{mosimage}WATT, Rotterdam
31 januari 2009
Wanneer twee rock’n’roll-zwaargewichten als Nashville Pussy en Supersuckers samen op tour zijn, kun je als liefhebber de borst wel nat maken en je voorbereiden op bloed, zweet en tranen.
In de Rotterdamse WATT verduidelijken beide groepen vanavond in ieder geval dat er niet met ze te spotten valt.
Nashville Pussy doet wederom exact waar ze goed in is: sleazy southern hardrock spelen. Vol energie, terwijl het speelplezier ervan af spat. Vooral leadgitariste Ruyter Suys heeft een onverwoestbare glimlach op haar gezicht, vaak ook gericht aan echtgenoot Blaine Cartwright (zanger/gitarist). Behalve dat Ruyter een paar lekkere riffs en goede solo’s tot haar beschikking heeft, kan ze ook lekker posen. En naarmate haar blouse verder open gaat, wordt het aan haar kant ook steeds drukker voor het podium. Behalve dat ze stoerder is en beter speelt dan menig mannelijk collega, heeft ze er geen enkel probleem mee om haar borsten in de strijd te gooien.
Bassiste Karen Cuda – gehuld in hotpants en visnetkousen – is ook niet vies van een potje posen. De jongen die in een hoekje op het podium zit te filmen, mag daar dan ook rustig mee doorgaan, zeker als hij de dames op whisky trakteert.
Ondertussen zingt Cartwright over de geneugten van het leven: sex, drugs en rock‘n’roll. Verstopt achter zijn drumstel zou je hem bijna vergeten. Jeremy Thompson legt een simpele, maar doeltreffende basis neer, het posen laat hij aan zijn drie collega’s over. Ondanks dat het publiek steeds enthousiaster wordt en er een flinke pit begint te onstaan is het alweer snel tijd voor het laatste nummer. Daarbij gaat Ruyter’s blouse helemaal uit en trekt ze – terwijl ze op haar knieën valt – al haar snaren los.
De heren van Supersuckers zeggen alweer twintig jaar dat ze de grootste rock’n’roll band ter wereld zijn. Aan het begin van hun set, wanneer de groep er meteen in knalt, ben je geneigd ze daarin gelijk te geven. Het door Nashville Pussy goed opgewarmde publiek gaat daar meteen in mee. Er is een flinke pit en bijna alle hoofden knikken mee. Zeker drummer Scott Churilla (ex-Reverend Horton Heat) is lekker op dreef en vind zelfs tussendoor tijd om met zijn stokken te draaien en ook leadgitarist Ron Heathman heeft ook een paar leuke trucjes in huis.
Na een harde en snelle start komen er wat nummers van het laatste album aan bod. Die zijn toch wat rustiger en – volgens sommigen – van wat mindere kwaliteit. Evengoed blijven de hoofden knikken in het publiek. Zo ook tijdens het country-intermezzo, waarbij gitarist Dan Bolton de bas overneemt en zanger/bassist Eddie Spaghetti een akoestische gitaar omhangt. Het werkt wonderbaarlijk goed, country spelen tijdens een stevige rockshow. Nu liggen de roots van de band natuurlijk ook voor een deel in die muziekstijl (de band speelde als begeleidingsband van Willie Nelson en Steve Earle) dus echt vreemd is het ook niet. Daarna gaan de stekkers er weer in en is het weer tijd voor de stampende krakers. Want daar komen de mensen voor: een van testosteron doordrenkte rockshow, waar beide bands erg goed in zijn. Hiske Pronker
