BIDDINGHUIZEN
16 augustus 2008
De zaterdag in Biddinghuizen vangt aan met veel vermoeide gezichten. Toch verhindert dit een flinke meute niet in de Alpha mee te brullen met 50 jaar Nederpop: een wervelende mix van vaderlandse popklassiekers, vertolkt door artiesten van nu. Zo beklimt Anneke van Gierbergen (Agua De Annique) het podium voor Shocking Blue’s Venus, gaat Denvis (The Spades) Oerend Hard, kan Maurits Westerik (GEM) niet wachten tot zaterdagavond, brengt Lucky Fonz III Hazes’ De Vlieger tot leven en wordt 2 Unlimited postuum geëerd door Kiki (Malle Pietje & De Bimbo’s) en Bastiaan (Aux Raus).
Als het merendeel van het publiek het voor gezien houdt en op zoek gaat naar een koffietent, is het goed toeven in het zonnetje bij Headphone. Gezien het welkomstwoord ‘Hallo Walibi’ heeft de band niet de tijd gehad om zich flink in te lezen in de wondere wereld die Lowlands heet. De muziek laat zich omschrijven als indietronica: een volstrekt logisch klinkende mix van indie en electronica. Naast veel werk van het debuutalbum Ghostwriter komt er met het met synths en vocoder aangeklede Down By The Water een stijlvolle PJ Harvey-cover voorbij. Een aanrader voor mensen die door de Thom Yorke-factor in de stem van zanger Ian Marien heen kunnen luisteren.
Volgende halte: GEM in de India. We zien een frisse band, die zichtbaar werk heeft gemaakt van dit optreden. Het publiek wordt opgejut, uitgedaagd en uitgenodigd mee te zingen bij She Said Oh Oh Oh I Said Yeah Yeah Yeah en zanger Maurits Westerik lijkt van plan de bandnaam er bij het grote publiek in te rammen, verschillende keren klinkt er vanaf het podium: ‘GEM!’ In de X-Ray doet Beardyman geen recht aan zijn artiestennaam. Bij de Britse beatboxer is geen baardgroei te bekennen, wat niets afdoet aan zijn performance. Vriend en vijand moeten erkennen dat hier de absolute top van de beatbox-wereld aan het werk is.
Van de serie kleine, nieuwe bandjes die Lowlands dit jaar met een bezoekje vereren is White Lies één van de sterkere. Bijster origineel is dit geluid niet, maar een ritmisch sterke band met Interpol- en The Teardrop Explodes-ondertonen die beschikt over een flinke dosis pakkende liedjes, heeft doorgaans een gouden toekomst. Een indiebelofte. Blood Red Shoes stond het hele afgelopen jaar al garant voor overrompelende live-shows en vandaag vormt geen uitzondering op die regel. De punky songs van het duo zitten boordevol dynamiek en vooral als je ze de tijd gunt (dus niet na drie nummers weglopen!) krijgt deze show steeds meer impact. N*E*R*D is misschien wel de grootste publiekstrekker dit jaar. De Alpha barst bijna uit zijn voegen als de heren aantreden. Pharrell weet dat hij overal ter wereld een thuiswedstrijd speelt en bewaart Everyone Nose, Lapdance en She Wants To Move tot het einde van de set en presenteert het trio dan als ultieme uitsmijter. Als je dan ook nog de baslijn van The White Stripes’ Seven Nation Army er overheen keilt is de climax compleet. Een alles voor iedereen-moment van de meest veelzijdige hiphop/funk-jongens van de afgelopen jaren. Flink vermoeid besluiten we met een bootje naar het eiland tegenover de Alpha te varen. Daar bevindt zich namelijk een Finse sauna en dat kan ons lijf goed gebruiken. Sowieso heel surrealistisch: tientallen festivalgangers die gehuld in louter een wit handdoekje ziten af te koelen aan de waterrand. Binnenin de saunatent is het wel wat vol, maar onze poriën gaan er flink van open en naderhand voelen we ons érg relaxed. Dit onderdeel mag volgend jaar terug komen.
Terug bij de Charlie is Los Campesinos! al halverwege haar set. Het zevenkoppige gezelschap uit Wales doet in freakerige indiepop. Hoe dat klinkt? Als een hete sessie van Arcade Fire met Arctic Monkeys. Het Londense gezelschap Tunng maakt een onverwachte indruk in de Lima. Met een onverwoestbare energie palmt de experimentele folkband het publiek moeiteloos in, om na de bloedstollende afsluiter Bullets een oorverdovend applaus te oogsten. Hetzelfde tafereel treffen we aan bij Vive La Fête in de Bravo. Het duo Els Pynoo en Danny Mommens – aangevuld met wat live-muzikanten – is tegenwoordig een vaste constante op menig festival. Met knallers als Tokyo, Quatsch en Noir Desir staan binnen de kortste tijd metalhead en dancefreak zich gebroederlijk in het zweet te werken.
The Breeders is een boeiende cultband, die na het album Last Splash uit 1993 weinig succes meer heeft geoogst. Niet zo vreemd dus dat de Grolsch hooguit halfvol is bij dit optreden. Lekker loom klinken de rammelende lofi garageliedjes wel, maar vandaag ontstijgen de prettig gestoorde zusjes Deal hun nonchalante retro-status niet echt. Zo nu en dan slaat de vlam in de pan en klinken de onaffe liedjes lekker schots en scheef, maar dat kan niet verhelpen dat er gaten in de menigte ontstaan. De ultieme plan B-band. Op weg naar Franz Ferdinand in de Alpha maar even aanschuiven bij The Rascals op het nabij gelegen Charlie-podium. Het goed bedoelde optreden ten spijt, verlangen we bij het horen van de stem van zanger Miles Kane toch onwillekeurig naar zijn andere ‘bandje’ met Artic Monkeys’ Alex Turner: The Last Shadow Puppets.
Van Franz Ferdinand verwachten we begin 2009 een nieuw album. Reden genoeg om eens langs te gaan bij Alex Kapranos en zijn mannen. Wie benieuwd is naar het nieuwe werk komt niet bedrogen uit, oude nummers als Michael, Take Me Out en Matinee worden netjes afgewisseld met onbekend werk, dat toch nieuwsgierig maakt naar meer. “Waarom spelen we in een tent? Zijn we soms een circus-act?”, vraagt Sex Pistols-voorman Johnny Rotten (John Lydon) zich af bij aanvang in de Grolsch. Aan die indruk kunnen we ons moeilijk onttrekken bij de clowneske vertoning van de frontman op leeftijd. Lurkend aan zijn brandy neemt Lydon uitgebreid de tijd om het jaar 1977 nog eens dunnetjes over te doen. Maar waar Never Mind The Bollocks… uitblonk in puntige punkanthems, smeert Sex Pistols anno 2008 het repertoire eindeloos uit en begint Lydon steeds meer op de zenuwen te werken. Na No Fun van The Stooges is de koek wat het publiek betreft wel op, maar nodigt Rotten zich tot tweemaal toe zelf uit voor een toegift. Pim van de Werken, Arnold Scheepmaker, Johan van de Werken
