FESTIVALTERREIN, Lokeren
7 & 9 augustus 2009
Zondagavond sloten de Lokerse Feesten, editie 2009, definitief de deuren. Maar de slotavond is er wel eentje met een mooi kadertje.
‘Good old’ Ray Davies mag nog eens een aantal Kinks-klassiekers boven halen en trekt vocaal, gezien zijn gezegende leeftijd, erg goed zijn streng. Sommige nummers klinken wat belegen maar de tijdloze hits van weleer doen het nog steeds in de 21ste eeuw. Mijn gezelschap-collega gewaagde zelfs van een oer-Arctic Monkey. Dat kan tellen…
Meer dan 40 jaar jonger zijn Jan Paternoster en Dries Van Dijck of The Black Box Revelation. Na zovele live-luisterbeurten blijven ze verbazen hoe ze met hun tweetjes zo’n volledig geluid neerzetten op een podium. Het ‘less is more’-principe dat voor eerlijke, weinig gecompliceerde rock opteert, is daar beslist niet vreemd aan. Maar dat is tevens een beetje de angel die voor lichte wrevel zorgt. Bij momenten begint de routine wat toe te slaan. Dus dringend nieuwe nummers opnemen, jongens, want niets zo gevaarlijk voor een band als sleur. En misschien moet Jan volgende keer toch maar een andere broek aantrekken want dat vuil-roze lijkt ons esthetisch niet echt verantwoord.
The Hives doen het traditiegetrouw in het wit. Geen pakken ditmaal, wel werktenues waaronder de obligate zwarte hemden en zwart-wit gestreepte dassen. En het Zweedse vijftal ging weer ongelooflijk lekker loos. Maar wat wil je met een aanvoerder als Pelle Almqvist, die constant balanceert tussen de waanzin en een ADHD-aanval van de hoogste graad? Bovendien weet hij zijn publiek meesterlijk te bespelen met zijn gekke bekken en mc-skills. Hun rechttoe-rechtaan punkrock zal het waarschijnlijk nooit schoppen tot de hoogste klas van de muziekacademie maar wie maalt daarom wanneer zowat iedereen op het terrein uit zijn dak gaat? Because I Wanna… Ik heb me nooit zo in overeenstemming gevoeld met de titel van een nummer.
Nog even terug naar vrijdagavond dan, wanneer het Britse Primal Scream nog eens in Belgenland stond. In het verleden zagen we legendarische concerten van deze band die bewijst dat je met enkele eenvoudige ingrediënten een heel mooi gerecht in elkaar knutselt. Inventief en stevig gitaarwerk, mokerdrums en een zanger die weet hoe hij zijn ruige stem moet opzetten. Dat laatste verloopt vrijdag een beetje moeizaam bij aanvang van het concert, maar eenmaal warm gedraaid, zorgt Bobby Gillespie en zijn kompanen voor een uurtje hartverwarmende rockmuziek die geregeld virtuoos boven zichzelf uitstijgt en waarbij niet al teveel vragen worden gesteld. Primal Scream grijpt terug naar de oeroude traditie van een goede rockband die met de klassieke middelen het beste van zichzelf geeft. Met de nodige dosis talent kan dat tot een erg mooie zomeravond leiden. Tekst: Ruud Van De Locht
