FESTIVALPARK, Werchter
5 juli 2009 (dag 4)
Sunday Bloody Sunday… want het loden warmtekleed blijft zich plagend over de festivalweide uitstrekken. Dan maar de hulp van de twee ‘ragebollen’ van The Mars Volta ingeroepen die zo intens tekeer gaan, dat de wolken boven Werchter eindelijk open scheuren en die verlossende plensbui uitgieten over de duizenden oververhitte festivalgangers. Een zegen maar tegelijk ook jammer, want The Mars Volta spuugt eens te meer een erg kleurrijk monster aan diverse stijlen en lagen uit. Bovendien vormen zanger Cedric Bixler Zavala en gitarist Omar Rodriguez Lopez (op dergelijke namen kan je enkel maar jaloers worden) een tandem waarmee je erg grillige wegen kunt trotseren. Mooi zo!
Na regen komt zonneschijn en Black Eyed Peas die – dank God – zangeres Stacy Ferguson alias Fergie terug aan boord namen na een solo-avontuur. Mooi om naar te kijken maar bovendien een erg krachtig en opwindend stemgeluid. Aanvankelijk vragen we ons nog af: is dit nu kwaliteit of eerder visuele en auditieve fun? Maar naarmate het concert vordert, gaan we overstag en moeten we erkennen dat dit bonte gezelschap – supermacho Will I Am vraagt zich af waar hij ergens in Brussel moet zijn voor de beste afterparty – ons een erg puike set in de maag splitst. Wanneer bovendien Wacko Jacko en dé Pulp Fiction-tune door de mangel worden gehaald, wordt zowat iedereen overtuigd.
Nieuw-sgierig als we zijn, kijken we elk jaar opnieuw uit naar dé verrassingsact die ons van de sokken blaast. We vreesden even daarvan dit jaar verstoken te blijven, maar dat is huizenhoog buiten Ghinzu gerekend, een Franstalig Brussels onderonsje dat in de Marquee over de duizenden wild springende kopjes heen walst en elke arrogante Vlaming onmiddellijk terug met de voeten op de grond zet. Wat dit gezelschap hier presteert – ondanks een vervelend technisch moment waardoor het concert minutenlang wordt onderbroken – is absolute topklasse. Een waanzinnige liaison van gitaren en elektronica met absolute hoogvlieger Do You Read Me dat helemaal bovenaan de singles-chartlist van Werchter 2009 staat, wat ons betreft. Frontman John Stargasm is een beest pur sang en Ghinzu maakt zijn naam (Japans messenmerk) helemaal waar.
En dan vangt het grote Kaiser Chiefs-feestje aan op de Main Stage. Verrassing moet je hier niet meer zoeken, daarvoor heeft de band al te vaak op een Belgisch podium gestaan, maar zanger Ricky Wilson doet er alles aan – tot het beklimmen van een geluidstoren tijdens I Predict A Riot – om als meest beweeglijke artiest van deze editie uitgeroepen te worden. De duizenden kids gaan door het dolle heen. Zo mooi kan een ‘lazy Sunday afternoon’ zijn.
Alhoewel we niet weten of Trent Reznor deze mening deelt. Tijdens zijn Belgische afscheidsconcert van Nine Inch Nails druipt de compromisloze agressie er als vanouds af. Enkele nummers ver staat Reznor reeds in zijn eigen zweet te druipen. “Nothing Can Stop Me Now Cause I Don’t Care Anymore…” vat alles samen. Als een handgranat die elk moment uit elkaar kan spatten. De Bowie-cover Afraid Of Americans vormt een erg mooi moment en tijdens de afscheidswoorden zien we zelfs emotie. Trent Reznor is een mens van vlees en bloed…eentje die geen middenweg kent. Respect!
De rest van de avond wordt bepaald door de discussie: Metallica of Milk Inc.? Teveel heisa na wat we vandaag al gezien en gehoord hebben. We houden ons dus afzijdig…Milk Inc was naar het schijnt een groot feest terwijl Metallica – hoe goed die band ook is – evenmin nog voor grote verrassingen zorgt. Maar smaken verschillen nu eenmaal… CU next time! Ruud Van De Locht
Lees ook de recensie van dag 2 en dag 3
