{mosimage}“Ditmaal heb ik me laten inspireren door melodieuze hardrockzangers met een zekere stoerheid in hun stem. Ik bedoel dan zangers als Phil Lynott van Thin Lizzy en Paul Stanley van Kiss. Soms denk ik wel dat mensen ons altijd zullen vergelijken met bands als AC/DC en Motörhead en daar is niets mis mee. Het zijn geweldige bands en ik word graag met ze vergeleken. Er zijn alleen meer hardrockbands waar ik gek op ben zoals Cheap Trick en UFO. Hardrock is een zeer divers genre. Alleen lijken veel mensen dat niet te willen zien.”
Danko Jones, zanger/gitarist van het gelijknamige hardrocktrio uit Toronto, Canada, blijft er zich over verbazen dat veel mensen zo’n beperkt beeld hebben als het op hardrock aankomt. Nu is het zeker niet zijn missie om dit beeld te wijzigen. Zijn missie is vooral lekkere hardrock maken en met hun vierde album Never Too Loud laten de Canadezen zich van hun meest melodieuze en diverse kant zien. Een nummer als Forest For the Trees zou niet misstaan op een van de eerste vier albums van Black Sabbath en Ravenous klinkt als een nummer van het eerder genoemde Thin Lizzy.
Let’s Get Undressed doet opmerkelijk genoeg denken aan een nummer van de soundtrack van Grease en wel een van de meest coole nummers van die cd: Grease van Frankie Valli. En dit is zeker geen ongelukje, maar opzet. “Ja, we waren fijn herinneringen aan het ophalen. Grease is een geweldige film die ik wel vijf keer heb gezien. Zelfs als een volwassene. De laatste keer dat ik die film zag, is zes, zeven jaar geleden. Ik vind het een klassieker in het genre met catchy liedjes en een fantastisch ogende Olivia Newton-John. Man, ze is een babe in die film. Wat wil je nog meer? Zelfs nu, decennia later, blijven die nummers overeind staan. Dat zegt iets over de kwaliteit van die songs. Daarbij ken ik niet zoiets als een heimelijk luistergenot. Iets stiekem goed vinden of vinden dat je iets niet goed mag vinden omdat het eigenlijk niet hoort of kan, vind ik iets voor onzekere mensen. Ik heb geen moeite met cultuurvormen die als plat of banaal worden beschouwd. Ik mag graag naar professioneel worstelen kijken. Ik zie professioneel worstelen als een vorm van entertainment en het kan me niets schelen dat sommige mensen het ordinair vinden. Natuurlijk kan ik in ieder interview wel zeggen dat ik alleen naar ingewikkelde jazz luister of slechts obscure Noorse black metal vernieuwend vind, maar dat zou een leugen zijn. Wat mij betreft zijn er maar twee soorten muziek: goede en slechte.”
Gastzangers
Hoewel Never Too Loud de meest gevarieerde Danko Jones-plaat tot nu toe is, blijven bepaalde dingen altijd hetzelfde. Zo is er weer gewerkt met gastzangers in de personen van Pete Stahl [Scream] en John Garcia [Kyuss, Hermano], omdat Forest For the Trees volgens Jones om hun stemmen vroeg. Ook gaan de teksten weer over zaken die hij van dag tot dag meemaakt en in zijn geval is dat constant touren met de band, vrouwen tegen het lijf lopen en harten breken. Ditmaal geeft hij ook blijk van een gevoel van heimwee… naar zijn platenkast. Nu is Danko Jones een grote muziekliefhebber, maar je platenkast missen? “Verlangen naar mijn platencollectie is in deze een metafoor. Ik mis heus wel andere zaken en zeker ook personen. Maar het is voorgekomen dat ik eindelijk weer eens thuis was en zo blij was al mijn cd’s weer te kunnen draaien. Ik schrijf nu eenmaal over wat ik ken. Ik kan nu eenmaal niets verzinnen.” Monique Aerts foto Ron Boudreau
livedata 23 april AB, Brussel 24 april Paradiso, Amsterdam 13 juli Bospop, Weert
