De twaalf
zwaarste maanden van het jaar zijn weer voorbij. Het wachten op Lowlands 2009
is achter de rug. Het kan weer beginnen! De donderdag staat traditioneel in het
teken van zeulen met tassen, lange rijen, geklooi met tenten, het vinden van
een goede plek op de overvolle camping en het ledigen van de eerste lauwe
biertjes.
Voor de normale
mens klinkt dit als een hel, voor de Lowlands-bezoeker is het een waar
paradijs. Ondanks alles zit de sfeer er goed in, zoals eigenlijk elk jaar het
geval is.
Op de grote
treinstations van Nederland vallen de Lowlanders direct op. Ze zijn er allemaal
weer. De echte veteraan, kalend, maar met lang haar, Iron Maiden t-shirt strak
om de dikke bierpokkel en de eerste vier halve liters pils al achter de kiezen.
De nieuwe ervaringsdeskundige, midden-twintig, tiende editie Lowlands op rij,
‘was er in 1999 ook al, maar dat bandje heb ik helaas niet meer.’ En naturlijk
de nieuweling, onschuldig om zich heen kijkend, opziend naar al die grote
mensen, de gezonde spanning is op de gezichtjes af te lezen.
De treinreis
verloopt voorspoedig. In de rij voor de bussen wordt tijdens telefoongesprekken
de standaard openingsvraag ‘waar ben je nu?’ gevolgd door ‘is het bij jullie al
noodweer?’. De KNMI heeft namelijk een weeralarm afgegeven, en men vreest nu al
voor het nog niet opgezette tentje. Hadden we toch niet meer dan twintig euro
uit moeten geven?
Als de avond valt
is het nog steeds droog. Zou het lot ons dan toch gunstig gezind zijn? Helaas,
even later barst het noodweer toch los. Gelukkig is de schade te overzien. Na
anderhalf uur vallen de laatste druppels. Bijna alles staat nog overeind, en
van een modderboel is niet echt sprake. Op naar de 24-uurs tent, de enige plek
waar op dat moment vertier is. Het is druk, het is gezellig, er is bier, er
zijn mannen in konijnenpakken en vrouwen met korte rokjes. Wat wil een
weldenkend mens nog meer? Lowlands 2009 is los! Klaas Knooihuizen
