MEGALAND, Landgraaf
15 augustus 2009
Het beloofde vooraf een fraaie editie te worden met een prachtige line-up. En zelfs het weer deed ook deze derde editie weer volop mee. Met een temperatuur van bijna 30 graden is het zelfs iets aan de warme kant, maar dat mocht de pret niet drukken. Al om tien uur melden de eerste bezoekers zich voor de poorten van het Megaland te Landgraaf om deze derde editie van Pinkpop Classic te kunnen bezoeken. Het zonnetje liet zijn eerste kracht al voelen, warm en broeierig zou het worden.
Als opener wederom de Janse Bagge Bend die weet waar het om draait: Bestel Maar,
wordt direct de festival-weide ingeknalt. Wat volgt is wederom een
uur opzwepende beats en blazers die het publiek voorzichtig laten
swingen. We moeten immers nog wakker worden. Bij Soliciteren gaat het publiek uiteindelijk helemaal mee
Frontman Peter te Bos van de Claw Boys Claw schittert zoals bij elk optreden. Als een ware entertainer speelt hij met zijn publiek. Hij roept de fotgrafen terug naar de pit, de security kijkt even verbaasd om zich heen. Wat te doen? Ze mogen blijven. De heren kunnen uiteraard kiezen uit een uitgebreide repertoire: Rosie, Superkid, Sleepwalking, Yellow Car… Uiteraard bakt Peter ook deze show geen halve broodjes. Een uitgebreide trip door het publiek en meteen een kwartier uitloop is het gevolg.
Bij The Stranglers horen we alle evergreens weer de revue passeren… Peaches, No More Heroes en Golden Brown. Maar ook het wonderschone Strange Little Girl, wat later ooit is gecoverd door Tori Amos, staat op de setlist. Het publiek vind het allemaal even prachtig en zingt ze uit volle borst mee.
De oude funkrockers van Living Color hebben het nog steeds niet verleerd. Een geweldige show die uiteraard veel oud materiaal laat horen, waaronder uiteraard: Love Rears It’s Ugly Head, Cult Of Personality en Glamour Boys. Maar ook van de nieuwe cd – The Chair In The Doorway – die in september uit komt, horen we al de eerste stukken. De nieuwe single Behind The Sun klinkt weer uitermate catchy.
Heather Nova vraagt zich hardop af of het nu wel okee is om een classic te zijn. En moet er eigenlijk wel om lachen. Muzikaal klinkt het allemaal zeer solide, het blijft alleen een statische vertoning.
Met een gortdroge show, begeleid met gitaar en piano, weet Sinead het publiek niet echt om haar hand te winden. Ook zij is statisch en gaat bijna achter op het podium staan, zodat niemand haar ziet. Enige lichtpuntje is de single Nothing Compares 2 U.
De Simple Minds beginnen met spelen bij het invallen van het duister. Samen met een fijne lichtshow zwepen ze het Pinkpop-publiek op naar grote hoogte. De ene naar de andere hit wordt de festivalwei in geslingerd. En tjee, wat hebben ze er eigenlijk veel: Promised You A Miracle, Waterfront, Alive And Kicking, Sanctify Yourself en Don’t You. Een fantastische afsluiter van een fijn festival. Op naar de vierde editie. tekst Wilbert Stuifbergen
foto’s Hub Dautzenberg
