{mosimage}Na vijf jaar onduidelijkheid rondom haar bestaan, is de Britse band Tindersticks opeens terug met een prachtige nieuwe plaat getiteld The Hungry Saw. Opmerkelijk, aangezien de groep gehalveerd is. Alleen zanger Stuart Staples, toetsenist David Boulter en gitarist Neil Fraser zijn over van de originele line-up. We spreken zanger Staples in Amsterdam. Twee jaar geleden zag ik Tindersticks in London. Daar voerden jullie het tweede album in zijn geheel op. Enerzijds een prachtige show, anderzijds keerde ik huiswaarts met het gevoel de band voor het laatst gezien te hebben. “De band eindigde al eerder, denk ik. Waiting For The Moon [vorige cd uit 2003] leek vanaf het begin af aan al verdoemd.”
Dat klinkt heftig. Staples licht toe: “Toen we ooit begonnen, hoefden we niet te overleggen wat we deden. Het gebeurde gewoon. Dat gevoel zijn we gaandeweg verloren. Begrijp me niet verkeerd, ik ben trots op platen als Simple Pleasure en Waiting For The Moon, maar kwa aanpak en situatie zat het niet goed; we zaten gewoon vast. De show in London gaf ons de mogelijkheid om weer bij elkaar te komen en als groep terug te grijpen naar een periode waarin de creativiteit als vanzelf kwam. Het was een heel puur moment voor ons allemaal, maar het was ook een moment waarop we beseften dat we als zestal voorlopig geen muziek meer zouden maken. Toch, bij mijzelf, David en Neil begon het te kriebelen. We wilden dat stukje creativiteit van vroeger weer omarmen. Dat ging stapje voor stapje en resulteerde uiteindelijk in deze nieuwe plaat.”
Speels
Als ik The Hungry Saw luister, hoor ik iets wat ik lang niet meer hoorde in jullie geluid: een stukje speelsheid. Staples glimlacht “Je bent één van de eersten die dat zegt. Ik vind het fijn om te horen, want dat is exact wat ik belangrijk vind aan onze muziek. Sterker nog, ten tijde van onze eerste twee platen was dit het woord dat we het meeste gebruikten om ons geluid te omschrijven. Die speelsheid is terug en wanneer mensen dit opmerken, dan is dat voor ons een groot compliment. WFTM duurde twee jaar om op te nemen. Een nummer als My Oblivion bijvoorbeeld ontstond op de akoestische gitaar, maar daarna zijn we twee jaar bezig geweest om een definitieve versie in elkaar te sleutelen. Dat frustreerde enorm.”
Essentie
Toch vraag ik me af hoe de manier van schrijven is veranderd. Jullie werken ondertussen met andere mensen met wie ’t klikt, maar toch, de originele line-up is gehalveerd. “Mijn relatie met David en Neil gaat terug tot ver voor de band. We kennen elkaar al zo lang dat we beyond close zijn. We hoeven niet te overleggen om elkaar te begrijpen en ik denk dat als we die band onderling niet hadden gehad, dat de groep al lang geleden gestopt was. Het is een soort lijm die ons bij elkaar houdt.”
Je zegt dat Tindersticks op The Hungry Saw weer dichter bij de essentie is, maar dat klinkt toch ietsje wrang wanneer je weet dat je nog maar met de helft van de originele band bent. Staples verduidelijkt: “De eerste plaat was opgebouwd rond mijzelf, Neil en David. De kern van het schrijven lag bij ons. Al [Macaulay, drummer] voegde daar vervolgens iets aan toe, Dickon [Hinchliffe, violist] deed er iets mee. Zo ontstonden de definitieve nummers, maar de basis lag bij ons. Daarom hoor je op deze plaat bijvoorbeeld de gitaar ook weer wat prominenter. Dat was in het begin ook zo, maar de laatste jaren was zijn spel wat meer naar de achtergrond verdwenen.” De nadruk lag meer op Dickon’s arrangementen. "[Oprecht]: En hoezeer ik Dickon ook mis naast me op het podium, deze plaat luidt voor ons een nieuwe fase in.” Miguel Thannhauser
livedata 1 mei Vredenburg Leidsche Rijn, Utrecht 2 mei Botanique, Brussel
