PARADISO Amsterdam
10 augustus 2008
Je moet het maar durven om met je experimentele muziek voor Maxïmo Park te durven openen. Gravenhurst ziet hier het probleem echter niet van in en betreedt iets later dan gepland het podium van de grote zaal van Paradiso. Met Flashlight Seasons, Bluebeard en Saints wisselen oude en nieuwe nummers elkaar goed af. Mede dankzij Lukas Wooller, toetsenist van Maxïmo Park, beleeft de set met Black Holes In The Sand zijn hoogtepunt.
Als Gravenhurst de volgende keer voor een wat rustigere band opent en wat minder experimenteel is, zal het geklets van het publiek er misschien ook niet bovenuit te horen zijn.
Maxïmo Park heeft er weer zin in vanavond. Zanger Paul Smith komt samen met zijn bijna onafscheidelijke ‘vriend bolhoed’ tevoorschijn en heet ons na het eerste nummer welkom met een aardig woordje Nederlands: “Dankjewel, wij zijn Maxïmo Park!” Op nummers als Girls Who Play Guitars, Graffiti, Our Velocity en I Want You To Stay wordt flink gepogood. Ook Paul blijft niet stilstaan; zijn gekke dansjes en sprongen zijn mede verantwoordelijk voor het oplaaiende enthousiasme van het publiek. Van de reeds uitgebrachte albums horen we verder nog By The Monument, Once, A Glimpse en The Coast Is Always Changing. Als voorproefje op het nieuwe album brengt de band nog een nieuw nummer ten gehore, welke vooralsnog de wereld overgaat als Questing. Het publiek heeft meer dan waar voor haar geld gekregen van Maxïmo Park, dat haar postpunk live een stuk energieker overbrengt dan op plaat. Kees de Jong
