MELKWEG, Amsterdam
12 september 2009
Toen anderhalf jaar geleden als vanuit het niets het wereldwijd geprezen Visiter verscheen, had menig indiepopliefhebber er een nieuwe favoriete band bij. Sindsdien is het Californische duo (tegenwoordig een trio) The Dodos non-stop op tour en doet daarbij regelmatig Nederland aan. Onlangs verscheen het nieuwe album Time To Die. Het optreden in de Oude Zaal van de Melkweg is de laatste in de bijbehorende reeks Europese clubshows.
Het voorprogramma wordt verzorgd door Wye Oak, een duo uit Maryland. De zang van Jenn Wasner klinkt niet zo goed verzorgd als op het onlangs verschenen The Knot, maar dat wordt meer dan goed gemaakt door haar compaan Andy Stack. Stack drumt slechts met zijn rechterarm. Niet dat we hier een tweede Rick Allen (Def Leppard) ontdekt hebben, hoewel toch een beetje. Stack heeft zijn linkerarm echter nog wel, en bespeelt daarmee zijn keyboard. Het blijft daarbij meestentijds tot het aanslaan van enkele simpele akkoorden, maar dan nog is het een aardig schouwspel. Bovendien heeft deze eigenaardige dubbelrol geen negatieve invloed op de songs, die sfeerrijk en ritmisch klinken.
Zanger/gitarist Meric Long en drummer Logan Kroeber van The Dodos klinken live altijd een stuk steviger dan op plaat. Vanavond valt het direct op dat de nadruk nog meeer op de drums is gelegd. Wanneer Long invalt blijft er van zijn karateristieke gitaarritmes en zijn mooie ijle stem helaas weinig over. Het geluid hoopt zich op tot een grote brei van lawaai, waarin elke songstructuur lijkt te ontbreken. Waar de albums het juist van het contrast moeten hebben, speelt de band vanavond voortdurend in het rood. Blame de (zelf meegebrachte) geluidsman? De drums, die alles overstemmen, klinken overigens onveranderd strak. Aan talent ontbreekt het Kroeber zeker niet.
Pas halverwege, wanneer tijdens The Strums wat gas terug wordt genomen, lijken de dingen eindelijk een beetje op hun plaats te vallen. Voor het eerst is nu de vibrafoon van het jarige derde bandlid Keyton Snyder goed te horen. Long, die vanavond minder gefocust is dan normaal en daardoor nog wel eens wat steekjes laat vallen, is zeer goed gemutst. Hij zoekt meer dan ooit contact met het publiek, waardoor je hem zijn missers graag wilt vergeven. Het slotstuk, met onder meer single Fools, klinkt weer zoals we van The Dodos mogen verwachten: krachtig, ritmisch en vol nuances. Jammer dat de band dat niveau niet de hele avond weet te behalen. Klaas Knooihuizen
