{mosimage}Wanneer je over fosforescentie spreekt – en laten we eerlijk zijn, wie bespreekt dit nu niet wekelijks in de kroeg onder het genot van een borrel en wat nootjes – heb je het over het verschijnsel dat een bepaalde stof in het donker (tijdelijk) licht afgeeft. Of er metaforische gelijkenissen zitten tussen de artiest Phosphorescent en het verschijnsel, laten we even in het midden. Opmerkelijk is wel dat Matthew Houck, de Amerikaan die achter de naam schuilgaat, met zijn muziek opvalt in de grauwe middelmaat. Eind vorig jaar gingen er op fora, blogs en toonaangevende sites opeens kerstbelletjes rinkelen bij het verschijnen van zijn nieuwe album Pride.
De Britten noemden hem op basis van deze plaat zelfs de belangrijkste Amerikaanse muzikant sinds Kurt Cobain. Vreemd, aangezien zijn vorige werk op minder aandacht kon rekenen. Wat is er dan precies aan de hand? Is het Houck’s aan Will Oldham refererende stemgeluid? Nee, want dat fraais hoorden we ook al op ouder materiaal. Misschien is het de weemoed die nog eens extra aan kracht wint door de medewerking van een heus koor op verschillende nummers. Laten we zeggen dat het allemaal een rol speelt; Houck creeërt met deze en andere ingrediënten (waaronder donkere teksten in nummers als Wolves en Cocaine Lights) een eigen freaky folkwereldje dat het vooral goed doet in die late uurtjes. U weet wel, de tijd wanneer de borrels en de nootjes verorberd zijn, de beneveling zorgt voor weemoed en lichte wanhoop en het tijd is naar huis te gaan. Juist dan glanst Phosphorescent als geen ander in het donker. Miguel Thannhauser
livedata 17 juli De Affaire, Nijmegen 19 juli Rock Herk, Herk-De-Stad 20 juli Ekko, Utrecht
