BRUGGE (België)
11 juli 2008
Op vrijdagavond maakt het Minnewaterpark in Brugge – zonder twijfel één van de mooiste en idyllische festivalspots in België – zich op voor een nieuwe editie van het Cactusfestival. De openingseer ligt bij Sharon Jones & The Dap Kings. Deze laatsten begeleidden Amy Winehouse op haar debuutalbum en hebben dus het één en ander in huis. Dat blijkt ook al onmiddellijk wanneer de eerste tonen worden ingezet. Resultaat: een erg groovy geluid dat ons 30 jaar terugblaast in de tijd. Ook letterlijk want de blazers sturen de ene mooie geluidsgolf na de andere het park in.
Tegen dergelijk ‘decor’ is het natuurlijk mooi acteren wat Sharon Jones erg aardig doet. Ze beweegt soms een beetje onorthodox over het podium, maar met haar opzwepende pasjes en hitsige stemmetje, dat een hoop gloedvolle sound verraadt, klinkt ze erg overtuigend. Ze doet er tenslotte nog een extra schepje bovenop wanneer ze It’s a Man’s World van James Brown door de versterkers jaagt. Een lang verborgen geheim dat eindelijk haar plaats aan het muziekfirmament opeist. En terecht.
De Brooklyn Funk Essentials gooien de meest diverse stijlen op een hoopje: funk, soul mambo, hiphop, ska, dancehall; dit lijkt ons het soort band dat elke hoek van de straat, waar ook ter wereld, in een mum van tijd omtovert in een partytown. Vooral de erg androgyne zangeres, die over een wel erg weids stembereik beschikt, eist een vooraanstaande rol op. Maar ook de rest van de band laat zich lekker meedeinen op het speels, opwindend ritme dat dit negenkoppige gezelschap op het podium legt. Zet deze band in een club en het stoomt van begin tot eind. Nu duurt het concert net iets te lang.
En dan is het tijd voor enkele van de beste muzikanten die er momenteel in België rondlopen: Gabriel Rios die met zijn latin vibes al menige tent platspeelde, Jef Neve die over internationale jazzklasse beschikt en Kobe Proesmans, veelzijdig percussionist die o.a. reeds zijn strepen verdiende bij Zita Swoon, El Tattoo Del Tigre en zelfs Arno. In de persmap wordt dit gezelschap omschreven als een ‘breekbaar intiem trio’. Dat breekbaar klopt in Brugge helemaal maar dan helaas in de negatieve betekenis. Op zo goed als geen enkel moment maakt het concert enige indruk en er ontstaat te weinig interactie tussen de drie topmuzikanten zodat het optreden als snel verglijdt naar een concert van Rios & co. Dat is jammer want met dergelijke potentie aan talent moet er veel meer mogelijk zijn.
Half twaalf en het langverwachte moment is aangebroken. Na 16 jaar stilte bracht de B-52′s onlangs met Funplex nog eens een album uit dat ze nu komen promoten. Wij hopen op een onvervalste feestparty met nummers als Love Shack, Roam en Rock Lobster in het achterhoofd. Maar helaas moeten we constateren dat de tand des tijds het adrenalinegehalte van Keith Strickland, Cindy Wilson and Kate Pierson toch danig heeft aangetast. Vocaal valt er weinig aan te merken op de prestaties van het front-trio maar het surplus aan opwinding en feestvreugde, dat er vroeger zeker geweest moet zijn (ook al is dit de eerste maal dat we B-52′s live aan het werk zien) blijft achterwege. Symbolisch is het gebrek aan animo bij het aanwezige publiek op enkele uitzonderingen na: Rock Lobster, Love Shack, Private Idaho. Enkel dan krijgen we een glimp van hoe het twintig jaar geleden moet geweest zijn. Een gemiste kans. Ruud Van De Locht Foto: Kika Didden
