GOFFERT PARK, Nijmegen
20 juni 2009
Het Sonisphere Festival heeft op papier best een goede line-up. Voor veel mensen zal het wel niet meer zijn dan een hele reeks voorprogramma’s voor Metallica, maar voor de echte metalfan valt er veel te genieten. Het is dan ook erg jammer dat een week van te voren bekend wordt gemaakt dat The Sword uit valt.
Blijkbaar was het te laat om een waardige vervanger te vinden en wordt Mastadon tot opener gebombardeerd (wat ik wel vreemd vind voor een band van dat kaliber). Alsnog vroeg op dus.
Helaas wordt ’s ochtends bekend gemaakt dat ook het optreden van Mastadon niet door gaat. De band kan vanwege een show in Oostenrijk onmogelijk op tijd aanwezig zijn in Nijmegen. Al met al een behoorlijke aderlating op het programma. Twee van de beste bands die afvallen. Pendulum krijgt nu de twijfelachtige eer te openen. Geen gemakkelijke taak om alle teleurgestelde Mastadon liefhebbers te pleasen en helaas slagen de Australiërs daar ook niet in. Daarna is het de beurt aan de prog-ridders van Kamelot. Tussen alle American metal blijft dit gezelschap ook niet overeind.
Na deze twee acts komt het festival pas echt los. Lamb Of God trekt een muur van geluid op en tovert een bikkelharde show uit de mouw. De rednecks laten er geen gras over groeien en nemen geen seconde gas terug. Aangevoerd door Randy Blythe krijgen zij het publiek behoorlijk los. De enthousiaste reacties zijn dan ook meer dan verdiend.
Daarna is het de beurt aan Down. Helaas hebben de Amerikanen te kampen met het geluid dat waaiert. Lamb Of God had dat ook, maar waar die band niets ontziend verder beukte, is de muziek van Down van heel wat meer schoonheid en nuances voorzien die nu niet helemaal terecht komen bij het publiek. Toch blijft dit een van de beste bands van het moment en Phil Anselmo blijkt wederom een geweldige zanger en tegenwoordig ook een sympathieke frontman.
Korn is een band die door velen totaal is afgeschreven, maar wat zullen zij vandaag op hun neus hebben moeten kijken. Allereerst is het de eerste band die het geluid helemaal goed voor elkaar heeft en daarnaast speelt ze buitengewoon geïnspireerd en superstrak. Jonathan Davis is dermate goed bij stem dat Korn vandaag zeker een hoogtepunt is. Met 12 nummers en een gedeeltelijke Queen cover (We Will Rock You) krijgen de heren iedereen op de knieën. Absoluut terecht! Wat staan songs als Freak On A Leach, Falling Away From Me en Chi nog steeds als een huis. Het nieuwe album van Korn zou weer helemaal terug gaan naar de beginperiode, dus alleen met bas, drum en gitaar, maar vandaag bewijzen ze dat ook hun bombastischere sound nog steeds helemaal geweldig is. Klasse!
De opkomst van Slipknot is zoals als altijd indrukwekkend. De gemaskerde mannen kijken het vooral jonge publiek wat naar voren is gekomen, strak aan. De nihilistische sfeer die dat meegeeft is toch wel erg ok. Helaas blijkt hun bikkelharde, maar zo volgepropte sound, op een festival niet zo goed te werken. De nuances die ze wel op hun albums weten te creëren vallen in de brei van geluid totaal weg. Hierdoor gaat alles op elkaar lijken en word je zelfs een beetje zenuwachtig van al dat getrommel.
Na even wachten komt de band op het podium waar iedereen op heeft zitten wachten: Metallica. “We’re gonna play something new, something old and something in between,” meldt de sympathieke James Hetfield. En dat doen ze. En ze doen het geweldig. De songs van hun nieuwe album Death Magnetic, zoals Broken Beat And Scared, The Day That Never Comes, Judas Kiss en Cyanide worden ook al luidkeels meegezongen. Jammer genoeg spelen ze ook One en Nothing Else Matters. Gelukkig komen in de toegiften Phantom Lord en Seek & Destroy naar voren. Al met al een prima show en een einde van een geslaagde dag. Van mij mag het Sonisphere festival volgend jaar terugkomen. Sicco Roukema
