PARADISO, Amsterdam
8 september 2009
Enkele maanden na het uitkomen van het vierde volwaardige studio-album Dragonslayer is Sunset Rubdown terug in Nederland. We hebben wat dat betreft toch al weinig te klagen gehad, want het is reeds de derde keer in anderhalf jaar dat de band uit Montreal de Nederlandse zalen aandoet. Vanavond valt de beurt aan Paradiso, waar het publiek zich op kan maken voor een gegarandeerd spannende indierockshow.
Ondanks de vele lovende recensies van het laatste album en nog altijd
het zeer bruikbare marktingstempel ‘met Spencer Krug van Wolf Parade’
staat de band, net als anderhalf jaar geleden, in de Bovenzaal
geprogrammeerd. De behoorlijk volle concertzaal is zweterig en warm.
Dat vind ook Krug, die al aan het begin van de show vraagt of de
podiumverlichting wat getemperd mag worden. Begrijpelijk, maar het
gevolg is wel dat we de hele avond naar een matig verlichte band
kijken, terwijl de uitvoering van de songs, met al die
intrumentwisselingen, juist atlijd zo’n mooi schouwspel is. Vooral de
twee drumkits zijn vrijwel onzichtbaar. Maar goed, je kan het de heren
en dame in dit geval niet kwalijk nemen.
Net als het laatste album trapt het concert af met Silver Moons,
gevolgd door Black Swan. De nummers, die op het album vaak al over de
zes minuten gaan, worden met extra lange intro’s, uitgerekte
soundscapes en extra ingelaste stukken percussie nog zoveel gelaagder
en intenser, dat het moeite kost om niet in een gelukzalig huilen uit
te barsten.
Helaas – ja, echt waar – er zijn minpunten. De voorgaande alinea geldt
vanavond niet voor het gehele optreden. Naarmate de show vordert wordt
de performance matter. Krug praat minder dan normaal en, nog
opvallender, multi-instrumentalist en tweede vocaliste Camilla Wynne
Ingr kruipt helemaal terug in haar schulp, terwijl ze daar sinds
Dragonslayer juist voorgoed uit leek te zijn gekropen. De rest van de
band, die altijd louter in dienst staat van het vocale duo, speelt
overigens onveranderd strak als altijd, waarbij het misschien aardig is
te vertellen dat bassist Marc Nicol onlangs door de bliksem werd
getroffen. Dergelijke kennis kan bij popquizen nog wel eens van pas
komen.
Enfin. Het blijft verbazingwekkend hoe Krug, hoewel hij dus kennelijk
een iets mindere dag heeft, zoveel genialiteit ten toon weet te
spreiden. Zijn stem blijft één van de mooiste in indieland, met een
geloofwaardige snik die slechts enkele Nederlandse volkszangers kunnen
benaderen. En het staat zo mooi in contrast met zijn schuchtere
uiterlijk: hij zou niet opvallen als hij op vrijdagmiddag tussen de
rijksambtenaren op het Plein zijn rosé’tje zou drinken. Toch zie ik hem
liever op het podium, waar hij vanavond met zijn band wederom anderhalf uur lang
weet te intigreren. Laat dat duidelijk zijn. Tekst Klaas Knooihuizen
