{mosimage}HERK-DE-STAD (België)
18 en 19 juli 2008
Met voorsprong is Rock Herk het sympathiekste festival van Vlaanderen. Gratis, gezellig en altijd met een affiche die verwondert en verrast. De editie 2008 was niet anders, en ondanks de mindere weersvoorspelling komt het publiek op zaterdag 19 juli massaal naar het prachtige Olmenhof in Herk-de-Stad.
The Porn Bloopers moeten we helaas missen. De dag begint voor ons met Lagwagon, een band die bewijst dat punk wel degelijk dead, begraven, gereïncarneerd, opnieuw gestorven en succesvol gecremeerd is. De groep speelt met het enthousiasme en drive van een naaktslak op retour en wij vragen ons dan ook hardop af: wat heeft zo’n band te zoeken op een festival als Rock Herk dat vooral jonge, te ontdekken bands op de affiche torst?
Helemaal anders is Creature With The Atom Brain: een Belgische band met leden van Millionaire. CWTAB trekt een muur van rock op, maar weet de klepel hangen en laat de klok dan ook oorverdovend luiden. De band klinkt fris, messcherp en essentieel. Het optreden walst het publiek voor de eerste keer plat, en Rock Herk heeft meteen een nieuw hoogtepunt voor de toch al rijk gevulde annalen. De Welshmen van Future Of The Left ontgoochelen niet, maar doen ook niets méér. De tegendraadse opvolger van het veel te vroeg ter ziele gegane McClusky laat de kans voorbijgaan om te scoren. De rock – die het midden houdt tussen McClusky en Lou Reed anno 1975 – blaft wel, maar vergeet te bijten.
Zo instrumentaal als de platen van James Last, en met aan boord de verbeten woede van een roedel hongerige wolven: Red Sparowes uit de USA laat wel zien hoe rock eigenlijk synoniem is aan opwinding. De epische gitaarrock klinkt gelaagd en duister, en doet je vergeten dat de songs eigenlijk wel een zanglijn zouden kunnen gebruiken.
Klasse
We keken uit naar Phosphorescent, en hij ontgoochelt niet. We zagen hem al solo aan het werk op het Playfestival; dit keer heeft Matthew Houck zijn volledige band mee. En eerlijk gezegd: dat had niet gehoeven. Houck klinkt op zijn mooist als hij – muzikaal gezien dan – naakt is in al zijn breekbare eenzaamheid. Slechts een gitaar en een handvol songs heeft Phosphorescent nodig om ons te overtuigen van zijn onmiskenbare klasse. De weide vindt er helaas geen zak aan: ze geeuwt, bestelt nog een biertje en probeert te achterhalen of die lekkere griet nu eigenlijk een lief heeft of niet.
Over naar Battles, de uitgesproken topfavoriet van het 10.000-koppige publiek. Door het wegvallen van The Enemy rust de hoop van de festivalgangers op Battles, een vijfkoppige instrumentale band (de tweede al van de dag) die gelaagdheid en intensiteit hoog in haar vaandel voert. Muziek voor muzikanten: Battles vind je ofwel heel goed, ofwel erg slecht: een tussenweg werd geblokkeerd met zware betonnen blokken, door de groep zelf met graagte gegoten. In Herk komt de band maar langzaam op gang: de instrumentale, ondoordringbare noise maakte weinig enthousiasme los bij het publiek. Pas op het einde van de set, lijkt dat de boodschap te hebben begrepen en gaann de handen stevig op elkaar. Wij, geen notenneukers en allerminst liefhebbers van solo’s van vijf minuten, vinden er geen fuck aan. Samengevat: een goede editie van Rock Herk zonder veel echte hoogvliegers, maar evenmin met zware ontgoochelingen. Patrick Vandewalle
