Rock Werchter dag 1: The National absolute topper

{mosimage}WERCHTER
3 juli 2008

Het gras is nog groen en de wei ruikt fris. Na een ellenlange file aan de perspasjes-balie horen we nog net het laatste nummer van opener Air Traffic. Even later is het de beurt aan Counting Crows. Het kapsel van de zanger ziet er al decennialang hetzelfde uit en dat geldt helaas ook voor de nummers. Zonder twijfel goede stem en verdienstelijke prestatie maar de revolutie al lang achter de rug.

Advertentie

In de Marquee gebeuren intussen wel leuke zaken. Vampire Weekend bewijst dat punk en Afrika best samen kunnen en die combinatie nog aanstekelijk klinkt ook. Daar bovenop krijgen we flarden merengue, compromisloze, vrank- en-vrije popdeuntjes, gezongen met een typisch Brits accent. "Blake’s got a new face" en de tent gaat voor het eerst uit zijn dak. Slotconclusie: funny, maar niet wereldschokkend.

Ian Curtis’s not dead! He’s still alive! Dat bewijst zanger Matt Berninger van The National die vocaal wel erg dicht in de buurt komt van zijn grote voorganger. Een stem die tot diep in je ziel doordringt, vooral wanneer hij zijn demonen de vrije loop laat en schreeuwend en tierend onder de huid van zijn publiek kruipt. Bovendien omringd door een erg sterke, band die pure melodramatiek aan een hoog tempo spuit. Maar dankzij het gedreven tempo van de songs vervalt The National nooit in overdreven pathos of de cliché-doemsongs die we intussen wel gehad hebben. Bovendien is The National de eerste band die het weer beïnvloedt. Aanvankelijk drijven er lichtgrijze wolkjes boven de Marquee die alsmaar dreigender worden om tenslotte uiteen te spatten in een onweer van jewelste. Eerste kippenvelmoment en ongetwijfeld nu al één van de absolute hoogtepunten van Rock Werchter 2008! Grappig detail: op de Main Stage brult Mika ondertussen uit volle, blote borst en in witte onderbroek zijn hit Relax.

De Marquee maakt zich intussen op voor een dance-feest grand cru. De twee Limburgse mannetjes van Shameboy zorgen alvast voor een spetterende opener. Hossend achter hun ‘bakjes’ krijgt het duo iets van Chemical Brothers . Feit is dat ze met nummers à la Rechoque en Strobot recht naar de strot grijpen. Ook hun nieuwste album Heartcore horen we en heartcore partytime was het inderdaad. Shameboy is duidelijk rijp om internationaal te oogsten.

Dat hebben de gebroeders Soulwax al lang gedaan maar van metaalmoeheid is voorlopig weinig te merken. En de Gentse heren zijn evenmin verlegen voor een surprise. Op basis van de affiche verwachten we een ‘good old’ Soulwax concert; in ruil krijgen we een uur lang Nite Versions. Sommigen vinden dit commerciële lijkenpikkerij maar als het zo inventief en aanstekelijk wordt gebracht, wat is dan het probleem?!

De cultuurschok is groot wanneer we even later Michael Stipe & co. in de ogen kijken; R.E.M. dus. Hun laatste album Accelerate vormt inderdaad opnieuw een creatieve versnelling in vergelijking met de voorgaande albums. En natuurlijk heeft deze band de voorbij 25 jaar een aantal prachtige klassiekers gemaakt. Wat wij missen is gedrevenheid, vuurwerk en de barricaden. De nummers worden goed en proper gebracht met een rijk métier van heren op stand. Maar juist dat laatste is er ons iets teveel aan.

Terwijl 2Manydjs de Marquee sluiten met één grote reuze-party, laten Chemical Brothers enkele honderden meters verder hun blieps, samples en visuals los op de wei. Een avant-première van de binnenkort te verschijnen best-of album. Tom Rowlands en Ed Simons laten hun fans een half uur wachten maar daarna krijgen die de obligate hits, prachtige achtergrondbeelden en nieuwe single Midnight Madness die indruk maakt.

Conclusie dag 1: goud:The National, zilver: Shameboy, brons: Soulwax.

Ruud Van De Locht