FESTIVALTERREIN, Boedpest
10 t/m 17 augustus 2009
Wanneer je 1400 km aflegt naar een festival wat ongeveer hetzelfde programma heeft als een Lowlands en Pukkelpop, dan ben je niet helemaal goed bezig. Veel mensen gaan dan ook naar Sziget puur vanwege de gemoedelijke sfeer en juist voor de onbekende(re) bands. Wij hebben dan ook de bands uitgelicht die niet op het festivals in Biddinghuizen en Hasselt staan.
De synthpoppers van IAMX doen relatief weinig festivals, maar frontman Chris Corner maakt voor Sziget graag een uitzondering. Helaas blijft hij vandaag erg afstandelijk, waardoor het samen met de ontoegankelijkheid ervan, geen erg geslaagde opener blijkt te zijn. Gelukkig weten de heren en dames van 
Nouvelle Vague het beter aan te pakken. De loungepoppers worden begeleid door Mélanie Pain en Nadeah Mirand en openen een groot blik met covers. Een band die helemaal geen moeite hoeft te doen is Mala Vita, hier wordt voor aanvang al een groot feest gebouwd. Zo klinkt er namelijk een “bier en tieten”-gezang door de grote tent. Een slimme zet om zoveel Nederlandse acts te programmeren, want als echte kaaskop voel je je bijna verplicht om een kijkje te gaan nemen.
De mainstage wordt op donderdag gevuld met een aantal Duitse acts, waardoor er hier al vroegtijdig Duitse vlaggen te signaleren zijn. Het is aan Miss Platnum om te beginnen. 
Haar leuke danspasjes en pakkende teksten weten met elke rake noot voor meer publiek te zorgen. Waardoor ook de niet-Duitsers uiteindelijk nieuwsgierig komen kijken. Headliner bij het podium is vandaag Quentin Leo Cook. Velen zullen de 46-jarige beter kennen als Fatboy Slim. Bij een dance-act draait het vaak niet alleen om de muziek, maar ook om de projectie en de bijbehorende lichtshow, waar vandaag niks op aan te merken valt. Het metalgenre lijkt op Sziget een beetje verdwenen, maar de Noorse heren van Satyricon maken gelukkig veel goed. De satanisten maken harde black metal en hoewel ze niet op erg veel publiek kunnen rekenen, zijn de toegestroomde liefhebbers zeker in voor een feest.
Een opvallende naam is het Australische viertal 
JET. In Nederland heeft de band nooit veel reuring kunnen veroorzaken en eigenlijk hebben de heren nooit het succes van hun single Are You Gonna Be My Girl? kunnen evenaren. Ook vandaag is dit de grootste klapper in hun setlist. De drum&bass-ers van Pendulum doen het iets beter. Vorig jaar moesten ze last-minute gedwongen afzeggen door een auto-ongeluk, waarbij één betrokkene om het leven kwam. Aan deze persoon wordt vandaag het optreden opgedragen. Helemaal uit Zweden komen de heren van Deathstars en ze brengen ons deathglam. Hoewel het genre absoluut misplaatst is op het festival, voelen ze zich erg thuis. Dit blijkt vooral door het vele gepraat en gewijs naar het publiek van zanger Whiplasher.
Garagerock is eigenlijk terug van nooit weggeweest, iets wat The Subways duidelijk maakt. De Britten hebben slechts twee albums op zak, maar rocken als goed ervaren podiumbeesten. De band Editors legt momenteel de laatste hand aan In This Light And On This Evening. Voordat de gekte rond het derde album losbarst, doet het viertal nog even Sziget aan. Zanger Tom Smith zet de setlist gelijk in met het nieuwe Bricks And Mortar, waarbij de reacties helaas erg mild blijven. Aan een andere kant van het festivalterrein, staan muzikanten Ken Jordan en Scott Kirkland als The Crystal Method op het programma. De twee werken momenteel aan een nieuw schijfje en beginnen met een nieuw nummer. Erg pakkend blijkt het helaas niet. Ook de opkomst in de enorme tent had veel groter kunnen zijn, wellicht dat dit op een later tijdstip beter had uitgepakt.
De laatste festivaldag heeft het erg rustig. De punkrockers van Disco Ensemble komen helemaal uit Finland en staan vandaag voor slechts een handjevol mensen te
spelen. Gelukkig neemt hierdoor hun enthousiasme zeker niet af. Ze herkennen zelfs een aantal die-hard fans in het publiek, waar ze een nummer aan opdragen. Het drietal van Danko Jones kan op iets meer publiek rekenen. De groep is niet meer weg te denken uit het festivallandschap en maakt stevige rockmuziek. Helaas wijkt de Canadees erg veel uit met onbelangrijke, arrogante en semigrappige opmerkingen, waardoor de muziek weinig aandacht krijgt. Het vijftal van Turbonegro zit qua muziek in ongeveer hetzelfde straatje. Onder leiding van frontman Hank von Helvete heeft de groep een zeer goede live-reputatie en zo blijkt vandaag geen uitzondering. De 37-jarige gaat met zijn mannen alle hoeken van het podium af en veel kledingstukken halen het einde niet.
Hoewel iedereen zich ongetwijfeld heeft vermaakt op het festival, waren de bands wat middelmatig en begon het programma steeds pas erg laat. Volgend jaar hopelijk iets meer upcomming bandjes op het programma, 
om het feest helemaal onvergetelijk te maken. tekst Marcel Kamphuis; foto’s Anne Knispel
Meer foto’s? Klik hier
