VLIELAND
4-6 september 2009
Een festival op een eiland organiseren is natuurlijk helemaal niet
praktisch. Je moet met boten alles naar het eiland toebrengen en er
weer vanaf halen. Tentjes waaien er veel sneller weg. Je bent beperkt
door het formaat van het eiland. Gelukkig geloven de organisatoren van
Into The Great Wide Open dat je een goed idee moet je niet laten
vergallen door praktische bezwaren. Het bleek geen probleem om
vierduizend festival-gangers te vinden die daar hetzelfde over denken.
Het avontuur begint op de boot van Harlingen naar Vlieland. Het mag dan te hard waaien om te vliegeren, de Kyteman-posse is net als veel bezoekers niet weg te slaan van het bovendek om tegen de wind in te hangen en de wind te laten fluiten op de bierflesjes in diverse staten van gevuldheid. Bij aankomst op het eiland worden we verwelkomd door een dj op de kade en heftige slagregens.
Op de camping blijken voor de eerder genoemde praktische bezwaren praktische oplossingen te bestaan. De toverwoorden: poncho’s en houten haringen. De camping bestaat uit een flink terrein tussen de duinen dat tot de nok toe volgeboekt is. Althans, volgens wadden-begrippen. De doorgewinterde festival-ganger heeft nog nooit zoveel ruimte gehad. Tijd voor muziek!
De eerste avond heeft naast de uitgesproken line-up ook meteorologisch gezien een uitgesproken karakter. In de vorm van stevige buien wel te verstaan. Gelukkig verwarmt Kyteman’s Hiphop Orkest het publiek met een gloedvol optreden. Als ik een sentimentele ziel zou zijn dan zou ik zeggen dat God heel hard moest huilen tijdens de gevoelige afsluiter Sorry. Maar dat ben ik niet, dus we houden het op een statistisch te verantwoorden regenbui.
The Veils heeft het niet veel beter getroffen wat betreft de neerslag. Frontman Finn Andrews beloont het de elementen trotserende publiek -naast een uitstekend optreden- met een verzoeknummer en een fles whiskey. Múm sluit de eerste festivaldag af op het hoofdpodium. De maan schijnt ondertussen door de bomen rond het festival-terrein. Het publiek zingt Lang Zal Ze Leven voor de jarige zangeres. En de IJslanders begeven zich op het gebied tussen kneuterig en knus, tussen slaapliedjes en vrije geluiden. Precies wat je nodig hebt als voorbereiding voor een nacht in een tent waarbij de wind en de regen de strijd aangaan met de houten haringen.
Op dag twee blijken alle tentjes gelukkig nog fier overeind te staan. Op het festival-terrein aangekomen valt op hoeveel mensen hun kinderen hebben meegenomen naar het festival. Naast de speciale activiteiten storten ze zich massaal op het verzamelen van lege bekers. Twintig lege bekers is immers een muntje. Balkenende kan nu al tevreden zijn met de ondernemingsdrang en VOC-mentaliteit van de komende generatie.
Ook muzikaal gezien is er voldoende te beleven. Loney Dear weet vroeg op de dag al een intieme sfeer neer te zetten. Johan speelt zijn laatste festival optreden ooit. Art Brut zorgt voor wat opschudding in de tent. Emilliana Torrini doet menig hart sneller kloppen. En Lykke Li zet een duisterdere en intensere live-show neer dan je op basis van haar plaatwerk zou verwachten. Dansen kan daarna in de locale discotheek De Stoep of op de camping bij de 61-jarige DJ Derek.
De derde festivaldag biedt gelijk de eerste hulp bij een kater in de vorm van Alela Diane. Zoals alle acts op het hoofdpodium wordt vervolgens ook Efterklang aangekondigd door spreekstalmeester Jan van Vlieland (bekend van het gelijknamige fietsverhuurbedrijf op het eiland). Een aanstekelijke ras-optimist die uitstekend aansluit bij de sfeer van het festival. Lucky Fonz III speelt een thuiswedstrijd. Hij werkte jarenlang in de zomer op het eiland en vertelt hierover op zijn aanstekelijke humoristische toon. Voor zijn finale geeft hij de ruimte aan de lokale helden van Drijfhout met hun aanstekelijke zeemanslied Hey Kapitein.
Een zondag is natuurlijk niet compleet zonder een bezoek aan de kerk van Oost-Vlieland. Onder andere LPG geeft daar de muzikale variant van een liefdevolle donderpreek. Het festivalprogramma is de laatste dag vroeg afgelopen, zodat alle loonslaven op tijd het eiland kunnen verlaten. Onderwg naar de boot houden twee veertigjarige Vlielandse dames ons staande. "Kunnen jullie met dat festival niet het hele jaar blijven? Want jullie zijn zo leuk!" Dit is wederzijdse liefde op het eerste gezicht.
Tekst: Pim van de Werken
