MOULIN BLUES, Ospel
1 & 2 Mei 2009
Al 24 jaar trekken blues-liefhebbers in het eerste weekend van mei massaal naar Ospel(-dijk) waar zich gedurende twee dagen het grootste internationale blues-festival van Nederland afspeelt. Met behulp van een enorm aantal vrijwilligers weet de organisatie een goed georganiseerd festival neer te zetten dat zich kenmerkt door een bijzonder gemoedelijke sfeer.
De tent is al goed gevuld als Hokie Joint de officiële opening op vrijdagmiddag mag verrichten. Het britse vijftal is een mix van ervaring en talent dat met harmonica-speler Giles King (in bluesland bekend van zijn werk met Ian Siegal) een sterke troef in handen heeft. De nog jonge frontman Jojo Burgess weet als rasperformer met zijn rauwe stem alle aandacht op zich gericht te krijgen. De band presenteert zich deze week voor de eerste maal in Nederland en afgaande op de reacties van zowel het publiek als de bandleden zal het hier niet bij blijven.
Hoewel de naam van het festival anders doet vermoeden is het niet alleen blues wat de klok slaat. Het beste voorbeeld hiervan op de eerste dag is James Hunter die soul mengt met callypso, skiffle en ska. Van Morrison was destijds dusdanig onder de indruk van deze stem dat hij Hunter onmiddellijk meenam om de backing vocals tijdens een tournee te verzorgen. De sympathieke Brit verstaat de kunst als geen ander om met zijn relaxte muziek en met humor doorspekte presentatie bij iedereen een stralende glimlach tevoorschijn te toveren. Met een van de mooiste namen in de blues-scene is met Watermelon Slim niet alleen een laatbloeier in huis gehaald maar ook een absolute publieksfavoriet. De muziek van Slim is doorleefd en gepassioneerd zoals de blues hoort te zijn. De hoofd-act van de eerste dag is echter Joe Bonamassa die op volle sterkte, dus met blazerssectie, Ospel gaat verbazen met zijn gitaarspel. Het is het een na laatste optreden voordat de uitverkochte Royal Albert Hall (4 mei) te Londen er aan moet geloven en hopelijk heeft er met de geluidsman een goed gesprek plaatsgevonden want het geluid is verre van optimaal. Waar de blues zich vaak kenmerkt door eenvoud heeft Joe twee drumstellen in de begeleidingsband en wordt er snoeihard ingezet met The Ballad of John Henry. Hoezo ballad? Bonamassa laat zich pas echt van zijn subtiele kant zien in Sloe Gin en tijdens een niet minder indrukwekkende akoestische set.
Bluesfestivals gaan over het algemeen gepaard met consumptie van grote hoeveelheden drank. Aan de belgische Rhythm Bombs dus de taak om de tent op de tweede dag wakker te krijgen. De Bombs trekken zich zoals ze zelf zeggen ‘geen kloten aan van de bluesetiketten’ en slagen met hun verfrissende cocktail van bluesvarianten in deze opzet. Buiten wordt er tussen de ombouwpauzes van de ‘grote’ acts gespeeld op een kleiner podium. Dit door een groep studenten mogelijk gemaakte ‘Studentstage’ biedt optredens van o.a. DeWolff en The Veldman Brothers en is voor herhaling vatbaar.
Teresa James & The Rhythm Tramps worden tijdens hun optreden bijgestaan door ‘special guest’ John Bundrick op hammond-orgel en piano. Bij The Who speelt hij al decennia lang in de begeleidingsband maar ook in deze branche blijkt hij prima uit de voeten te kunnen. Zagen we bij Bonamassa twee drummers op het podium? Tramp-saxofonist Jerry krijgt het voor elkaar twee saxen gelijktijdig te bespelen. Toch gaat alle aandacht uit naar Teresa die qua stem doet denken aan Bonnie Raitt. Haar texaanse blues en swingende soul blijken op een festival sfeerverhogend te werken. Sfeerverhogend is ook de afsluiter van het festival en de in Nederland zeer populaire Dana Fuchs. Maar daar heeft de echte bluesliefhebber geen boodschap aan want die verkeert op dat moment al lang in andere sferen. Jeroen Bakker
