PINKPOP, Landgraaf
30 mei 2009
De eerste dag van Pinkpop 2009 is achter de rug. Het grote nieuws dat Krezip op zondag de vervanger is van het verhinderde Depeche Mode is het gesprek van de dag. De veelal negatieve reacties van het publiek worden gelukkig snel vergeten dankzij het prachtige weer, de goede sfeer en de geweldige optredens van onder meer Elbow, The Killers en natuurlijk Bruce Springsteen (zie foto).
Aan de Londense band Noisettes (zie foto) de eer om het festival te openen. Het is een genot om de zomers geklede zangeres Shingai Shoniwa als een hinde over het podium te zien springen. Haar prachtige stem geeft de rockmuziek van de band een flinke soul-injectie, wat een uniek geluid oplevert. Helaas beschikt het viertal nog over onvoldoende sterk songmateriaal om de volle drie kwartier te kunnen blijven boeien.
Chris Cornell heeft met zijn nieuwste, door Timbaland geproduceerde, album Scream zijn nek durven uitsteken maar over het algemeen komt het er op neer dat het hem weinig heeft opgeleverd. Veel fans zijn al afgehaakt en daarom wordt juist nu sceptisch naar dit optreden uitgekeken. Het zegt veel over Cornell die zich daar niets van aantrekt en dus glashard, onder begeleiding van stevige beats in Part of Me het podium op loopt. In tegenstelling tot zijn recente optreden in Paradiso wordt Scream niet in zijn geheel gespeeld waardoor Temple of the Dog’s Hungerstrike eerder op de set-list te vinden is en waarin Cornell laat zien nog altijd over één van de beste rock-stemmen te beschikken. Uiteraard ontbreekt ook zijn – inmiddels opgegeven – samenwerkingsproject met Rage Against The Machine niet in Audioslave’s Cochise en Be Yourself.
De bescheiden James Bond-hit You Know My Name doet op het veld hier en daar een enthousiaste reactie ontwaken maar pas bij Soundgarden’s Spoonman, inclusief intermezzo van Led Zeppelin’s Good Times, Bad Times en Black Hole Sun lijkt Cornell iets aan klantenbinding te willen doen. Het optreden van Cornell met zijn overigens uitstekende band, heeft hiermee wederom geen twijfels kunnen wegnemen.
Nadat Just Jack in de Pinkpop-backstage-tuin vol interesse naar
The Noisettes heeft geluisterd staat hem een zelfde warm onthaal te
wachten wanneer hij tijdens de intro van Embers de Tentstage
binnenloopt. Bij een eerder concert in Frankrijk is enthousiast
gereageerd op materiaal van het nieuwe album en nu is Pinkpop aan de
beurt. Wanneer vervolgens Writer’s Block klinkt weten we waarom
we zo graag in de tent staan. De sfeer is goed en Jack heeft het naar
zijn zin. Toch hebben de onbekende nummers die iets minder uitbundig
zijn, met uitzondering van het nieuwe Doctor Doctor, niet het gewenste effect en duurt het tot een extended uitvoering van Starz In Their Eyes
voordat ook achterin de boel los gaat. Wanneer dit eerste
Pinkpop-hoogtepunt is afgelopen verlaten veel bezoekers vroegtijdig de
tent omdat de immens populaire Killers op het hoofd-podium klaarstaan.
Met Me First And The Gimme Gimmes is het altijd lachen. Volgens de bekende formule worden oude hits in een punkjasje gestoken. De heren, die zichzelf in foeilelijke blauwe jasjes hebben gestoken, doen het vandaag kalm aan. Die-hard punkers hadden wellicht op iets meer vuur gehoopt, maar dat maakt het optreden niet minder vermakelijk.
Elbow is het muzikale hoogtepunt van de eerste dag. Intieme, onheilspellende, dromerige sferen creeren. Het winnen van de Engelse Mercury Music Prize heeft de heren een grotere status gegeven, maar de band zelf is er niet door veranderd: Guy Garvey’s melancholieke zang wordt nog steeds voorzien van wijds uitwaaierende songstructuren die de luisteraar doen verzanden in een zee van hersenspinsels. Wat wel direct opviel: hoe sterk het songmateriaal van nieuwste cd The Seldom Seen Kid eigenlijk is. Vooral Grounds for Divorce is uitgegroeid tot een tune van jewelste.
Het is jammer dat een aanzienlijk deel van het publiek besluit om het
optreden voortijdig te verlaten, opdat er een goed plekje voor het
slotoptreden van Bruce Springsteen veroverd kan worden.
Somebody told me… that The Killers een heel goed bandje is en dat bewijzen ze eens te meer op een zonovergoten Main Stage. Met Brandon Flowers hebben deze Amerikanen dan ook een erg charismatisch frontman in de rangen die bovendien de kunst verstaat een verzameling onwrikbare songs bij elkaar te schrijven. Opkomend in hun tijgerprint-outfits en boa’s ogen Brandon Flowers en co ook echt als sterren. Las Vegas in the House! Wat volgt is een set die je doet realiseren dat niet alleen de singles van hun drie cd’s maar ook de albumtracks inmiddels zijn uitgegroeid tot ware meezing-momenten. Mr. Brightside, Read My Mind, Human…als ze een dag later hadden gekund waren ze een gerechtvaardigd headliner geweest.
En dan is het eindelijk zover…tijd voor de droom van Jan Smeets die voor de veertigste verjaardag van zijn popfeestje old big boss Bruce Springsteen strikte. Het zal hem een aardige duit hebben gekost maar wat ons betreft, geen enkele eurocent teveel. Want de bijna 60-jarige rockgod oogt nog steeds erg fris en energiek. Hij gedraagt zich wat minder ADHD dan tien-twintig jaar geleden maar de ingebouwde rustpunten – I’m On Fire tegen het prachtige decor van een zomerse valavond – tillen de performance van The Boss juist op een hoger niveau. Bovendien schotelt hij het leger Pinkpop-fans een onconventionele setlist voor. En natuurlijk blijft Springsteen een macho pur sang die wijdbeens van de linker- naar de rechterflank van het immense podium struint, die beter niet preekt tussen zijn songs (waaraan hij zich gelukkig ook maar eenmaal bezondigt…). Maar dat neemt niet weg dat hij een van de allergrootste iconen uit de voorbije 30 jaar van de rock and roll geschiedenis blijft. tekst Jeroen Bakker & Klaas Knooihuizen & Ruud Van de Locht & Arnold Scheepmaker foto’s Hub Dautzenberg
