FESTIVALTERREIN, Lokeren
6 augustus 2009
Donderdag was het op de Lokerse Feesten al dance wat de klok sloeg. Hoofdact was het broederduo van Orbital dat zijn comeback viert. Benieuwd of ze nog even accuraat, vlijmscherp en catchy ‘staan’ als weleer.
Maar voorarleer het zover was mocht onze Franse zuiderbuur Etienne de Crécy zijn kunstje opvoeren. Hij doet dat vanuit een negenvlakkige kooi waarin hijzelf als dé muzikale menner centraal plaatsneemt. Gedurende het concert braakt deze constructie constant allerlei twee- en driedimensionale lichtprojecties uit.
MC de Crécy werpt zich op als een architect van vorm en geluid die heel mooi op elkaar inhaken. Vooral wanneer de vlakken achtereenvolgens diverse kleuren aannemen en ‘de kooi van Etienne’ achtereenvolgens de vorm van een burcht of de Twin Towers aannemen, vormt dit een erg mooi schouwspel op deze erg zwoele 
zomeravond. Maar we komen natuurlijk ook naar zijn muzikale prestatie luisteren en daar valt evenmin veel op aan te merken. Zijn set verschilt niet erg veel van de vorige (tijdens Les Ardentes) maar heeft wel zo’n pulserend-ritmisch karakter dat je zonder veel weerstand mee op sleeptouw wordt genomen. Zonder de visuele hoogstandjes zouden we hem waarschijnlijk vooraan in het grote peloton van de middenmoot situeren, maar nu mag hij van ons meerijden in de kopgroep.
Paul en Phill Hartnoll, die zich reeds 20 jaar verenigen als Orbital, behaalden met Illuminate (van het album The Altogether uit 2001), waarop de vocalen van David Gray te horen zijn, hun grootste hit. In 2004 breiden ze er met het Blue Album een voorlopig einde aan. Maar nu staan ze er dus weer en dat doen ze in Lokeren met heel veel overtuiging. Met hun brilletjes, waarop minuscule zaklampjes zijn gemonteerd, lijken ze in het donker wel twee lichtgevende insecten die een stevige speed-injectie te verwerken kregen. Hun set bevat nogal wat weerhaakjes waardoor het wat langer duurt vooraleer je in hun ‘trancy’ spoor meeschuift, maar eens ze je te pakken hebben, ben je gelanceerd voor een uur stevige beats die de meest diverse windrichtingen uitstuiteren. Regelmatige ritmewisselingen en onvoorspelbare auditieve wendingen, zorgen ervoor dat het tweetal steeds meer enthousiaste reacties losweekt bij het jonge publiek. 
Wanneer tegen het einde van de set Belinde Carlisle’s Heaven Is A Place On Earth door de luidsprekers schalt, verandert het festivalterrein even in één heel groot spreekkoor. Een lumineuze zet die tevens verraadt dat de broertjes Hartnoll, alhoewel ze er een beetje vervaarlijk uitzien met die science fiction-brilletjes, best over een goede dosis humor beschikken. Meestal druipen we na comeback’s (remember Donna Summer vorige zaterdag?) ontgoocheld en gefrustreerd af, maar Orbital omarmen we maar al te graag. Join back those wonderful club, dear lads! Tekst: Ruud Van De Locht Foto’s: Patsie Borgers
Gerelateerde berichten:
- Nieuw op de Lokerse Feesten 2012: The Roots, The Subs & Marco Borsato
- The Specials, UB40, Black Box Revelation en meer naar Lokerse Feesten 2012
- Zweedse neutronenbom sluit Lokerse Feesten 2009 af
- Lokerse Feesten 2010: Roxy Music speelt (voor) sterren uit de hemel
- 2 many djs onbetwiste winnaar openingsweekend Lokerse Feesten
