{mosimage}EUROSONIC Groningen
15 januari 2009
Dit jaar gaat de speciale aandacht van EuroSonic uit naar Belgische bands en artiesten. Het festival begint dan ook met een Belgische band die al een lange staat van dienst heeft. Zita Swoon speelt vanavond in de intieme Band In A Box-opstelling, waarbij de band midden in de zaal zit/staat met het publiek er om heen. De eerdere semi-akoestische optredens met dit concept waren een groot succes. Maar helaas, op Eurosonic werkt dit niet. Het in- en uitlopende publiek gooit roet in het eten, het is onrustig in de zaal en alle mensen blijven staan zodat je alleen iets kunt zien als je vooraan staat.
Een betere start is er voor de zogenaamde ‘sexy dance garage’ van het Friese Daily Bread. Het jeugdige drietal heeft een onbezonnen uitstraling die we nog kennen van het Schotse bandje Bis uit de jaren ’90. Excelsoir-baas Ferry Roosenboom keek toe en zag dat het goed was; hier gaan we nog meer van horen!
In de Muziekschool gaat het er iets stuk rustiger aan toe. The Coronas heeft goed naar Snow Patrol en Colplay geluisterd en brengt pathetische nummers die gevoelig en emotioneel zijn. Het is niet bijster orgineel, maar wordt wel met veel geloof gebracht. In Vera is het ondertussen tijd voor de slechtste band van de avond. Fight Like Apes brengt een combinatie van Nina Hagen, een autist en de Jostiband. Zo slecht dat het zelfs niet meer leuk wordt.
Dan laat het Nederlanse Zaza zien hoe het wel moet. Inge van Calkar en haar band spelen een bloedmooie set in Buckshot. Hoewel de begeleidingsgroep soms nét even te perfect speelt zijn het de bloedmooie liedjes die de zaal stilhouden. Het goede van Ilse de Lange, het rockende van Grof Geschut en het speelse van Krezip. Nederland heeft er een toppertje bij.
Manisch
The Baddies laat in Vera zien dat de jaren ’80 nog niet voorbij zijn. Met bloesjes die tot het bovenste knoopje dicht zijn musiceren de leden alsof hun levens ervan afhangen. Het is een band die je zou verwachten in een aflevering van tv-serie The Young Ones. Denk aan kraakpanden, stakingen en overtuiging. The Baddies zit muzikaal tussen Franz Ferdinand en Ian Dury in, maar dan nét met dat manische erbij.
In de kleine bovenzaal van het Grand Theatre zien we het Spaanse Russian Red. Het duo met zangeres Lourdes-Hernandez maakt mooie ingetogen lofi-pop. Ze brengt een prachtige uitvoering van Blue Moon ten gehore. In dezelfde zaal intrigeert laptopact Tone met fraaie visuals en een geluid dat ongeveer het midden houdt tussen CocoRosie en Portishead. Direct daarna doet het Grand Theatre de naam eer aan, want de Zweedse act Zeitgeist brengt meer theater dan muziek. Slecht is deze campversie van The Knife zeker niet, maar wat er nu precies echt live is? Weinig. De naam Heidi Happy maakt ons nieuwsgierig, dus wandelen we naar de Stadsschouwburg. Echt happy kunnen we van deze klassieke muziek niet van worden, al speelt de Zwitserse zangeres en haar strijkers ensemble in het mooiste deelnemende gebouw.
Huize Maas
Huize Maas is naar traditie een drukbezocht trefpunt. We vallen binnen bij het Zweedse Nina Kinert die we enkele uren eerder al akoestisch aan het werk hoorden in de spiegeltent op de Grote Markt. Toen klonk het best aardig maar nu komt de zangeres amper boven het geroezemoes uit en valt de set veel te licht uit. Deze band heeft zeker groeipotentie maar dan moeten de omstandigheden wel een beetje meezitten.
De Britse driemansformatie Twisted Wheel zet een erg strakke en decibelrijke set neer. Bovendien heeft de zanger best wat vocaal talent in huis. Maar nee, voor de grote vernieuwing zorgt Twisted Wheel evenmin. Daarvoor hebben we dit al te vaak gehoord. Lijkt ons een voorbijvarend schip waar we niet al teveel meer van zullen horen.
Die status heeft het Antwerpse A Brand reeds lang overstegen. We horen een erg professionele band, prachtige meerstemmigheid, sterke songs, heerlijke drive, een set die dendert met een rotvaart. Het begint met Hammerhead en het houdt pas een uur later weer op. Geslaagd met grote onderscheiding.
Even later krijgen we het gevoel dat ik we onze eigen kinderen op het podium zien; Micachu & The Shapes (UK) – twee jongens en een toetsend meisje die als een muzikaal Doornroosje tekeer gaat op haar Apple’tje – zijn nog wel erg piep. De ernst waarmee ze hun taak ter harte nemen, maakt het extra aandoenlijk waardoor ze het publiek vrij snel op de hand krijgen. Als deze tieners elkaar blijven vinden, wordt dit nog wat.
White Lies, eveneens uit Groot-Brittanië, wordt zowat door het ganse muziekjournaille naar voor geschoven als één van de grote namen voor 2009. Daar willen we ons bij aansluiten. Hun set klinkt erg solide; we horen echo’s van Joy Division en Editors, goede songstructuren, een band die ér staat zoals dat dan mooi heet en een zanger die erin slaagt zijn charisma over te dragen op zijn publiek. Zien we zeker dit jaar nog op enkele grote festivals terug. Ruud Van De Locht, Haika Nanninga, Nico Slagter, Willem Roose
