HEINEKEN MUSIC HALL, Amsterdam,
17 april 2009
Haar handen hangen langs haar lichaam en wapperen wild wanneer ze opwandelt. Alsof ze wil proberen op te stijgen. Later zal blijken dat Adele op deze manier het zweet letterlijk van zich afschud. “Im scared”, laat de jonge diva zich ontvallen na de eerste paar songs van haar album 19. Niet eerder trad de zangeres voor zoveel mensen op. Het lijkt haar echter geen enkele moeite te kosten de ruim 5.000 gasten te overtuigen. Met een negenkoppige band, waaronder vier prominent midden op de bühne geplaatste strijkers, komen alle nummers van het debuutalbum voorbij.
De intense en vooral volkomen eigen en uniek kalme manier van zingen, maakt grote indruk. Het is een contrast met de vele hysterisch enthousiast gesproken anekdotes en publieksbenadering tussen de nummers door. Was deze dame niet gezegend met een prachtige stem dan had ze stand-up comediènne kunnen worden. Het is de combinatie van beide waarmee Adele niet alleen de HMH minstens vijf keer kleiner doet lijken dan de zwarte Bijlmerdoos toch echt is maar ook de fanbase moeiteloos inpalmt en uit haar hand laat eten.
Die fanschare is in een jaar tijd behoorlijk gegroeid. Vorig jaar werd het van nature al intieme Paradiso met een vergelijkbare setlist en opzet bezocht. Nu, een half jaar later, en vooral na twee eerder bezoekjes aan Mooi Weer de Leeuw, kent half Nederland de inmiddels iets afgevallen zangeres en dan met name haar hit Make You Feel My Love en verkoopt ze moeiteloos De HMH uit maar volgt er zaterdag ook nog een show in de Oosterpoort. Wanneer ze aan het einde van haar nog relatief korte set samen met haar band de Dylan-cover inzet, wordt het nummer aan Paul de Leeuw opgedragen en blijkt hij onder het publiek. Een aantal wilde zwaaibewegingen richting balkon volgen en de opmerking dat ze zaterdag opnieuw te gast zal zijn. Een miljoenenpubliek ligt aan de voeten van Adele.
Al na een klein uur lijkt het vervolgens afgelopen. Het publiek is nu
goed opgewarmd maar er zijn eenvoudig bijna geen nummers meer die nog
niet zijn gespeeld. Als toegift worden twee nummers gespeeld door Adele
alleen. Feitelijk anderhalf nummer want over het einde van een nieuw nummer is ze nog niet tevreden, zo meldt Adele zelf. Als voor slotnummer Chasing Pavements de hele band weer terugkomt, weet iedereen dat het daarna echt is afgelopen. Voordat we Adele terugzien voor nog grotere mensenmassa’s op festivals of in stadions moet ze eerst maar snel die tweede plaat afmaken. Het smaakt allemaal naar meer.
