{mosimage}Ze zijn wel wat ouder geworden, maar daar merk je op het podium maar weinig van. Sterker nog, volgens Susanna Hoffs spelen The Bangles tegenwoordig beter dan tijdens het hoogtepunt van hun succes, in de tweede helft van de jaren tachtig.
“We zijn als goede wijn,” lacht ze. “We zijn gerijpt. En als de Stones nog steeds op kunnen treden, waarom zouden wij dat dan niet doen?”
Hoffs, die volgend jaar Sara zal zien, vormt in de jaren ‘80 samen met de zusjes Debbi en Vicki Petersen de kern van The Bangles. Ze scoren wereldwijd hits met nummers als Manic Monday, Walk Like An Egyptian en Eternal Flame. Wanneer de groep in 1989 stopt, gaat Hoffs in haar eentje verder. Hoewel de pers redelijk te spreken is over de twee solo-albums die ze maakt, komt haar carrière nooit meer van de grond. Van de andere bandleden wordt al helemaal niets meer vernomen. Todat er plotseling een nieuw nummer te horen is in de komedie Austin Powers: The Spy Who Shagged Me. Dat is niet helemaal toevallig, want Jay Roach, de regisseur van die film, is de echtgenoot van Hoffs. “We waren juist weer na aan het denken of we weer nieuw materiaal op zouden nemen.” zegt Hoffs. “Toen bedacht Jay dat wij misschien een rol in zijn film konden gaan spelen. Daardoor is alles in een stroomversnelling gekomen, maar de intentie om weer bij elkaar te komen was er daarvoor al.” Het is inmiddels alweer vijf jaar geleden dat het rentree-album Doll Revolution uitkwam. “Oh mijn god, is het alweer zo lang geleden?” roept Hoffs uit. “Dat heeft ermee te maken dat onze prioriteiten verschoven zijn,” zegt ze verontschuldigend. “Ik ben in de tussentijd moeder geworden en mijn gezin komt nu op de eerste plaats. Maar na de tour (waar het optreden op Bospop deel van uit maakt) zullen we weer snel beginnen met opnemen.”
Hiphop
“Verwacht overigens niet dat The Bangles spectaculair veranderd zijn na al die jaren,” vervolgt Hoffs. “We zijn allemaal ooit gevallen voor melodieuze popsongs met invloeden uit de jaren ‘60 en ‘70. Dat zijn de jaren waarin ik opgroeide. Ons volgende album zal dus niet ineens een hiphop-plaat worden, hoe leuk dat misschien ook zou zijn. Het wordt een album vol jengelende gitaren en harmonieuze samenzang, precies zoals je van ons gewend bent.”
livedata 12 juli Bospop, Weert
