{mosimage}WERCHTER
4 juli 2008
De tweede dag Rock Werchter kondigt zich aan met zomerse temperaturen. We weten niet of dit het ideale weer is voor hiphop, maar feit is dat Jay-Z, behangen met de typische gouden halsketting, dito flashy zonnebril en kaalgeschoren kruin, er alvast zin in heeft. Enkele fans schreeuwen via een kartonnen bord om eega Beyoncé maar die hebben we helaas niet gezien. We krijgen wel 26(!) nummers over ons heengekieperd. Leuke interactie met het publiek, maar hiphop en Rock Werchter; een echte succesformule zal het nooit worden, want na een tijdje slaat toch de herhaling weer toe. Een euvel dat we trouwens wel vaker ervaren wanneer we rappers live aan het werk zien.
Die herhaling dreigt ook even de supersexy Duffy (zomers, weinig verhullend bloesje en zwarte hotpants) in haar greep te krijgen, maar deze vleesgeworden romantiek en sensualiteit slaagt er in, om met haar uitzonderlijk hoge stem die ergens tussen twee sterrenstelsels zweeft, toch een erg sterke performance neer te zetten. Queen Amy mag zich beslist zorgen beginnen maken als ze zich niet snel herpakt van haar drank- en andere psychische problemen want Duffy staat te dringen om de scepter van het ‘British Vocal Imperium’ over te nemen. Eén minpunt: zet deze straffe madam in een kleine club en je beleeft een onvergetelijke avond.
We keken al maanden reikhalzend uit naar de comeback van The Verve. Frontman Richard Ashcroft heeft alvast symbolisch zijn gele trui aangetrokken op de dag dat de Tour de France van start gaat. Of hij er ook mee door de zware bergritten is geraakt? Het eerste gedeelte van zijn set komt vrij moeizaam op gang alhoewel hij en zijn band tijdens het eerste nieuwe nummer Sit And Work al enige vorm van hun talent en klasse tonen. Gaandeweg ontpopt Ashcroft zich opnieuw tot die charismaticus met dat bijzondere, ietwat nasale stemgeluid. Uitsmijters Lucky Man en natuurlijk Bitter Sweet Symphony doen de rest. Geen topconcert, maar toch blij dat The Verve opnieuw onder ons is.
Voor de positieve verrassing van de avond zorgt ongetwijfeld Neil Young. Niet dat we ooit aan ‘s man klasse twijfelden, maar op Werchter zorgt hij anderhalf uur lang voor een reeks mooie parels die hij bovendien nog steeds met de overgave en passie brengt die we daags voordien bij R.E.M. misten. Is het de aanwezigheid van zijn vrouw en grote liefde, die achter zijn rug mooi haar muzikale taak vervult? Feit is dat Young, met een gezicht dat nooit neutraal oogt, maar steeds die sterke emoties uistraalt, enorm veel gevoel in zijn songs legt. Soms krachtig en heftig om even later voor de rust van de grote singer/songwriter te kiezen, zonder ook maar één moment de oude, gearriveerde rockster uit te hangen. Bijzonder sterk en een groot voorbeeld voor al wie nog op dit podium passeert. Alleen hadden de jonge fans er blijkbaar niet zo’n boodschap aan. Jammer.
Wat te zeggen van Hot Chip? Een bende jonge, vrolijke jongens die op perfecte wijze een feestje in elkaar boksen dat het midden houdt tussen een swingend rockconcert en dancepartyband bij uitstek om je cocktailfeestje naar een spetterende finale te loodsen. Bovendien druipt het speelplezier er ook af vanaf het moment dat deze band podiumhout onder de voeten voelt. We krijgen de hitjes, we krijgen wat minder bekend materiaal, een cover van new Order’s Temptation en last but not least een aangrijpende versie van de Prince-parel Nothing Compares To You. De overvolle Marquee slikt het van a ot z als gefundenes fressen. Hot Chip staat voor een schitterende toekomst als u het ons vraagt en de boys tenminste zo voor elkaar door het vuur blijven gaan. Want ego’s en rock’n'roll, u kent het verhaal…
En dan is het tijd voor de kleine New Yorker Moby die voor de gelegenheid zijn Bozar (Brussels museum waar momenteel een tentoonstelling loopt met kunstwerken van een aantal bekende muzikanten, nvdr.) T-shirt met het opschrift ‘It’s not only rock’n'roll, baby’ heeft aangetrokken. Wat hij vanavond brengt, kan je inderdaad niet echt rock’n'roll noemen. Hij sluit de Main Stage af met zijn Remixed-show. De critici onder ons zullen dit afdoen als één grote jukebox waar de ene na de andere Moby-hit over de wei wordt gekatapulteerd terwijl Moby zich te pletter loopt van het ene naar het andere uiteinde van het podium. Maar als massa-rave kan dit tellen. Vooral de momenten wanneer de man, die zich alweer 15 jaar geleden met Go op de kaart zette (blijft een schitterend nummer trouwens) achter de drums kruipt, krijgen we toch veel meer dan enkel een remix-show. Verrassen doet Moby niet meer; het is de prijs van zijn eigen succes maar voor dergelijke feestjes mogen ze ons steeds wakker maken.
Oh ja, en voor we het vergeten te melden: Babyshambles stuurde opnieuw zijn kat omdat Doherty weer eens een spelletje poker met de duivel speelde. Maar dat is allang geen nieuws meer natuurlijk. Ruud van De Locht
