In een voorspelbare wereld vol onbetrouwbare types is een band als Elbow meer dan welkom. Types waarvan je zeker weet dat ze de kluit niet zullen bedonderen. Echte Mancunians die nimmer de makkelijkste weg kiezen en wiens grillige muziek weliswaar nooit het grote publiek heeft weten te bereiken, maar die in de afgelopen acht jaar wel vier schitterend robuuste albums maakten. Dat het pad lang niet altijd over rozen ging geven zanger Guy Garvey en bassist Pete Turner direct toe. Guy: “Vooral ons vertrek bij V2 deed pijn. Maar we voelden al enige tijd dat we een plafond bereikt hadden en minder prioriteit kregen dan toen we er net tekenden. Er werden ons dingen beloofd die niet werden nagekomen. Dan moet je weg.”
Pete: “We hikten lang tegen die beslissing aan. Het leek er even op alsof The Seldom Seen Kid nooit zou uitkomen. Maar daardoor hebben we er wel tweeënhalf jaar in alle rust aan kunnen sleutelen.” Guy: “We konden ons zo’n lang opnameproces permitteren omdat we de cd in onze eigen studio maakten en Craig Potter, onze toetsenist, de productie voor zijn rekening nam.” Wat is het grootste voordeel van een bandlid in de productiestoel? Guy: “Dat je elkaar door en door kent. Ik heb ook wel eens met producers gewerkt die mijn taal niet spraken. Dan legde je uit hoe je wilde dat iets ging klinken en dan keken ze je vol onbegrip aan.” Pete: “Een bandlid heeft er zelf ook veel belang bij dat het album een succes wordt. Een sterproducer doet de klus en richt zich weer op een nieuw project. Die haalt zijn schouders op als je cd flopt.” In Starlings zing je: “Darling is this love?” Ik denk van niet. Guy”: [lachend] Tja, wat is liefde? Er zijn altijd vraagtekens. Ik denk stiekem nog wel eens terug aan de relatie waar dat nummer over gaat. Maar ik ben nu met iemand anders. [nadenkend] Niets is ooit eenduidig.” Arnold Scheepmaker
livedata 9 november Patronaat, Haarlem 10 november Tivoli, Utrecht 11 november AB, Brussel 13 november Oosterpoort, Groningen 14 november WATT, Rotterdam 15 november Effenaar, Eindhoven
