FESTIVALPARK, Werchter
3 juli 2009 (dag 2)
Opnieuw een brandend hete dag op de festivalwei en een menu dat het publiek veel lekkers belooft. Que sere sera?
Henry Rollins wekt met zijn Spoken Word-act vooral de nieuwsgierigheid van het jonge publiek. Hij prijst bovendien België omdat het kleine landje destijds het lef toonde om zich afzijdig te houden van de westerse oorlog tegen Irak. Zijn anekdotes zijn bijzonder grappig zonder dat zijn verhaal een moment zwaar op de hand klinkt. Vroeger vuurde de ‘stoere Amerikaan’ een mitraillette van klanken richting publiek, vandaag doet hij dat met vlijmscherpe woorden.
Een stuk minder scherp maar wel meer dan geslaagd is het geluidstapijt dat de Amy MacDonald over het hoofdpodium legt. Een festival als Dranouter lijkt ons een betere biotoop voor de Schotse folk-singer/songwriter maar toch behaalt ze een ruim voldoende. Erg schattig, maar tegelijk bijzonder gedreven. Vooral met haar diverse pogingen om Nederlandse woordjes te gebruiken oogst ze bijzonder succes bij haar publiek. Bovendien krijgen we twee leuke covers: Mr. Brighstside (The Killers) en Dancing in the Dark (Bruce Springsteen). Eén minpuntje: haar beperkt stembereik, waardoor enkel de eerste tientallen rijen fans voluit van haar concert kunnen genieten.
Een euvel waarvan we Elbow-zanger Guy Garvey niet kunnen beschuldigen. Zijn stem draagt de epische liedjes van deze band op een harmonieuze manier, perfect in evenwicht met de lome warmte die over het festivalterrein hangt. Elbow grossiert vooral in erg mooie liedjes die ieder op zich wel als een modern sprookje klinken, vooral wanneer piano en violen de hoofdrol spelen. Wanneer Garvey zelf de drumsticks hanteert, gaat het tempo op zijn beurt crescendo… maar het publiek blijft genieten met volle teugen. Deze band is volwassen, zoveel is zeker!
Wanneer we Kele Okéréké in de ogen kijken, zien we onversneden zwarte passie. Een perfecte metafoor voor de prachtige songs en het knetterende vuurwerk die hij met zijn Bloc Party de festivalwei injaagt. Bovendien is Kele een man met gevoel voor humor: “Another one from the hit factory”, grapt hij halfweg de set. Deze band heeft duidelijk de ‘sound of a generation’ gevat. Dat gaat zelfs zo ver dat er hier en daar een meisje in zwijm valt. Deze band bouwde intussen zoveel credibility op; we zijn ervan overtuigd dat zelfs Michael Jackson vanuit zijn ‘hemelbed’ een goedkeurend knipoogje richting Werchter stuurde.
Tijdens de voorbije Pinkpop konden we reeds vaststellen dat The Killers in prima conditie waren. Daarvan hebben ze intussen nog geen greintje verloren want Brandon Flowers rolt de wei in een mum van tijd op. Somebody Told Me wordt luidkeels meegebruld. Met Shadowplay van Joy Division dendert de geoliede machine vrolijk verder. Even later gaan piano en violen een stormachtige one song-stand aan. Flowers voelt zich als de spreekwoordelijke vis in het water/podium en ontpopt zich tegen het eind van een uur artistieke hoogstandjes tot een heuse volksentertainer, maar dan wel één die de plaatselijke markt, ver, mijlenver overstijgt.
De rust keert weer op de Main Stage wanneer Chris Martin en Coldplay hun headline-act starten. Wat kunnen we vertellen over deze band? Dat ze telkens een korf vol mooie nummers – zelfs klassiekers – meebrengen die op een haast perfecte manier worden afgeleverd. Maar misschien zit daarin juist de gevaarlijke angel. Na een klein half uur begint het allemaal een beetje te vervelen en krijgen we het déjà-vu gevoel dat we vorig bijvoorbeeld ook met REM ervaarden.
Dus rennen we nog snel richting Marquee waar niemand minder dan de knotsgekke Lady Gaga de harten en – vooral bij het mannelijk publiek – nog veel meer steelt. Erotiek en sensualiteit ten top gedreven in een prachtig lichaam en superkitscherige pakjes; maar wel aangevuld met een sterke stem, allesbehalve abominabel pianospel en opwindende danspasjes met haar prachtige zwarte dansers. Dit is absoluut topentertainment, alhoewel we ons kunnen aansluiten bij de kritiek dat de liedjes van deze ‘crazy bird’ wat (te) frivool poppig klinken en niet echt voor diepgang opteren. Toch blij dat we hierbij waren… Ruud Van De Locht
Lees ook de recensie van dag 3 en dag 4
