Damien Jurado: desastreuze folk in Roepaen

Damien Jurado: desastreuze folk in Roepaen

damien_jurado.jpgROEPAEN Ottersum
9 november 2008

De optredens van de Amerikaanse singer/songwriter Damien Jurado zijn altijd weer een beproeving: de sfeer op het podium – Jurado wordt live net als op plaat bijgestaan door een drummer/gitarist en een toetseniste – is ronduit ongemakkelijk, de woorden zijn schaars en van een jubelstemming is bepaald geen sprake. Toch zijn dit de zondagmiddagconcerten die je bijblijven. Niet in de laatste plaats door de prachtige locatie: Landgoed Roepaen,
een voormalig kloostercomplex onder de rook van Nijmegen.

Advertentie

Maar ook de extraverte show van voorprogramma Wendy McNeill valt in de smaak bij het publiek. Deze Canadese Alanis Morissette-lookalike combineert driekwartsmaat accordeonmuziek met Heather Nova-achtige hippiesongs en doet dat met verve. McNeill’s muziek duldt geen halfslachtigheid: je vindt het geweldig óf je moet er niets van hebben.

“I miss big home”, is de enige volzin die we vanavond te horen krijgen uit de mond van Damien Jurado. Dat treft, want niets is zo’n goed medicijn tegen heimwee, liefdesproblematiek en katers als de ingetogen, maar desastreuze folkliedjes van deze man uit Seattle. Van de nieuwe plaat Caught In The Trees vinken we nummers als Paper Kite, Dimes en het kippenvel opwekkende Sheets af, en uit het oudere repertoire passeren parels van het kaliber Abilene, Ohio, Gasoline Drinks en Hoquiam de revue. Na een dik uur somberen en huiveren dient de realiteit zich weer aan, waarna Jurado nog een toegift – het oude nummer Chevrolet – ten beste geeft en zich met frisse tegenzin naar zijn volgende optreden begeeft. Johan van de Werken

Gerelateerde berichten:

Dit bericht is geplaatst in Live Recensies. Bookmark de permalink.