Rock Werchter dag 4: dEUS maakt ambities volledig waar

{mosimage}WERCHTER
6 juli 2008

Zondagmiddag op de festivalweide van Werchter en de gezichten zien er na drie feestdagen en -nachten stilaan vermoeid uit. Het concert van Hercules & Love Affair brengt daar niet onmiddellijk veel verandering in want wat we te horen krijgen is een wel erg monotone set die op geen enkele manier doet denken aan de catchy single Blind (ingezongen door Antony van The Johnsons die vandaag helaas forfait geeft). Het enige wapenfeit is de sexy langbenige zangeres Nomi met kort kleedje en kniehoge laarzen. Maar zingen is helaas niet haar sterkste kant. We moeten eerder denken aan een slaperig matineeconcert. Snel op naar de volgende…

Advertentie

En dat zijn The Kooks die op het hoofdpodium gensters proberen te slaan. Maar ook die blijven helaas uit. Het klinkt allemaal erg gezellig en gezapig maar toch te braaf om van een groots concert te spreken. The Kooks zijn lieve jongens maar dat alleen volstaat niet om rock’n'roll pur sang te spelen. De jongens en meisjes vooraan vinden het allemaal best en beleven weeral één van hun Werchter-hoogtepunten van 2008. Maar als zanger Luke Pritchard zich afvraagt "Why don’t you make love to me?", lijkt het antwoord ons vrij duidelijk. Opwinding, Luke. Dat is wat we missen Op 26 november staat de band in de Antwerpse Lotto Arena. Hopelijk met meer vuur in de benen…

Een van dé bands waarnaar we vandaag uitkijken is ongetwijfeld The Raconteurs. Het zogenaamde zijproject van Jack White leverde onlangs puik albumwerk af met Consolers Of The Lonely. Een lijkbleke White en krullenbol Brendan Benson nemen beurtelings de zang voor hun rekening. Maar echt warm lopen doen ze pas na een goed half uur wanneer ze eindelijk de juiste groove te pakken krijgen. Toch is dit concert er één van hoogte- en dieptepunten en blijft het nummer Steady, As She Goes – wat ons betreft nog steeds een wereldnummer – de schaarse goudvis in het muzikaal vijvertje dat de heren ons presenteren.

Gelukkig wordt deze zondag, net op het moment dat hij heel saai dreigt te worden, gered door mister Nick Cave en zijn Grinderman-kornuiten. De Australiër bewijst – analoog aan het grote belang van een goalgetter in een voetbalteam – hoe belangrijk een frontman is die overloopt van de klasse, het talent en de présence om een volledige Marquee-tent moeiteloos gedurende een uur in zijn ban te houden. We zien en horen power, energie en Cave die als een rasechte voodoo-priester zijn publiek tracht te bezweren. Bovendien gaat zijn band er bijzonder heftig tegenaan waardoor de lazy Sunday afteroon-ban plotsklaps doorbroken wordt. En er mag ook gelachen worden met het erg grappige No Pussy Blues.

Kaiser Chiefs zagen we de laatste jaren zo vaak aan het werk dat we vrezen voor een storend déjà-vu effect maar Ricky Wilson & co. zijn bijzonder goed op dreef en maken er een absoluut feest van dat de festivalweide voor het eerst vandaag in lichterlaaie zet. Daar zijn de gekke fratsen van de frontman – die bijzonder scherp oogt – niet vreemd aan. Hij klimt in stellingen en op de PA-toren vanwaaruit hij als een heuse rockgod zijn ‘volgelingen’ toezingt. Hij duikt tussen de fans en demonstreert een reeks fitness-oefeningen. Hilarisch, maar doordacht ophitsend. Tussen al het jukebox-geweld van de overbekende nummers ook twee nieuwe songs: Never Miss A Beat en Half The Truth. Eindigen doen de Britten met Oh My God waarop crowdsurfen weer even in is.

Even later verschijnt een mager mannetje met lange blonde haren en een on-trendy houthakkershemd op het podium. Hij luistert naar het vierletterwoord Beck en laat eens te meer horen waarom hij tot de frontlinie van het hedendaagse muziekgilde behoort. Loser, Devil’s Haircut, Sunday Sun, ze vallen als een mooie puzzel in elkaar en het is puur genieten om naar deze man te luisteren ook al is hij blijkbaar lichtjes ziek. Maar daar merken we maar weinig van. Wanneer hij Everybody’s Got To Learn Sometimes zingt, stuurt hij een warme gloed richting publiek die zijn effect niet mist. Een beetje later heeft de man het dan weer over ‘two turntables and a microphone.’ Warm en gezellig concert dat ons doet uitkijken naar zijn nieuwe album Modern Guilt dat zojuist is verschenen.

En dan schuift de klokwijzer richting middernacht en het moment waarop zowel publiek als vakmensen reikhalzend naar uitkijken. De doortocht van dEUS als afsluitende headliner van Rock Werchter 2008. Enkele maanden geleden in de AB bereikten de nieuwe nummers nog niet het gewenste effect. Nu wel? Het antwoord volgt onmiddellijk, want vanaf de eerste minuut zet de Antwerpse formatie superstrak in met Slow. Ditmaal krijgen de nummers van Vantage Point wel de drive mee die ze verdienen, afgewisseld met mooie parels uit het dEUS-archief zoals Instant Street of Roses. De band speelt meer dan anderhalf uur op een erg geconcentreerde manier. Het is duidelijk dat dit concert in de agenda is aangestreept als één van de zomerhoogtepunten van 2008. Tijdens bisser Popular Culture draaft een kinderkoor op. Dezelfde meisjes mogen zich tijdens afsluiter Suds And Soda vooraan het podium helemaal uitleven. Tegelijkertijd knalt er vuurwerk aan de hemel boven de festivalweide. Een krachtig én vooral symbolisch afscheid van Rock Werchter 2008 dat dagelijks 80.000 festivalgangers over de vloer…euh, het gras kreeg.

Ruud Van De Locht