JUAN CARLOS AUDITORIUM I
Madrid (Spanje)
19 juli 2008
Madrid is niet alleen een prachtige Spaanse metropool vol culturele bezienswaardigheden, maar op deze bloedhete zaterdag ook het toneel voor de eerste editie van Saturday Night Fiber, het nieuwe zusterfestival van het Benicàssim-festival. Op papier lijkt de combinatie van namen wat bij elkaar gesprokkeld; grote trekkers als Morrissey, Siouxsie, Mika en My Bloody Valentine staan er naast Babyshambles, Hot Chip en The Rumblestrips. Toch lijkt het programma grotendeels te werken. Een uitgebreid verslag inclusief beeld en geluid.
LiveXS is er te gast op uitnodiging van Turismo Madrid, een organisatie die toerisme in de fraaie metropool promoot en dus weet waar de culturele én sociale brandhaarden zich bevinden. Binnen anderhalve dag is ons duidelijk dat het nachtleven van de stad bruist en dat je overdag terecht kunt in prachtige musea, zoals het Reina Sofia, een oud en immens ziekenhuis, dat tegenwoordig fungeert als museum en origineel werk herbergt van onder andere Picasso en Dali. We staan er plotsklaps voor Guernica, het wereldberoemde schilderij van Pablo Picasso. Geen replica, maar the real thing. Indrukwekkend. Caixa Forum (van buiten al een prachtig gebouw vanwege de verticale tuin tegen de gevel) toont ons exposities van Mucha en Charlie Chaplin. Je kijkt er je ogen uit en voor de liefhebber van kunst in verschillende vormen, kunnen we concluderen dat Madrid the place to be is.
We zouden bijna vergeten dat er ook muziek is. Voor een Nederlander is dat vandaag een aparte ervaring; een festival dat pas van start gaat tegen het einde van de middag en tot diep in de nacht duurt. Daarnaast zijn we ook niet echt gewend aan een temperatuur die tegen de 40 graden aanzit. Zelfs voor Spanjaarden blijkt dit iets te veel van het goede, waardoor het optreden van The Rumble Strips slechts bekeken wordt door een handvol diehards. De groep werkt zich letterlijk in het zweet en verdient daarvoor zeker een pluim, maar de Britse pop met blazers blijft niet echt hangen. We nemen vervolgens de tijd om wat flessen FontVella-water in te slaan om de eerste uren door te komen en tijdens de eerste change-over het terrein te bekijken.
Babyshambles
Het moderne amfitheater ligt in een park dat zich een aardig eind buiten de stad bevindt en wordt omgeven door een groot park, waar de meeste bezoekers tussendoor hun heil zoeken in de schaduw. Toch is het bij Babyshambles al een stuk drukker voor het podium. Een Italiaanse collega vertelt ons dat zanger Pete Doherty dol is op Spanje en hier niet graag een gig aflast. En inderdaad, het enfant terrible is aanwezig en speelt een behoorlijk set. Opmerkelijk, zeker na de toch wat aparte shows in Nederland. Doherty is een showman met behoorlijk wat charisma, terwijl de rest van zijn band eigenlijk bestaat uit wat fletse sidemen. Of lag dat gewoon aan de warmte? Hoe dan ook is het genieten van hits als Delivery en Albion, al klungelt de band zoals gebruikelijk naar het einde toe. Wij bestellen nog maar een flesje water.
Bloemenkrans
Het lijkt alsof er per artiest steeds meer mensen op de been komen. Zangeres Siouxsie (zonder The Banshees inderdaad) kan dan ook op behoorlijk wat belangstelling rekenen. De zangeres mag dan inmiddels 51 jaar aan levenservaring op de teller hebben staan, versleten is ze allerminst. Gehuld in een strakke bodysuit (alsof Piet Mondriaan een kostuum voor de musical Cats heeft ontworpen) werkt ze zich zichtbaar in haar element door een set heen waarin veel ruimte is voor haar Banshees-verleden (Happy House, Christine, Nightshift) en toch wat liedjes van haar solo-album Mantaray in de vorm van Into A Swan, Here Comes That Day, One Mile Below en About To Happen. Siouxsie heeft er zin in, danst met een toegeworpen bloemenkrans, plant een roos – eveneens toegeworpen door een fan – tussen haar tanden en spreekt haar publiek in – gebroken Spaans – aan.
Grote publiekstrekker Morrissey doet het al wat langer solo en kan rekenen op nog veel meer bijval. De tribunes zitten dan inmiddels halfvol en het veld is volledig gevuld met fans. De Britse zanger heeft er zin in. Na de introtape komt de band – geheel gehuld in gele shirts – de bühne op en gaat men ijzersterk van start met een oudje, The Last Of The Famous International Playboys, gevolgd door Smiths-klassieker Ask en First Of The Gang To Die. In tegenstelling tot zijn Nederlandse shows van enkele jaren terug, speelt de Mozzer vanavond veel oud werk, waaronder Billy Budd, een erg fraaie versie van Why Don’t You Find Out For Yourself – inclusief bandoleon -, Sister, I’m A Poet en een stomende versie van The Loop, een rockabilly-nummer inclusief staande bas. Ook aanwezig: een Buzzcocks-cover en in totaal vijf Smiths-nummers, waaronder naast Ask verder nog Vicar In A Tutu, Death Of A Disco Dancer, Stretch Out And Wait en slotstuk How Soon Is Now?
Martelwerktuig
Het loopt ondertussen al naar middernacht, maar het festival is eigenlijk nog maar net bezig. My Bloody Valentine mag als vijfde het podium betreden. Zoals gebruikelijk is het ongenadig hard, zoekt de band vrijwel geen contact met het publiek (op een droog “thanks” na) en wordt er vooral materiaal van album Loveless gespeeld. Deze sonische erupties gaan gepaard met fraaie dia-projecties op het scherm achter de drummer en dat werkt – ondanks het volume – hypnotiserend. My Bloody Valentine groeit uit tot hét festivalhoogtepunt. Die status wordt nog eens keihard bevestigt door slotstuk You Made Me Realise. Het nummer wordt opgerekt tot ruim twintig minuten en voorzien van een oorverdovend intermezzo vol noise en feedback dat zeker een kwartier aanhoudt. Het zorgt bijna voor fysiek ongemak en zou als martelwerktuig in Guantanamo Bay ongetwijfeld niet misstaan. Zeer indrukwekkend en je kunt als bezoeker niets anders dan medelijden hebben met de band die hierna het podium op moet om dit te overtreffen.
Die eer valt te beurt aan Hot Chip. Overtreffen doen ze My Bloody Valentine niet, maar de luchtige dansbare popmuziek is een zeer welkome afwisseling. De eerste bezoekers beginnen meteen te dansen. Niet gek met hits als Ready For The Floor, Shake A Fist en One Pure Thought.
Muppet Show
Tot dan toe werkt de running order nagenoeg perfect, terwijl we, als nuchtere en immer kritische Nederlanders in eerste instantie de wenkbrauwen moesten fronsen. Ach, ook de Zweedse, Noorse en Duitse collega’s hadden hun twijfels. Allen moeten we echter bakzijl halen en toegeven dat Saturday Night Fiber een scherpe line-up presenteert die kwa opbouw zelfs meesterlijk in elkaar steekt. Tenminste, tot aan Mika. Toegeven, de man zet een echte show neer, inclusief enorme opblaaspoppen, konijnenpakken, gigantische zuurstokken, confetti en andere props. Daarmee lijkt zijn optreden nog het meest op een kruising tussen The Muppet Show en Charlie & The Chocolate Factory. Mika wint het Spaanse publiek voor zich door meteen maar te beginnen met grote hits Relax en Big Girl en de toeschouwers in – wat wij denken – vloeiend Spaans toe te spreken. Iedereen is enthousiast, zingt en springt mee en dat terwijl ons horloge inmiddels vier uur aangeeft en wij toch enigszins uitgeblust met een Red Bull in de handen de tribunes hebben opgezocht. Enkele nummers later - waaronder Depeche Mode-cover I Just Can’t Get Enough – breekt de finale aan in de vorm van Grace Kelly en een reprise van Relax. Alle confetti-registers worden opengetrokken en Madrid gaat nog een laatste keer los.
Op het moment dat DJ Supermarket zijn kunsten aan het resterende publiek vertoont, staat onze transfer naar het hotel al klaar. Dat laatste stukje feest moeten we derhalve missen, maar daar zijn we – het loopt inmidels tegen vijf uur – eigenlijk niet eens heel rauwig om. We zijn gesloopt na een lange dag, maar voordat we de bus instappen kunnen we optekenen dat Saturday Night Fiber, ondanks de misschien wat tegenvallende opkomst, in ieder geval kan terugkijken op een creatief geslaagde eerste editie. Miguel Thannhauser
foto’s: Maraworld Archive / César Martín (Morrissey, Siouxsie, publiek, My Bloody Valentine) & Silvia Álvarez (Mika)
