FESTIVALPARK, Werchter
4 juli 2009 (dag 3)
De zon en zomerhitte zetten zijn sloopwerk ook op dag 3 van Rock Werchter ongenadig hard verder. Maar gelukkig valt dat nogal mee in de Marquee-tent waar Yeah Yeah Yeahs – na hun erg succesvolle doortocht tijdens Polsslag twee maanden geleden – opnieuw een heel goede beurt maken. Frontdame Karen O. beschikt dan ook over een enorm charmisma/zelfvertrouwen/podiumgeilheid. Met haar blauw-zwarte kousen om haar ‘meterslange’ benen en een zwart mouwloos lederen jasje, lijkt ze sprekend op de jonge Chrissie Hynde van wie ze ook de juiste rock’n'roll-attitude heeft meegekregen. Ze serveert ons met haar band op een uur onvervalste, koortsige rock-punk-roll tot een flard rave.
Zanger Alex Kapranos die de rangen van Franz Ferdinand aanvoert, ziet er nog steeds uit als de ideale schoonzoon, maar dan wel eentje die zijn stem zodanig gebruikt dat alle aanwezige meisjes die zich vooraan het podium een plaatsje konden bemachtigen, er superwild van worden. Aandoenlijk zijn de kleine Aziatische ‘poppetjes’ die het ganse concert hun minuscule armpjes vooruit steken, die ze met een viltstift vakkundig hebben voorzien met de namen van Kapranos en zijn band. Wat we van het concert kunnen vermelden? Eén grote hitmachine die vlekkeloos wordt uitgevoerd en waarmee je dus onmogelijk op je bek kan gaan.
De haarlijn van Nick Cave begint millimeter voor millimeter terug te lopen maar voor de rest oogt hij nog steeds vlijmscherp. En – veel belangrijker – met zijn Bad Seeds behoort hij nog altijd tot één van de meest ‘verscheurende’ bands die er rondlopen. Het is heerlijk om te zien hoe de muzikanten op leeftijd en met tonnen métier op een bijna docerende manier het beste van zichzelf geven. Zonder echter de speelsheid en virtuositeit uit het oog te verliezen. Cave draagt een nummer op aan goede vriendin PJ Harvey en tijdens de Weeping Song toont hij nogmaals dat hij een hele festivalwei moeiteloos op de hand krijgt op het moment wanneer hij het wil. Papa Won’t Leave You Henry zorgt op zijn beurt voor zorgeloos vertier. Variatie troef dus.
Dat Kings of Leon op deze zaterdag de sterren uit de verhitte hemel zouden spelen, hadden de ‘festival-bookmakers’ al een hele tijd voorspeld. En aangezien belofte schuld maakt…. KOL is in Vlaanderen een volks woord voor lijm, maar kleverig klonken de vier heren uit de States op geen enkel moment. De mokers van drumslagen en vervormde microfoonklanken geven dit concert al onmiddellijk een erg psychedelisch tintje. Wat volgt, behoort tot het beste wat we tijdens deze editie van Rock Werchter hoorden: Highway Road Rock die dendert en klettert, snijdt en spuwt, eventjes gas terugneemt om in ‘top gear’ over de volgende helling te scheuren…. “These pants are on fire” lezen we op één van de vele bordjes die door het publiek in de lucht worden gestoken. Je zou inderdaad voor minder… Zanger Caleb Followill verjaart vandaag en bezorgt zichzelf met Sex On Fire en de massale waanzin die tienduizenden mensen bij keel en ledematen vat, voor het mooiste verjaardagscadeau dat hij zich kan voorstellen. Topklasse!
Maar eerlijk is eerlijk: dat predikaat verdient Miss Grace Jones evenzeer. Ze gedraagt zich als een echte diva: komt drie kwartier te laat, daalt met een lift af uit de ‘showbizzhemel’ en steekt op 61(!)-jarige leeftijd veel van haar jongere, vrouwelijke collega’s de loef af qua présence en sensualiteit. Dat laatste bewijst ze met volle suprematie tijdens Pull Up To The Bumper wanneer ze haar goddelijke lijf in alle bochten wringt. Maar laat me even vertellen – vooraleer de vrouwelijke lezers me van seksisme beschuldigen – dat la Jones dus een grote artieste-zangeres is die de Marquee, jong én oud, volledig in de ban hield. Onbetwist hoogtepunt: Slave To The Rhythm. En gevoel voor humor heeft ze al evenzeer. Wanneer een blanke man haar voor de zoveelste maal een glas wijn brengt; reageert ze met een uitgestreken gezicht: “You should be black” waarna de Marquee volledig plat gaat. Er werd gisteren een kleine windhoos gesignaleerd op het festivalterrein…haar naam? Grace!
Iedereen in good mood dus en daar maken 2manydjs gretig gebruik van met een grootse openluchtparty, inclusief witte papierslingers die als lintwormen door de donkere lucht klieven en duizenden snippers die tot de geluidstoren over het terrein worden geblazen. Leuk detail: bij elk nummer wordt er een grote videoprojectie getoond van de originele lp/cd-hoes van de song in kwestie. Ruud Van De Locht
Lees ook de recensie van dag 2 en dag 4
