FESTIVALTERREIN, Kiewit-Hasselt
vrijdag 21 augustus 2009
Op dag twee worden we wakker met The Airborne Toxic Event,
kortweg TATE. Maar zo mooi als de kunst in het gelijknamige Londense
museum oogt, wordt dit concert nooit. De geest van Arcade Fire waart
voortdurend rond boven het Marquee-podium, maar dit zestal komt helaas
nooit in de buurt van de band uit Montreal. We blijven achter met een
gevoel van: “veel goede wil, maar alsnog te weinig branie, puur talent
en een overdosis pose”. Hoe charmant het meisje op de viool annex
tamboerijn ook overkomt, wij zijn absoluut niet overtuigd.
Gelukkig worden we even later – na een eerste kennismaking tijdens Eurosonic – opnieuw omver geblazen door het superenergieke Buraka Som Sistema.
De kuduro is een populair dancegenre uit het Angola van de jaren
negentig dat immigratiegewijs in Lissabon belandde. Giet daar een
heerlijke scheut hiphop overeen en je krijgt een bijzonder explosieve
cocktail die de volledige Dance Hall reeds vroeg op de dag in
lichterlaaie zet. Voeg nog een bloedmooie zangeres toe, die in een
rood; kort glitterbroekje met haar bevallige kont schudt alsof ze elk
moment ten prooi kan vallen aan een epileptische aanval en je krijgt
één van de allerbeste concerten van Pukkelpop 2009.
In de Marquee probeert intussen Glasvegas te bewijzen dat de
vele mooie berichten die de muziekpers over de band de wereld instuurt,
terecht zijn. We willen absoluut niet moeilijk doen, maar we weigeren
mee te heulen met de meute. Dit klinkt ons iets té pompeus, een euvel
waar wel meer Britse bands genre Oasis aan lijden. Tot spijt van wie
het benijdt, hebben we hier niet veel meer over te vertellen.
Het lijkt wel een jojo-dag want op het hoofdpodium staat er iets
erg opwindends te gebeuren; althans daar rekenen we op wanneer we ons
in stelling zetten voor The Ting Tings. Jules De Martino en
rockchic Katie White ontgoochelen ons niet, want ze serveren een uurtje
erg hartverwarmende en lichtvoetige elektropopdeuntjes met een
charismatisch stukje entertainment van de langbenige frontdame. We
krijgen de overbekende singles Great DJ, That’s Not My Name en Shut Up
and Let Me Go. Vies van pop? Zeker eens een concert van The Ting Tings
meepikken.
Bent u daarentegen een liefhebber van 380 Volt-electro, moet u richting Birdy Nam Nam;
het Franse dj-kwartet dat als een verzameling Parkinson-patiënten
tekeer gaat en zijn publiek meeneemt op een mentale TGV-trip. Hun
nieuwe album Manual For A Successful Riotting (in een productie van
Yuksek en Justice) klonk al erg beloftevol, maar live behoren deze
heren tot het strafste wat de dance-wereld vandaag te bieden heeft.
Uit een heel ander vaatje tapt Alex Callier (Hooverphonic) met zijn nieuwe muzikale ei Hairglow.
Dit klinkt heel erg eighties, Pet Shop Boys in het bijzonder. Bovendien
legt Callier er in zijn witte pak, strak achterover gekamd kapsel vol
brylcreme en zonnebril met wit montuur nog een extra dikke laag pathos
bovenop. Mischien zinderen we nog wat na van de twee vorige concerten,
maar toch klinkt dit lichtjes als een anti-climax.
Al wie dacht dat de hoogdagen van Kraftwerk achter de rug
liggen omdat mede-oprichter Florian Schneider de groep verliet, kan op
beide oren slapen. Wat het Duitse kwartet op het Pukkelpop-podium
toont, getuigt eens te meer van haar enorme klasse. Ok, de meeste
nummers zijn oude vrienden die we opnieuw tegen het lijf lopen:
Autobahn, Tour de France, Home Computer, Trans Europe Express, Numbers,
The Robots, Computer Love,… maar zo mooi en intens dat ze ons opnieuw
naar de keel grijpen. En aangezien het oog ook wat wil, krijgen we er
een lading aan hemels mooie visuals bij. Kraftwerk: het blijft een
hoogfeest voor oor én oog. Er zijn nog zekerheden in het leven. Tekst:
Ruud Van De Locht; foto’s: Patsie Borgers
