FESTIVALTERREIN, Biddinghuizen
23 augustus 2009
De laatste dag van Lowlands 2009 zijn de grote namen weer terug. Snoop Dogg, Grace Jones en Arctic Monkeys vormen de grootste trekkers. Omdat het de laatste dag is en er dus geen rekening gehouden hoeft te worden met eventuele katers, is het tevens de dag van de drukste dansavond.
‘Was jullie nacht net zo lang als dit applaus?’ vraagt de presentator als hij op het punt staat de eerste act van de dag voor de tweede maal aan te kondigen. Bertolf is op de vroege morgen de juiste persoon om de dag te openen in de India. Logisch, want de dit jaar doorgebroken singer/songwriter is uit Dronten afkomstig en speelt dus zo ongeveer een thuiswedstrijd. Het relaxte For Life en Mr. Light blijken na de koffiewekker een ideale manier om te ontwaken. Dat vroege opstaan is hij gewend, want Giel Beelen daagde hem al eens uit om in zijn ochtendshow een cover uit de hitlijst van dat moment te doen. Beggin van Madcon mag er in deze harmonieuze, semi-akoestische uitvoering zeker zijn, maar ook het eigen materiaal klinkt zeer verzorgd. Na een half uur wordt Sanne Hans op het podium gehaald voor een duet tijdens Kiss ’N Ride, waarna het stokje wordt overgedragen aan de zangeres die beter bekend staat als Miss Montreal. Als fanatiek festivalganger kun je dit seizoen niet om haar heen. Lowlands blijkt echter een droom te zijn die vandaag mag uitkomen. This Is My Life is een lekkere meezinger en ook Seven Friends blijkt een bekende. Gevoelig is haar bekentenis – ‘Ik kan al een paar dagen niet schijten van de warmte’- waarna Perfect van Fairground Attraction van de nodige spirit wordt voorzien. ‘Just A Flirt,’ zo zingen we, maar eigenlijk vallen we als een blok voor deze innemende, onbevangen blondine met haar mooie stem en fijne liedjes. (JB)
Vroeger was ik een beetje bang voor Elle Bandita. Het vooroordeel heeft nu plaats gemaakt voor respect. Met deze band is ze op haar best. Op het podium staat een retestrakke rockband met ervaring. Elle steekt de draak met zichzelf, en zegt met lichte spot: ‘jullie zien het weekend alleen maar professionele bandjes en dan opeens Elle Bandita uit Rotterdam.’ Dit is nergens voor nodig Elle Bandita is oprecht de Joan Jett van deze tijd. (HN)
Fanfarlo heeft een derde van de band thuis gelaten. ‘Vliegtuig gemist,’ zo luidt de twijfelachtige verklaring. Het gevolg is dat de songs uitgevoerd worden zonder drummer en violiste. Aan de ene kant is dat zonde, maar tegelijkertijd levert het een unieke concertervaring op, die waarschijnlijk geen tweede keer beleefd gaat worden. Het publiek lijkt dit te voelen, en is de band zeer vergevingsgezind als er één en ander fout gaat. Fijne indiepop voor op de vroege zondag, die een huiskamerachtige sfeer oproept. Moet je wel even die in je rug brandende zon wegdenken. Binnenkort hopelijk in volle bezetting terug op de vaderlandse planken. (KK)
Grote tegenvaller tijdens Lowlands 2009 is toch wel Enter Shikari. Waar de band op plaat klinkt als een frisse wind, klinken de jochies uit Londen live als een natte wind. Het geluid is niet opperbest en de synthesizers – datgene wat Enter Shikari zo interessant maakt – komen totaal niet lekker over. Wat er dan overblijft is een poppy hardcoreband, die de scherpe rand jammerlijk mist. Dit alles wordt enigszins goedgemaakt met een leuke show voor de kids, die vooraan vrolijk meebrullen met hun idolen. Vette lichtshow, veel gespring en eindeloos heen en weer rennen over het podium. Het lijkt Telekids wel. Zolang Enter Shikari met zijn publiek meegroeit is dat niet zo’n probleem. De vraag is dan of het publiek de band dan nog wel boeiend genoeg vindt. (PO)
The Madd speelt oerouderwetse beatmuziek, maar doet dit op zo’n frisse en enthousiaste wijze dat het weer bijna hip lijkt. Wanneer ook Dio het podium betreedt gaat het dak er pas echt helemaal af. Hoe vreemd deze combinatie op papier ook klinkt, het werkt wel, en hoe: Hits als Het Is Je Boy (eerder uitgevoerd met Voicst), Aye, Tijdmachine en hun ‘officiële’ gezamenlijke hit Baby komen voorbij en het publiek ligt aan hun voeten. Voor zover nog niet begonnen, begint de victorie nu pas goed voor deze wonderlijke combinatie van muzikanten. (WR)
Voetjes van de vloer? Dat kan vannacht nog als het wat koeler is en als de podia worden overgenomen door dj’s en draaitafels. Daar neemt Vampire Weekend geen genoegen mee. Met hun stuiterende indiepop krijgen ze de hele Grolsch tent in beweging. Alleen tijdens een live-ervaring kan je die veelbesproken Afrikaanse invloeden herkennen in simpele percussieve ritmes en dat Britse tintje in de tokkelende gitaartjes en passende synths. Vampire Weekend speelt vrijwel het hele debuutalbum, afgewisseld met wat nieuw materiaal zoals het simpelweg geweldige White Sky. Dit belooft wat voor het aankomende album dat dit jaar nog zal uitkomen. De zonnige refreintjes die voorbij komen rukt de sloomheid uit de bezoekers en laat hen dansen en meezingen. Het is alsof de band de menigte even wakker schudt met de prettige indiepop en de meezingers. Vampire Weekend sluit af met Walcott, een nummer dat eigenlijk gaat over afscheid nemen. Dat is prima, voor nu dan. Volgende zomer willen we weer op deze fijne liedjes en hopelijk een flinke rij nieuwe hits een dansje wagen in het zonnetje. (LdJ)
De vijf stijlvol geklede Belgen van A Brand trotseren tropische temperaturen in de Charlie, met een dampende set waarbij nummers als Hammerhead of de verse single Can’t Help It voor veel enthousiasme zorgen. Waarom The Killers als je A Brand zo dichtbij hebt, moet de organisatie hebben gedacht toen ze Time hoorde. Na een klein uur wordt er nog even stoom afgeblazen met een swingende maar rockende Thunderstruck
van AC/DC. Na een verpletterende indruk op Eurosonic wordt ook Lowlands
ingepakt en kan dit optreden worden samengevat met, om maar eens een
citaat uit Can’t Help It te gebruiken, ‘Game, Set, Match’. (JB)
Het publiek is enorm divers bij Snoop Dogg, één van de weinige rappers die ook echt een entertainende hiphop-show weet neer te zetten. Snoop is een pro, doet dit al jaren en oogt volledig in control. Met zijn subtiele flow stuurt hij ons, ondersteund door een prima drummer, op een tocht langs twee decennia vol hoogtepunten en wat stonede grooves die fungeren als het benodigde glijmiddel. Van Drop It Like It’s Hot tot What’s My Name?, ze komen allemaal voorbij. (ArS)
Als de tien folky hippies van Edward Sharp & The Magnetic Zeros het podium opkomen, geven ze eerste de joint door en delen snoepjes uit aan het publiek. Wat moet dit worden? Zo ongeveer het leukste optreden van het hele weekend! Edward Sharp ziet eruit als Jezus en na het optreden ben je herboren. Opzwepende flok en gospel, die gaat over de bloemetjes en de bijtjes. Stemmen die klinken als klokjes, instrumentaal ook heel rijk. Compleet geschift maar zeer begaafde muzikanten. Hoog tijd om het debuut Up From Below aan te schaffen. (HN)
De Charlie is het terrein voor de weirdste act van het festival, Rolo Tomassi. Er is veel positiefs over de band geschreven en dat wekt grote verwachtingen. Zangeres Eva Spence intrigeert met haar zware grunts en lieve uiterlijk, een contrast dat de band natuurlijk erg bijzonder maakt. Tegelijkertijd lijdt dit af van de rest van de band, die toch zeker niet vergeten moet worden. De retesnelle gitaarloops en free jazz op de toetsen zijn onnavolgbaar, maar daarom niet minder knap. Hoewel de muziek een hoge zaal-leeg-veeg factor heeft, laat vrijwel niemand zich afschrikken. Als tijdens het slotnummer de toetsenist/vocalist en de gitarist crowdsurfend over het publiek hun partijen blijven spelen, waant het woord ‘legendarisch’ over de festivalwei. (KK)
If boots are made for walking, than Little Boots are made for dancing. Hoewel Little Boots op het podium een trio is, gaat het toch vooral om zangeres en muzikante Victoria Hesketh. De blondine lijkt wat op Geri Halliwell en klinkt als een kopie van één van de zusjes Minogue. Echt veel om het lijf heeft het niet, maar Little Boots is een lekker tussendoortje. Anders dan Kylie of Dannii bespeelt Hesketh wel degelijk instrumenten, zij het vooral elektronische. De techniek lijkt haar echter wat in de weg te zitten en doet afbreuk aan het anderzijds stijlvolle en elegante voorkomen van deze dame. Een muzikant erbij zou geen overbodige luxe zijn, zodat Hesketch zich beter op vocalen en performance kan concentreren. (PO)
Druipsnorren zijn voor een middag helemaal hip en wel in de Alpha tent waar Eagles Of Death Metal staat. De fans hebben voor deze gelegenheid de bovenlip versierd met de opplakbare variant, ook de vrouwen. Vieze garagerock met een dikke knipoog. De stemming zit er meteen goed in wanneer er met het hitje I Only Want You wordt geopend. Zowel die stemming als de plaksnorren blijven het gehele optreden overeind. (LvL)
De muziek van Calexico is de perfecte soundtrack voor de zon die ondergaat achter de Grolschtent. De hit Crystal Frontier maakt het Mexicaans/Amerikaans feestje compleet. De heupen gaan los en ferm wordt er in de handen geklapt. Ook rustiger werk wordt zichtbaar goed gekeurd. Blije gezichten, ook buiten de tent, waar men al liggend op het gras geniet van de zomerse klanken in combinatie met een verfrissend biertje. (LvL)
De band rond het 22-jarige talent Florence Welch heeft al eerder in Nederland opgetreden, maar dat was ver voor de grote hype rond het nieuwe album Lungs. Florence is een roodharige dame in zwart gewaad die wel weet hoe ze een festivalpubliek moet vermaken. Anders dan andere festivalshows van deze band, stelt het gezelschap het vanavond zonder uitgebreide aankleding. Totaal geen gemis, want met de prachtige stem en betoverende muzikale begeleiding (o.a. met harp) kan je het sprookje er omheen er zelf ook bij bedenken. De set van Florence And The Machine bestaat uit een divers geluid dat op het ene moment het publiek aan het springen en zingen krijgt, en op het andere moment juist voor totale stilte en aandacht zorgt. De bekende nummers als Kiss With A Fist en Drumming Song slaan in als een bom en laat mensen tot ver buiten de Charlie meedansen met deze aangename catchy liedjes. Het maakt achteraf niet uit of je nu naar de Charlie kwam voor Florence And The Machine, om te wachten voor Bloc Party, om te wachten voor de pond naar de sauna’s, of omdat het aangenaam koel is aan het water naast de tent: deze act heeft indruk gemaakt op iedere bezoeker die ook maar een geluidsfragment van deze betoverende band heeft gehoord. (LdJ)
Countrypuristen schijnen niets te moeten hebben van Baskery en dat vatten deze drie Zweedse schonen waarschijnlijk op als een groots compliment. Het trio maakt weliswaar iets dat op country lijkt, maar voegt daar zoveel invloeden aan toe dat een juiste omschrijving lastig is. Vooruit, een poging dan: ‘Uptempo countryfolk met invloeden van rockabilly en gespeeld met een energie die soms eerder aan punk doet denken (en soms aan Sixteen Horsepower)’. Onverwacht hoogtepunt. (WR)
Held van de dag is Kele Okereke, de zanger van Bloc Party. In de enorme Alpha-tent slaagt de band uit Londen erin om met zijn fraaie rocknummers een groot publiek te bereiken en te bekoren. Voor een groot deel komt dat door het enorme charisma van Okereke. De heren hebben er lol in en vooral de onderonsjes tussen Okereke en drummer Matt Tong zijn bijzonder geestig. Bloc Party maakt prachtige nummers, voert ze op weergaloze wijze uit en weet dat ook nog eens te verpakken in een memorabel optreden. De energie is overweldigend. Dit is de Thin Lizzy van de nieuwe eeuw. Vergeet alle Britse bands die je op Lowlands gezien hebt; zo sterk als Bloc Party was er niet één! (PO)
Het aanwezige publiek bij Thursday is haast op een hand te tellen. Het zeer matige geluid zorgt er ook niet voor de enkeling die naar binnen kijkt overstag gaat. In tegendeel. Door technische problemen mag de zanger het publiek vermaken met een meezingfestijn dat het niveau van een gemiddelde volkszanger niet overstijgt. De ‘oooh’ en ‘eeehs’ bloeden dan ook snel dood. Gelukkig is het probleem snel verholpen en mag de zanger laten horen waar hij goed in is: emo/post-hardcore. Hij is vanavond echter niet al te best bij stem. In combinatie met het slechte geluid maakt dat Thusday één van de tegenvallers van het weekend. (LvL)
Het is aan The Maccabees de taak om het gat tussen Bloc Party en Arctic Monkeys te vullen en dat doen ze met plezier en overtuiging. De nieuwe plaat, Wall Of Arms, is zo anders dan voorganger Colour It In dat het wel van een andere band kon zijn. Het speelse, simpele en zorgeloze indiepop geluid wordt namelijk verruild door zwaardere kost met ernstige teksten, een vol geluid en de komst van trompetten en zelfs een koor. Een logische stap voor een opkomend Brits bandje dat het statement wil maken ook een serieuze kant te hebben. De twijfelachtige live reputatie van deze band uit badplaats Brighton wordt volledig ontkracht in de Charlie. Bezoekers van een eerder optreden dit jaar in Paradiso zullen ook versteld staan van deze langere, strakkere en interessantere show. Vanaf begin tot eind is er een springerige, kindvriendelijke moshpit vooraan en na afsluiter Love You Better roept de menigte tevergeefs om een toegift. (LdJ)
Zoals het een echte diva betaamt laat Grace Jones lang op zich wachten. Zelfs zo lang dat het publiek een luid boe-geroep laat horen, waarop Jones zich laat verschijnen. Niet geheel onterecht na een half uur. Het lange wachten is het echter meer dan waard. Meters boven het podium verschijnt zij op hakken waar zelfs de best getrainde drag-queen nog niet op zou kunnen lopen. De show heeft meer weg van een verkleedpartij waarbij de muziek ondergeschikt lijkt te zijn, hoewel ook deze er mag zijn. Met haar 61 jaar bewijst Jones nog steeds een diva te zijn. (LvL)
De Alpha is propvol als Live XS-coverband Arctic Monkeys aantreedt, maar de headliner valt vandaag een tikkie tegen. Ze hebben lef door te openen met een stuk of zes nieuwe tracks, alvorens I Bet You Look Good en Brainstorm de revu te laten passeren, maar Alex Turner communiceert niet echt met zijn publiek en het niet spelen van When The Sun Goes Down getuigt toch van enige arrogantie. Ook wij hebben een broertje dood aan publieksvriendelijke slijmjurken, maar aan het einde van de driedaagse hoopt het publiek op iets extra’s, iets memorabels. Crying Lightning en My Propeller zijn tracks die zeker niet misstaan binnen de Monkeys set en ze bieden welkome verbreding, maar de wow-factor ontbreekt vandaag. Dat ligt niet zozeer aan de songs, maar aan het onvermogen van Alex Turner om zich te ontpoppen tot een boeiende persoonlijkheid. (ArS)
Ook opvallend: Na drie dagen is iedereen gammel maar niemand wil naar huis. Op zo’n moment is de legendarische feestbende van Kees van Hondt ideaal om compleet los te gaan. Het hele meubilair van Lowlands moet eraan geloven, bamboetakken vliegen door de lucht, hele banken worden op handen door de tent gedragen en iedereen gaat massaal aan de polka. Als je vervolgens de Bravo binnenloopt klinkt de dubstep van genre-leider Benga ineens wel heel erg kil en monotoon. Sommige bassen hakken er stevig in, maar doordat de beats per minute eindeloos lang hetzelfde blijven is de spanning dit keer ver te zoeken. Boys Noize is beter op dreef en draait een set met een geraffineerde opbouw. Leuk dat Michael Jackson eens volledig verknipt wordt. (ArS)
Teksten: Haika Nanninga, Klaas Knooihuizen, Pierre Oitmann, Linda van Loon, Arnold Scheepmaker, Lisa de Jongh, Jeroen Bakker, Willem Roose
Lees ook de recensies van dag 1 en dag 2
Dan nog even dit:
Top 5 Pierre Oitmann
1. Bloc Party
2. Lady Sovereign
3. Ska-P
4. DeVotchKa
5. Lily Allen
Top 5 Klaas Knooihuizen
1. Fever Ray
2. Fakkelbrigade
3. Clark
4. Drive Like Maria
5. Fanfarlo
Top 5 Lisa de Jongh (alleen zondag aanwezig)
1. Florence And The Machine
2. Maccabees
3. Whitest Boy Alive
4. Patrick Watson
5. Vampire Weekend
Top 5 Linda van Loon
1. Faith No More
2. Grace Jones
3. Opeth
4. Eagles of Death Metal
5. Hank III and Assjack
Top 5 Arnold Scheepmaker
1. Bloc Party
2. The Virgins
3. Vampire Weekend
4. Eagles of Death Metal
5. Snoop Dogg
Top 5 Jeroen Bakker
1. Grace Jones
2. Them Crooked Vultures
3. Faith No More
4. Hank III and Assjack
5. Eagles of Death Metal
