WERCHTER (BELGIË)
7 juni 2008
Zaterdag konden de oudere muziekliefhebbers zich nog eens uitleven tijdens concerten van hun idolen van weleer tijdens TW Classic. Al kan dat niet gezegd worden van Milow die nog helemaal aan het begin van zijn muzikale carrière staat. Toch zorgt hij voor een verrassende openingsact. Zo betreedt hij helemaal alleen het immense podium om zijn grootste hit You Don’t Know te brengen. Daarna krijgt hij gezelschap van zijn buddy’s en werkt zijn gekende singer-songwriterwerk af. Leuk, zonder ons te verbluffen.
En dan is het de beurt aan de ietwat vreemde eend in de bijt Juanes die Colombiaanse rock en rumbia aan elkaar naait. Maar hij doet dat erg speels en swingend met Spaanse nummers die onze oren vlotjes binnenstromen. Leuk zijn ook de typisch Zuid-Amerikaanse macho-trekjes van de frontman die met zijn ruige broek en boots zonder twijfel de rol van FARC-rebel kan vertolken. Maar Juanes doet niet enkel stoer; hij kan ook vocaal best aardig uit de voeten. Bovendien heeft hij een band bij die gesmeerd loopt en vooral voor extra sfeer zorgt tijdens nummers die worden gedragen door typisch Colombiaanse percussieve ritmes.
Bij valavond breekt het grote Scabs-moment aan. Nadat de band vorig jaar reeds een reünieconcert speelde in de AB, staan ze nu na 25 jaar nog eens op het Werchter-podium. Nostalgie troef dus. Maar die haalt helaas ook de meeste spankracht uit het concert want, met alle respect voor Guy Swinnen & co., het klinkt allemaal vrij gedateerd. Bovendien ademt de band intussen veel meer de sfeer uit van een goede juke-box compilatie dan van een rockband die op scherp staat. Enkel gitarist Willy Willy houdt dat imago nog een beetje rechtop. Swinnen doet zijn best met Let’s have A Party en het oudere festivalpubliek laat het gezapig over zich heen komen. In feite beleven we maar één moment van opwinding tijdens dit concert. Wanneer de band hun allereerste cult-hit My Favourite Matchbox Car de festivalweide inslingert, voelen we opnieuw dat deze band ooit relevante was voor de Belgische rockgeschiedenis. Geef ze voor mijn part een plaats in de Belgische Rock & Roll Hall of Fame, want die hebben zo ongetwijfeld verdiend.
Dat de combinatie van wilde, enthousiaste, sexy rock and roll met een gevorderde leeftijd nochtans perfect te combineren valt, bewijst Iggy Pop & The Stooges die alweer een erg stomende set neerzetten. I Wanna Be Your Dog, 1969, No Fun, Search and Destroy,… . het blijven overvalste festivalkrakers. Niet enkel Iggy maar zijn volledige band gaat mee in de Great Rock and Roll Swindle; zowel muzikaal als visueel veruit het sterkste wat we vandaag te zien krijgen. Dat vinden ook de echte fans die echter mijlenver van het podium verwijderd blijven omdat er voor het podium een immense VIP-cirkel is gecreëerd waar dus enkel de Very Important Persons in hun sportieve maatpakken en dure merkkledij mogen plaatsnemen. Dat zorgt voor erg verhitte toestanden aan de rand van die cirkel waar de security-verantwoordelijken elke mogelijke ‘indringer’ opnieuw over de omheining slingeren. Nog meer paniek en frustratie bij de diehard fans wanneer Iggy tientallen mensen het podium oproept. We stellen ons de vraag of dergelijke festivalformule nog te verdedigen valt t.o.v. de modale festivalganger die toch ook een mooie duit betaalt voor zijn ticket.
Wanneer de rust is weergekeerd over de zompige weide, breekt er een historisch moment aan. The Police speelt immers 28 jaar na dato, opnieuw in Werchter, zijn allerlaatste Belgische concert. De verwachtingen zijn hooggespannen en het begint ook erg veelbelovend met Message In A Bottle, Walking On The Moon en Demolition Man. Sting is ditmaal wel goed bij stem; Stewart Copeland en Andy Summers freaken lekker uit. Maar stilaan verliest het concert zijn bezieling en missen we het heilige vuur waarmee The Police zich destijds de wereldberoemdheid inspeelde. Vooral de uitvoering van Don’t Stand So Close To Me is op dat vlak erg exemplarisch. Tijdens de bisnummers komt Roxanne (ditmaal wel!) nog aan bod en krijgt een breed uitgewaaierde versie mee die als een knap muzikaal epos klinkt….Conclusie: The Police beschikt nog steeds over een stel ijzersterke classics, maar de magie lijkt verdwenen. Ruud Van De Locht
