PARADISO, Amsterdam
6 mei 2009
David Eugene Edwards, zanger/componist/multi-instrumentalist van Woven Hand (ex-Sixteen Horsepower) komt alleen het podium op van Paradiso. Pakt zijn kruising tussen een mandoline (klankkast) en banjo (hals, kop en snaren) en neemt plaats op zijn kruk. Drukt de tape waarop zijn soundscapes staan aan en begint aan het eerste nummer. Meteen word de oude kerk gevuld met de dreigende, dromerige klanken waar deze zeer gelovige dominees-kleinzoon om bekend staat.
Bij het tweede nummer komen Ordy Garrison (drums) en Pascal Humbert
(bas, ex-Sixteen Horsepower) erbij. Het geluid van de meedraaiende tape
verdwijnt volledig in het geweld dat dan losbarst. Ze spelen op een
volume dat Motörhead trots zou maken.
Het laatste album van Woven Hand, Ten Stones, is behoorlijk opgeschoven richting rock, dit concert is dat ook. DEE heeft behalve zijn mandoline-banjo ook alleen twee elektrische gitaren mee. Toch is het geen standaard rockconcert, de hel dreigt nog om iedere hoek, slechts de Heer kan ons redden. De vraag is alleen wie er nog gered wil worden als de hel wordt aangekondigd in zulke prachtige klanken. Toch lijkt DEE wat minder bezeten dan bij eerdere concerten, hij bedankt het publiek wat vaker, ook in het Nederlands, en lijkt meer oog te hebben voor wat er om hem heen gebeurt. Niet dat hij opeens rustig op zijn kruk zit, die lange benen lijken nog immer een volstrekt eigen leven te hebben en bijna spastisch in het rondte te dansen. Halverwege de set nog een rustpuntje waar DEE een tweede nummer solo speelt en zijn aangrijpende stem een hoofdrol mag spelen.
Ook Pascal Humbert heeft tijdens dit optreden een hoofdrol, niet alleen wegens zijn volume, maar ook omdat de man heel erg goed speelt. Woven Hand is deze avond een overdonderend trio, goed op dreef, en het publiek laat zich overspoelen door wat op hen afgegooid wordt. Te snel klinkt het laatste "thank you for coming, god bless you" en vouwt DEE ook even zijn handen naar boven. Het is vloeken in de kerk, maar godverdomme, wat een ontzettend hard en goed concert is dit. tekst Hiske Pronker foto Miranda Termaat
