FESTIVALTERREIN, Kiewit-Hasselt
zaterdag 22 augustus 2009
Sorry meisjes en jongens, wegens onvoorziene omstandigheden pikken we vandaag wat later in. Maar dat doet geen pijn wanneer we White Circle Crime Club als voorgerecht op het bord krijgen. De term indie – te pas en te onpas te grabbel gegooid wanneer we band-biografieën lezen – is op deze formatie nog het meest van toepassing. Grillige songs, compromisloze muzikale keuzes maar wel degenen waar dit viertal voluit achter staat. Nog altijd de beste instelling om uit te groeien tot een band mét karakter. Ooit vertelde één van de groepsleden me dat ze hun fans hoofd per hoofd zullen moeten overtuigen. Dat klopt, want in de Wablief?!-tent zaten slechts enkele honderden gegadigden. Maar deze band, die tijdens het voorjaar nog op SXSW stond, is goed bezig.
In de Boiler Room is de party-trein weeral volop op gang getrokken; Brodinsky gooit nog wat extra kolen op het vuur en zet de meest energieken onder de Pukkelpop-gangers op het juiste dansspoor met een set die geregeld refereert aan wat we vorige maand van Trentemöller hoorden. Een vergelijking die kan tellen, alhoewel op het einde de monotonie toch wat te sterk op de voorgrond treedt.
Terug naar de Wablief?!-tent voor Nitebytes, het nieuwe project van Zornik-gangers Frank Buyse en Bas Remans. We krijgen een mix van electro, beats en grooves die bijzonder aanstekelijk klinken. En drie jongens die, ondanks hun succesvol verleden, er alles aan doen om opnieuw zieltjes te winnen voor hun nieuwste muzikale project. Aandoenlijk een respectvol tegelijkertijd.
In het verleden kon Klaxons ons enkele malen erg overtuigen en zelfs opwinden. Dat lukt vanavond iets minder, ook al gooien de Britten er vanaf song één, onder het geloei van een sirene, meteen de beuk in. Vooral wanneer drie van de vier groepsleden zich frontaal op één rij opstellen en hun vocale kracht de Marquee in stuiteren, geeft dat een krachtig beeld. En ook het steeds weerkerende falsetto-stemmetje doet een leuk belletje rinkelen. De combinatie van rock, rave, electro of de zogenaamde nu rave werkt een groot deel van het concert erg aanstekelijk maar laat evenzeer hiaten na die naar herhaling en verveling ruiken.
N.E.R.D. is het speeltje van Pharrell Williams en Chad Hugo, tevens bekend als producersduo Neptunes. Zij slagen er in om hiphop te vermengen met andere genres, zodat het monotone, saaie aspect van het zwarte genre doorbroken wordt en zelfs vrij opwindend klinkt. Reken daar de stage-act bij die – toegegeven – soms wat voorspelbaar is, maar ons meer aanspreekt dan die van een band die gedurende een uur quasi bewegingsloos op het podium staat. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat het ook op deze manier niet altijd even boeiend was, maar de zwarte zangeres van dienst zorgde dan weer voor leuke intermezzo’s. N.E.R.D. zal wel altijd een band voor de liefhebbers blijven; die lopen er in ieder geval nog massaal rond.
dEUS doet het, in tegenstelling tot vrijdagavond, zonder een resem gastmuzikanten. Voordeel is dat we de echte dEUS pur sang te horen krijgen dat erg ingetogen van start gaat. Dat zorgt voor mooie emotionele momenten – Smokers Reflect, Eternal Woman, Nothing Really Ends – en staat haaks op de hectische dEUS-shows zoals we ze vaak gewend zijn. Vanaf Instant Street kiezen Barman & co. voor een acceleratie die niet meer wordt onderbroken. Fell Off The Floor, Man!, The Architect en Roses vormen ankerpunten van dit tweede deel. Bovendien heeft Barman vier mooie achtergrondzangeressen ingehuurd die indruk maken. En mag nieuwbakken Tijs Delbeke zijn multi-instrimentaal talent tentoon spreiden. Conclusie: als we dEUS tegen het licht houden van al de rest dat we de voorbije dagen zagen, kunnen we enkel maar stellen dat dit een verdomd goede band is.
Arctic Monkeys is druk doende met ‘het gebeuren’ rond derde album, maar vond nog wel even de tijd om de laatste Pukkelpop-dag te headlinen op het hoofdpodium. Laten we meteen met de deur in huis vallen: we worden niet omver geblazen, tenzij door het veel te hoge volumegehalte. Dit concert klinkt in de eerste plaats erg luid. De ‘Monkeys’ hebben best goede songs; dat bewijzen hun platen. Maar het echte live-vuur missen we. Bij wijlen kregen we zelfs de indruk dat Alex Turner zijn songs routinematig door zijn strot duwt. Het zal wel politiek incorrect zijn om niet mee te stappen in de hype die deze band langs alle kanten overspoelt. Maar dat zij dan maar zo…
Maar laten we met een mooie noot eindigen. Eén van onze Pukkelpop-sensaties beleven we helemaal op het einde met het Berlijnse Moderat; een hedendaagse versie van Kraftwerk maar dan eentje die helemaal ‘opgespeed’ is. Sascha Ring, Sebastian Szary en Gernot Bronsert die hun talent reeds bewezen bij Modeselektor en Apparat stonden voor het eerst op Belgische bodem met Moderat. Zij goochelen met elektronisch gedreven klanklijnen, naar de keel grijpende geluidspanorama’s en melodieuze adrenaline-injecties. Opwinding van begin tot eind. Daarvoor reizen we graag drie dagen richting Hasselt. Met dank aan de programmator van dienst…
By the way, Pukkelpop kreeg dit jaar met 180.000 eenheden een recordaantal muziekliefhebbers over de wei. Tekst: Ruud Van De Locht; foto’s: Patsie Borgers
