Sportpaleis, Antwerpen
12 februari 2009
Tina Turner viert 50 jaar carrière en doet dat met een wereldwijde afscheidstournee. Velen voelen zich blijkbaar geroepen om haar uit te wuiven want het Antwerpse Sportpaleis is volledig volgelopen met 16.000 fans.
Het begint al spectaculair wanneer Tina als een soort gouden alien vanuit de hemel neerdaalt om zich tussen haar ‘aardlingen’ te begeven. Allemaal erg kitscherig en Hollywoodiaans maar ze snoert ons wel meteen de mond wanneer ze haar zwarte strot opentrekt en er Steamy Windows uitperst. Vocaal is Tina nog steeds een toptalent; dat maakt ze ons onmiddellijk duidelijk.
Wat volgt, is Better Be Good To Me: de boodschap is duidelijk.
Enkele nummers later verdwijnt de zwarte diva alweer van het podium om
plaats te maken voor enkele jonge Aziatische kung-fu fighters die het
entertainment- en showgehalte nog wat opvijzelen.
Tina heeft blijkbaar een eerste rustpauze nodig en verschijnt enkele minuten later in een supersexy, ultrakort rood jurkje. De meeste vrouwen van 69 zouden zich in dergelijke outfit behoorlijk belachelijk maken maar Tina blijft esthetisch wonderwel overeind; de plastisch chirurg heeft zijn werk blijkbaar erg goed gedaan. Dat doet geen afbreuk aan het artistieke talent dat la Turner nog steeds tentoonspreidt zoals tijdens What’s Love Got to do With it waarin ze de volledige zaal moeiteloos op haar hand krijgt en opnieuw bewijst dat haar stembanden in optima forma zijn. Dat geldt trouwens voor het ganse gezelschap: vier danseressen, twee erg goed klinkende vrouwelijke backing vocals, gitaristen, toetsenist, pianist en de sax-speler van dienst. Het klinkt natuurlijk allemaal erg geolied onder een zwak aangetrokken spanningsboog, maar dat hoort nu blijkbaar eenmaal bij dit sterrenspektakel dat tijdens de laatste nummers voor de pauze toch wat overdreven stereotiep wordt.
De time-out van een half uurtje doen Tina & co. blijkbaar erg goed want na de pauze krijgen we het artistieke hoogtepunt van het concert voorgeschoteld. Tina zet zich neer met haar muzikanten en brengt prachtige akoestische uitvoeringen van de Beatles-classic Help en Let’s Stay Together dat ze uit de kast van Al Green haalt. We zitten plots midden in een concert waarin de blues de boventoon voert; verrassend en hartverwarmend. Even later barst ‘the hottest granny in the world’, zoals we op een spandoek in de zaal lezen, weer helemaal los met een Rolling Stones-ode. Achtereenvolgens horen we Jumpin’ Jack Flash en It’s Only Rock & Roll om naadloos door te zappen naar een onvervalst stukje James Bond en de U2-song Goldeneye die Tina voorziet van een dikke laag pathos en dramatiek.
De apotheose volgt tijdens de bisnummers met een bijzonder gedreven versie van Proud Mary en natuurlijk Nutbush City Limits. Tijdens dit nummer kruipt ze op een hydraulisch podium waarmee ze over de hoofden van de intussen uitzinnige fans zweeft. Conclusie: stoppen op een absoluut hoogtepunt, blijft het allermooiste wat je kan doen. Jammer dat zo weinigen dit begrepen hebben. Ruud Van De Locht
