EuroSonic 2009 dag 2: een metafoor voor het leven

{mosimage}EUROSONIC Groningen
16 januari 2009

‘De kater komt later’ is een oud gezegde dat bijna bedacht lijkt te zijn voor de Groningse driedaagse aan het begin van ieder nieuw muziekjaar. Twee dagen overal in de stad Europese bandjes kijken die veelal net uit het ei zijn gekropen om vervolgens te zien hoe het Nederlandse muziekklimaat er eigenlijk voor staat tijdens Noorderslag in De Oosterpoort. Dit alles gaat, voor vrijwel iedereen lijkt het, gepaard met een alcohol-inname om u tegen te zeggen. Waardoor middelmatige bandjes in het holst van de nacht soms opeens geweldig lijken te zijn, tot je een dag later met bibberend lijf achter je computer duikt om het kaf van het koren te scheiden. Oftewel: wat waren, inmiddels geheel ontnuchterd, de hoogte- en dieptepunten van dag 2 van EuroSonic Noorderslag?

Advertentie

Konijnen
Enorm welkom is het Duitse Bonaparte dat in het Grand Theatre het woord totaaltheater nog eens nieuw leven inblaast. Hun hoekige punkfunk met spitsvondige teksten is sowieso al de moeite waard, maar de excentrieke kostuums, aanstekelijke danspartijen en het bonte gezelschap van bohemian-weirdo’s op het podium zorgt ervoor dat je je geen moment verveelt. In Duitsland beschikken ze al over een cultstatus. Geen idee of Bonaparte in Nederland al getekend is door een platenmaatschappij, zo niet, dan zal dat waarschijnlijk een kwestie van tijd zijn. Een geheide aanrader voor de komende Lowlands editie!
Daarbij steekt het Franse Neimo in Vera toch wat flets af. Wavey gitaarrock die heus wel een zesje verdient (de heren weten hoe ze een pakkend liedje moeten schrijven), maar echt spectaculair wil het maar niet worden. En simpel zat: wel aardig is niet goed genoeg.
Het (konijnen)sextet en voormalig Local Hero The Freaks geeft een energieke show in het Pakhuis, waarbij zeer veel ruimte is voor humor en publieksparticipatie. Direct daarna gaat aan de overzijde van de straat een andere ex-Local Hero van start in De Kar: Exposed speelt een thuiswedstrijd en dat is goed te merken. Zonder veel moeite krijgt men de zaal in beweging met hun stevige sound ergens tussen metal en het geluid van de Foo Fighters.

Pokkeherrie
In Huis de Beurs, een soort kleinere, charmantere variant van Huize Maas, staat ieder jaar wel een act die je de oren doet spitsen. Wat bijvoorbeeld te denken van het eveneens Franse Naive New Beaters. Het drietal schrijft liedjes waarop het heerlijk meedeinen is en die doelbewust knullig klinken. Althans, zo lijkt het. Gehuld in Neon- en Paisley-sweaters voelt de omschrijving Klaxons meets Borat aan als treffend. Een geweldig new rave-grap vol tierelantijntjes en Adam Green-humor. Laten we hopen dat dat ook exact hun bedoeling is.
In Maas bedelft het Belgisch Ghinzu (dat al een tijdje meedraait het publiek onder een behoorlijk complexe muur van geluid. Imponerend klinkt het zeker, maar net als bij Millionaire denk je ook wel eens: moet nou echt elk nummer ingewikkeld zijn en wijds uitwaaieren? Vlak voor me danst een meisje in trance minutenlang op deze uitgesponnen artrock-grooves, maar halverwege doet iets me toch besluiten om naar Simplon te rennen. Daar spelen The Rakes dat momenteel in Berlijn zijn derde album opneemt. Dat maakt benieuwd, want hun eerste stond vol met puntige indierock, terwijl op de tweede voor wat ingetogener popmelodieën gekozen werd. En nu? Nu klinkt de band tijdens de oude liedjes nog steeds erg lekker, slaat de stem van Alan Donohoe nog vaker over dan we ons van vorige optredens konden herinneren en horen we tussen het nieuwe materiaal een hit, maar ook twee missers.
You Me At Six laat ons vooral heel veel pokkeherrie horen en een structuurloze brij die nog lang niet rijp is om het repetiehok te verlaten. Gelukkig worden we nadien heel erg positief verrast in Shadrak waar het Belgische Motek het podium vult met een overvloed aan intelligente klanken en kleurrijke soundscapes die je moeiteloos meevoeren. Deze band weet wat hij wil en doet dat bijzonder goed. In normale onstandigheden worden hun concerten ook nog eens ondersteund met prachtige visuals. Die moesten we vanavond helaas missen.

Muziekliefhebbers
Girls In Hawaii is in thuisland België al redelijk succesvol. De band combineert een zweverige psychedelische sound met meerstemmige zangpartijen en dat klinkt heel mooi. Bij o.a. Neimo en The Black Box Revelation staan echter lange rijen en pissen veel mensen naast het potje. Het is bekend dat bezoekers en bobo’s van de seminars voorrang hebben om ‘s avonds binnen te komen bij de optredens. Dit blijft frustrerend voor de ‘gewone’ bezoeker in de rij. Geen muziekindustrie zonder muziekliefhebbers. De organisatie laat vele bezoekers die gewoon een kaartje hebben gekocht in de kou staan.
Het Deense Asteroid Galaxy Tour wordt door velen als the next big thing getipt en dat kunnen ze best eens waar gaan maken. Hun verfrissende mix van pop, soul en hippe beats heeft als groot voordeel dat het zo op de radio gedraaid kan worden en dat lijkt nu al te gaan lukken met Around The Bend. Stralend middelpunt is de bloedmooie, blonde zangeres Mette Lindberg die niet alleen mooi kan zingen, maar ook aanstekelijk kan kirren zoals verder alleen Björk en Kate Bush dat kunnen.
Op naar het Newscafé waar we lichtjes overdonderd worden door het Deense Grand Avenue dat een half jaar in het voorprogramma van Saybia tourde. Ok, de jongens hebben wel erg veel naar U2 geluisterd. Maar zolang er op een creatieve manier wordt gestolen, kunnen we daar best mee leven. Deze band vult de zaal op zo’n solide, krachtige manier dat ze ook in veel grotere zalen overeind blijven. Bovendien zien we lekkere, frisse koppen die blaken van zelfvertrouwen. Als we op één band ons geld inzetten, is het wel op Grand Avenue. Dit moet top worden.

Holle slogans
Terug naar Maas voor Mongrel, het project van Jon McClure (bekend van Reverend & The Makers), zijn voornaamste medebandlid, de Irakees/Engelse rapper Lowkey en een legioen aan muzikanten waaronder Drew van Babyshamlbes en Andy, de ex-bassist van Arctic Monkeys. Op cd resulteert deze combi in een gewaagde mix van dubby grooves en politieke statements, een vrijwel onbenoembare, behoorlijk spannende muzikale fruitmand. Live komt het allemaal nog niet genoeg uit de verf. Politiek geëngageerd zijn is altijd welkom, maar de intelligente teksten van het gezelschap lijken ‘s nachts toch te verworden tot holle slogans. Moet nog aan gewerkt worden. Even later is Headphone, de nieuwe trots van België te bewonderen. Een prachtige live-band met ingetogen stukken, explosieve uitspattingen en spooky effecten. Met het nieuwe nummer Alt End en een geweldige uitvoering van Down By The Water van PJ Harvey is dit optreden een van de hoogtepunten van de avond.

Franse zuchtmeisjes; je moet ervan houden. Hollywood Mon Amour verkracht op vakkundige wijze klassiekers van Queen en Duran Duran. Hoewel de jurk veel goed maakt, heeft de band niet voldoende in huis om een half uur te boeien. Le Corps Mince de Francoise komt uit? Jjuist ja, Finland! Op het podium staan drie meisjes met ieder een verschillende haarkleur. Ze rappen/zingen over stuiterende elektro-beats en hebben iets weg van een hedendaagse Le Tigre. Fris van zich af bijtend, zonder dat het echt dreigend wordt. Zeker entertaining, maar geen revelatie. Heel erg een band van het moment eigenlijk: modieus, frivool, edgy, lekker ogend, maar nooit echt diepgravend.

Cocktailparty
Als afsluiting gaan we zowaar dansen op de beukende technobeats van acts als Shameboy, The Subs en Yuksek in de Puddingfabriek. Komen wij rond één uur nog gemakkelijk binnen, een uur later staat er een rij van honderden dansliefhebber. Die komen ongetwijfeld ook om de show van het mysterieuze Fakeblood (bekend van de rave-hit M.A.R.S.) te zien. Helaas, om kwart over vier gaat de muziek uit en de lichten aan. Het programma is dan ruim een uur uitgelopen, maar van Fakeblood heeft geen bezoeker een spoor gezien, laat staan gehoord.
De andere helft – die de Puddingfabriek helaas niet binnenkomt – wandelt door naar Buraka Som Sistema in Simplon. Men mixt naadloos worldgrooves aan elektronische muziek. Drums, percussie, ‘laptop-per’, twee zangers die barsten van levensvreugde, een overvloed aan energie-genen en opzwepende stemmen. En, last but not least, een klein zangeresje met een slangenlijfje die voor het extra sensuele en vocale pigment zorgt. Perfecte band voor een zomerse cocktailparty.
Daarna wordt alles modderig in ons hoofd. Mensen brullen dat we naar Guus Meeuwis in de Spieghel moeten, een ander groepje vertelt dat Rolo Tomassi de revelatie van dit jaar was en in een rondslingerende NME lezen we dat The Big Pink, die net in Shadrak gespeeld hebben, een van de tien beloftes voor het komende jaar is. Wat doe je er aan? Een mens moet nu eenmaal keuzes maken. Of Eurosonic geweldig of toch wat tegenvallend is, ligt dus meestal aan de route die jij kiest, de weg die jij bewandelt. Groningen als metafoor voor het leven?! Ruud Van De Locht, Haika Nanninga, Willem Roose, Arnold Scheepmaker, Nico Slagter