PARADISO, Amsterdam
18 februari 2009
Op de eerste avond van hun tweedaagse in Paradiso trapt Bloc Party goed geluimd de set af met One Month Off, een stevige beuker van laatste album Intimacy. Hoewel ze strak en zonder al teveel poespas spelen, zit de daadwerkelijke beuk er niet direct in. Nu was voorprogramma Delphic niet de meest opwindende act maar voor deze hoofdact zou je toch een degelijk enthousiasme verwachten.
Net als de menselijke thermostaat na Hunting For Witches is opgewarmd, zakt de boel weer in. De uiteenlopende recensies over Intimacy lijken te kloppen; maar doet dit nieuwe materiaal echt onder voor eerdere hits als Positive Tension en Banquet? Als dan ook nog iemand een grove poging tot publiciteit uithaalt door een demo aan Kele te geven, die de zanger met een flinke dosis ironie terzijde legt, besluit hij dat er wat moet gebeuren om dit zootje eens goed te laten springen. Op electrosingle Mercury gaan toch ook de voetjes van de vloer.
Ze spelen niet bepaald slecht, maar waarom moet Kele toch zo zijn best doen om het publiek bij de show te betrekken? Pas na herhaalde oproepen niet bang zijn om hard te rocken – Kele: "It’s what the venue wants" – is de zaal pas na Like Eating Glass eindelijk niet meer te houden en komt de band terug voor de eerste reeks toegiften.
Ze verdwijnen na Helicopter, maar laten dan opnieuw hun gezicht zien. Kele is tevreden: "I like this sudden display of energy, I don’t want it to end!" Ares en This Modern Love, een nieuw en oud geluid, luiden als laatste twee de avondklok in. Wat begon als een lauwe douche eindigde als een heet stoombad, maar dat ligt misschien toch aan de juiste nummers waarmee de band sets afsluiten – hits van debuutalbum Silent Alarm welteverstaan. Vanavond mogen ze in de herhaling, hopelijk is het publiek dan wat ontvankelijker voor het nieuwe werk. Judith Laanen
