam dat vergeefs wil klauwen – en blijft het concert hangen in goede bedoelingen. Triggerfinger speelt een strakke set zonder verrassingen; hetzelfde geldt voor het concert van Freaky Age, jonge wolven met een voorliefde voor stevige rock, maar nog op zoek naar een eigen geluid.
De LiveXS-zaal – jouw favoriete muziekblad – laat op Play opnieuw een aantal ‘local heroes’ op het publiek los. Mala Vita probeert het publiek tot dansen aan te zetten met hun zuiderse Balkan-folkrock. Helaas doen ze dat wel met derderangse afleggertjes van Manu Chao: halve ideeën worden tot song gepromoveerd, en ondanks veel goede wil en energie geraakt de vlam nooit richting lont. The Brunettes laten zien en horen hoe het wel moet: de Nieuw-Zeelanders geven pop haar oorspronkelijke opwinding terug met verse, uit de eigen tuin geplukte poprock. Ook Phosphorescent, een bebaarde singersongwriter uit de USA, zorgt voor verrassing. Muzikaal horen we invloeden van Iron & Wine en South San Gabriel. De man verlaat halfweg zijn set het podium, en speelt een song midden in het publiek. Hij zorgt duidelijk voor sfeer, en het publiek blijft aandachtig luisteren.
Dat lukt ook De Jeugd Van Tegenwoordig, dat van de platgetreden paden durft afwijken en iets onbestemd maar hyperopwindend doet met hiphop en beats. zZz ontgoochelt dan weer, en Creature With The Atom Brain – dat bij momenten doet terugdenken aan The Stooges ten tijde van Funhouse – kan niet blijven boeien. Metronomy – drie maal 1 meter 50 uit de UK – doet dat wel: hun weirde poprock en hun vreemde podiumgedrag zet tot dansen en lachen tegelijk aan. Tim Vanhamel mag de derde editie van Play afsluiten, en de ex-Millionnaire-frontman doet dat met overgave. Patrick Vandewalle
