ANCIENNE BELGIQUE, Brussel
11 feburari 2009
In 2008 heeft Sébastien Tellier in België enorm veel speelkansen gekregen. We zagen de man in een klein tentje in een park in Spa, in een grote hangaar in Luik, voor het Koninklijk Paleis in Brussel en we pikten ook een groot deel van zijn onvergetelijke Nuit Botanique mee. Die laatste lag hem blijkbaar nog vers in het geheugen toen hij woensdag de Belgen kwam bedanken met een concert in de AB Box.
Het is niet de gewoonte om statistieken op te maken van concerten, maar
voor een concert van Sébastien Tellier kan het nuttige informatie
opleveren. Zo trok hij 98% van alle aandacht naar zich toe en slaagde
hij er in om slecht 55% van zijn show te vullen met muziek. De
resterende 45% werden versierd met wijn, seks en veel gezever.
Of het nu ging over zijn verleden als dokter (gespecialiseerd in borsten), zijn toekomst als Jesus, zijn biseksualiteit, aardappelen, muntsigaretten of politiek, op geen enkel moment kon je ook maar iets van wat de man zei serieus nemen. Behalve toen hij zijn schuimwijn begon op te snuiven. Dat was bloedserieus. En het gezever ging ook op voor zijn zogenaamde nieuwe nummers. Zo nu en dan stelde hij een stukje non-muziek voor als een track voor de opvolger van Sexuality. Als het toch klopt, dan zal die nieuwe plaat ergens tussen Kylie en Wolfmother bengelen, iets Australisch dus.
Maar er zat ook muziek in de Sebastien-set. Hij ging van start met een wel heel schurkende versie van Kilometer en smeet al snel de Eurovisiehit Divine erbij. Het is een lelijke man, maar hij bezit wel Gainsbourg-factor 7 (8 als je zijn glinsterende blazer laat meetellen) en kan eender welke zaal overtuigen van het sexy karakter van zijn languitgesponnen nummers. Dat gold natuurlijk ook voor zijn languitgesponnen bindverhalen. Het publiek hing aan z’n lippen, een sigaret deed mee. Na een set waarin natuurlijk ook La Ritournelle een centrale plaats kreeg, kwam hij terug het podium op voor wat de geschiedenis ingaat als een bishijg. Gedurende vijf minuten niet anders doen in en op de micro kreunen. Walgelijk entertainend. De tweede bisronde was nog eens een echt nummer, Roche nog wel. Het ideale einde van een Belgische reeks, want niet gespeeld tijdens alle voorgaande Belgische concerten. Ioan Kaes foto Ulrike Biets
