PARK DEN BRANDT, ANTWERPEN
13 augustus 2009
Wanneer je al de beste voetballers ter wereld samenbrengt in één en hetzelfde team, betekent dat niet noodzakelijk dat je de Champions League wint. Waarom deze vergelijking? Gisterenavond stonden drie super-iconen van de hedendaagse muziek op het podium van Jazz Middelheim: John Zorn, Laurie Anderson en last but not least diens levensgezel Lou Reed.
Het trio bracht er het programma Improvisations. Daarvan is geen
letter gestolen want vanaf de allereerste noot wordt er duchtig
geëxperimenteerd met noten, klanken en instrumentale wendingen.
Dergelijke insteek kan tot erg boeiende, intense artistieke avonturen
leiden maar de andere kant van de medaille oogt heel wat minder fraai.
En die krijgen we tijdens dit concert iets te vaak te zien.
We zien vooral drie ego-trippers die ieder voor zich proberen te bewijzen hoe ver ze de grenzen van hun respectievelijke instrument (sax, viool en gitaar) kunnen verleggen. Op zich is daar niets mis mee, zolang het experiment ook ergens toe dient en in functie staat van een sterke performance. Maar die indruk krijgen we zelden of nooit tijdens het uur dat de drie New Yorkers op het podium staan. Visueel valt er al evenmin veel te beleven; Zorn en Anderson doen nog lichtjes hun best maar Reed zit het ganse concert weggedoken achter een toetsenbord waarachter hij zijn diep gegroefde gezicht verbergt.
Van dit concert werd erg veel verwacht omdat het slechts de tweede maal was – en voor het eerst in Europa – dat de drie dit programma samen op een podium brengen. Helaas werden de verwachtingen niet ingelost, met alle respect voor de individuele klasse waarover deze drie ‘klassiekers’ beschikken. tekst Ruud Van De Locht foto Patsie Borgers
